Η φασολάδα μπορεί να είναι το πιο κλασικό πιάτο της ελληνικής κουζίνας, όμως τα όσπρια έχουν αμέτρητες εκδοχές σε όλο τον κόσμο. Υπάρχουν πολλοί τρόποι να απολαύσουμε μια φασολάδα πέρα από τη συνηθισμένη εκδοχή με καρότο και σέλινο και μια ωραία πρόταση είναι η μεξικάνικη συνταγή που γίνεται με μαύρα φασόλια.

Τα μαύρα φασόλια στη λατινοαμερικάνικη κουζίνα

Στη Λατινική Αμερική, τα μαύρα φασόλια αποτελούν βασικό στοιχείο της καθημερινής διατροφής εδώ και αιώνες, μπαίνουν σε αμέτρητες συνταγές και συνοδεύουν ρύζι, τορτίγιες και πικάντικες σάλτσες.

Η μαύρη φασολάδα είναι από τα πιο χαρακτηριστικά πιάτα της Λατινικής Αμερικής και ιδιαίτερα του Μεξικού, όπου τα μαύρα φασόλια αποτελούν βασικό στοιχείο της καθημερινής διατροφής εδώ και αιώνες. Μαζί με το καλαμπόκι και τις πιπεριές τσίλι, αποτέλεσαν θεμέλιο της παραδοσιακής κουζίνας των Μάγια και των Αζτέκων και παραμένουν μέχρι σήμερα ένα από τα πιο θρεπτικά και οικονομικά τρόφιμα.

Τα μαύρα φασόλια διαφέρουν από τα λευκά όχι μόνο στο χρώμα αλλά και στη συμπεριφορά τους στο μαγείρεμα. Έχουν πιο πυκνή και βελούδινη υφή, πιο γήινη γεύση και, όταν βράσουν σωστά, δίνουν φυσικά παχύρευστο ζωμό, χωρίς ανάγκη για δέσιμο.

Είναι πλούσια σε φυτικές πρωτεΐνες, φυτικές ίνες και αντιοξειδωτικά, ιδιαίτερα ανθοκυανίνες, που χαρίζουν το σκούρο τους χρώμα. Χορταίνουν ουσιαστικά και δίνουν ενέργεια που διαρκεί και είναι ιδανικά για όσους ακολουθούν vegan διατροφή ή νηστεύουν.

Τα μυστικά της συνταγής

Το μυστικό για σωστή μεξικάνικη μαύρη φασολάδα ξεκινά από το μούλιασμα. Τα φασόλια χρειάζονται χρόνο για να ενυδατωθούν σωστά, ώστε να βράσουν ομοιόμορφα και να παραμείνουν ακέραια χωρίς να σπάσουν ή να παραμένουν σκληρά μετά από ώρες βρασίματος.

Το βράσιμο πάλι πρέπει να γίνεται ήρεμα, σε μέτρια προς χαμηλή φωτιά, γιατί η έντονη θερμοκρασία τα σκληραίνει.

Το αλάτι, που και αυτό σκληραίνει τα φασόλια, μπαίνει προς το τέλος, όταν έχουν ήδη μαλακώσει, για να μην καθυστερήσει η διαδικασία.

Ένα ακόμη μυστικό είναι το ζουμί τους. Στη μεξικάνικη κουζίνα δεν πετιέται ποτέ, καθώς είναι γεμάτο γεύση και άμυλο και αποτελεί τη βάση της σούπας. Μέρος του πολτοποιείται μαζί με τα φασόλια για να δώσει ελαφρώς κρεμώδη υφή.

Το κύμινο είναι η ψυχή του πιάτου. Μαζί με τη ρίγανη και την ντομάτα δημιουργεί το χαρακτηριστικό άρωμα που ξεχωρίζει τη μεξικάνικη εκδοχή από μια απλή φασολάδα.

Στο τέλος, λίγες σταγόνες λάιμ ξυπνούν όλη τη γεύση, ενώ το σερβίρισμα με αβοκάντο, γιαούρτι ή sour cream και φρέσκο κόλιανδρο είναι σημαντικό στοιχείο της σούπας και μέρος της απολαυστικής εμπειρίας!

Εδώ ετοιμάζουμε και ένα γρήγορο δροσερό μείγμα με γιαούρτι και λάιμ. Όσοι δεν αγαπούν τον κόλιανδρο, μπορούν να το παραλείψουν ή να τον αντικαταστήσουν με λίγο μαϊντανό ή φρέσκο δυόσμο.

Την επόμενη μέρα είναι ακόμη νοστιμότερη

Όπως συμβαίνει με πολλά όσπρια, η φασολάδα αυτή είναι ακόμη καλύτερη την επόμενη μέρα. Οι γεύσεις δένουν, η υφή γίνεται πιο πλούσια και το αποτέλεσμα πιο ολοκληρωμένο.

Είναι ένα πιάτο απλό στα υλικά και την εκτέλεση, αλλά γεμάτο χαρακτήρα, άρωμα και διατροφική αξία.

Μπορούμε να σερβίρουμε τη μαύρη φασολάδα με ζεστές ή τραγανές τορτίγιες.