Όταν η Alexis Nikole Nelson ήταν μόλις 5 ετών και ζούσε στο Σινσινάτι, η μητέρα της τής έμαθε ποια από τα άγρια χόρτα που φύτρωναν στην αυλή τους ήταν βρώσιμα. Έμαθε να αναγνωρίζει διάφορα φυτά στη γειτονιά της και μερικές φορές τα έφερνε στο σπίτι, προκειμένου να βοηθήσει τον πατέρα της να τα μαγειρέψει.
Με τον καιρό, ανακάλυψε ότι αυτό που έκανε είχε συγκεκριμένη ονομασία: τροφοσυλλογή, δηλαδή συλλογή άγριων, βρώσιμων φυτών και καρπών από τη φύση. Σχεδόν 30 χρόνια αργότερα, έχει δημιουργήσει μια ολόκληρη διαδικτυακή πλατφόρμα, μέσα από την οποία μαθαίνει και σε άλλους πώς να συλλέγουν μόνοι τους τροφές. Με το όνομα χρήστη @blackforager, η Nelson έχει συγκεντρώσει περισσότερους από 10 εκατομμύρια ακολούθους, εκ των οποίων τα 5 εκατομμύρια βρίσκονται μόνο στο TikTok.
«Συνήθως περνάω τις ημέρες μου περιπλανώμενη στα δάση, συλλέγοντας κάθε λογής χόρτα και μανιτάρια, διάφορα μικρά ευρήματα και άλλα καλούδια, και παίρνω μαζί μου όλους όσοι με παρακολουθούν σε αυτό το ταξίδι», έχει δηλώσει σε βίντεο της.
Χρησιμοποιώντας μόνο το κινητό της τηλέφωνο, καταφέρνει να δείξει στον κόσμο «μερικά από τα εκπληκτικά πράγματα που μπορεί κανείς να κάνει με τον πλούτο της φύσης, ο οποίος συχνά βρίσκεται κρυμμένος ακριβώς έξω από την πόρτα μας, γύρω μας», όπως αναφέρει συχνά σε βίντεο.
Η συλλογή άγριων τροφών ως τρόπος σύνδεσης με τη φύση και τις ρίζες της
Ωστόσο, δεν περιορίζεται στο να βιντεοσκοπεί τον εαυτό της καθώς αναζητά άγρια χόρτα. Η συλλογή τροφής από τη φύση μπορεί να αποτελέσει έναν τρόπο σύνδεσης με άλλους ανθρώπους που ασχολούνται με την ίδια δραστηριότητα, αλλά και με τις προγονικές της ρίζες. Το τελευταίο διάστημα, μάλιστα, αυτή η διάσταση έχει αποκτήσει ακόμη μεγαλύτερη σημασία, καθώς έχει παρατηρήσει ότι σε περιόδους αναταραχής οι άνθρωποι στρέφονται ακόμη περισσότερο προς τη φύση, κάτι που, σύμφωνα με τους ειδικούς, αποτελεί μια συνηθισμένη αντίδραση και αντανακλά την ανάγκη για σύνδεση.
Τα βίντεο της Nelson είναι ενημερωτικά, έχουν γρήγορο ρυθμό και είναι γεμάτα λογοπαίγνια με θέμα τα φυτά. Μπορεί, για παράδειγμα, να ξεκινούν με την ίδια να ανακαλύπτει ένα μανιτάρι και στη συνέχεια να «τρέχει σφαίρα στο σπίτι», όπως λέει χαρακτηριστικά, για να δείξει σε εμάς πώς μπορούμε να το μετατρέψουμε σε σνακ. Άλλες φορές κρατά στα χέρια της δύο παρόμοια φύλλα φυτών και μας ζητά να μαντέψουμε ποιο «είναι δηλητηριώδες και ποιο τρώγεται».
Πολλά από τα βίντεό της ολοκληρώνονται με μια εύστοχη αλλά και προσεκτική προτροπή: «Καλή απόλαυση και προσοχή, μην πάθετε τίποτα!».
Από τα social media στην Εβδομάδα για το Κλίμα του ΟΗΕ
Στα τέλη Σεπτεμβρίου μάλιστα, η Nelson συμμετείχε σε πάνελ των Ηνωμένων Εθνών, στο πλαίσιο της Εβδομάδας για το Κλίμα (Climate Week), στη Νέα Υόρκη. Στη συζήτηση έλαβαν μέρος και άλλοι δημιουργοί περιεχομένου, οι οποίοι, όπως σχολίασε σε σχετική ανάρτηση, έχουν «αξιοποιήσει την επιρροή που έχουν στο κοινό τους για να συμβάλουν στην προστασία του περιβάλλοντος».
Τα ταξίδια της στη Νέα Υόρκη ήταν μέρος μιας συνεχιζόμενης περιοδείας παρουσίασης του βιβλίου με τίτλο «Happy Snacking, Don’t Die!», το οποίο η ίδια περιγράφει ως έναν συνδυασμό οδηγού και βιβλίου μαγειρικής. Στόχος του βιβλίου είναι να προσφέρει συμβουλές που μπορούν να εφαρμοστούν ανεξάρτητα από το πού κατοικεί ο αναγνώστης.
Γιατί η συλλογή άγριων τροφών δεν περιορίζεται στα δάση
Η Nelson, η οποία ζει στο Κολόμπους του Οχάιο, θέλει να δείξει στον κόσμο ότι η συλλογή άγριων τροφών μπορεί να γίνει παντού, ακόμη και μέσα στην πόλη. Τα φυτά που συναντά κανείς εκεί μπορεί να είναι διαφορετικά, ωστόσο ορισμένα είδη αποδεικνύονται ιδιαίτερα ανθεκτικά απέναντι στις ανθρώπινες δραστηριότητες. Ανάμεσά τους είναι το αμερικανικό burnweed (Erechtites hieraciifolius) και το φυτό goldenrod (χρυσόβεργα), τα οποία, όπως εξηγεί, έχουν αναπτύξει ανθεκτικότητα στη ρύπανση και έχουν προσαρμοστεί στις μεταβαλλόμενες καιρικές συνθήκες.
«Οι άνθρωποι ζουν σε μια περιοχή όπου έχουν κατοικήσει άνθρωποι διαχρονικά, τότε υπάρχουν και πράγματα που μπορούν να συλλέξουν από τη φύση. Άλλωστε, αυτός είναι ένας από τους λόγους για τους οποίους οι άνθρωποι επέλεγαν διαχρονικά να ζουν σε αυτές τις περιοχές», συνηθίζει να λέει.
Η σημασία της εκπροσώπησης και της συμπερίληψης
Για τη Nelson, η συμπερίληψη αποτελεί βασικό στοιχείο του περιεχομένου της. Ακόμη και η επιλογή του ονόματος με το οποίο εμφανίζεται στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης είναι συνειδητή.
Όταν δημιούργησε για πρώτη φορά τον λογαριασμό της, το 2018, αστειευόταν λέγοντας ότι το έκανε επειδή η οικογένεια και οι φίλοι της είχαν αρχίσει να ενοχλούνται από το γεγονός ότι οι αναρτήσεις της σχετικά με τη συλλογή άγριων τροφών είχαν κατακλύσει τον προσωπικό της λογαριασμό. Όταν, όμως, άρχισε να σκέφτεται πιο σοβαρά ποια θα ήταν η θεματολογία της στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, αναλογίστηκε τι έβλεπε η ίδια όταν περιηγούνταν στις σχετικές αναρτήσεις: οι δημιουργοί περιεχομένου που ασχολούνταν με τη συλλογή άγριων τροφών δεν ήταν άνθρωποι που της έμοιαζαν.
Θυμήθηκε πόσο ενθουσιασμένη ένιωθε όταν ως παιδί είχε μαύρο σύμβουλο ή υπεύθυνο στις καλοκαιρινές κατασκηνώσεις που συμμετείχε. Ήθελε, λοιπόν, ο κόσμος να γνωρίζει ότι το περιεχόμενό της δημιουργείται από μια μαύρη γυναίκα, ακόμη και αν η ίδια δεν εμφανιζόταν σε κάποιο συγκεκριμένο βίντεο ή ανάρτηση. Επέλεξε, μάλιστα, συνειδητά να μην προσθέσει το οριστικό άρθρο «the» πριν από το όνομα χρήστη της.
«Ήταν πολύ σημαντικό για μένα να είμαι απλώς η «Black Forager» και όχι «the Black Forager» (η μαύρη τροφοσυλλέκτρια), γιατί έμαθα από μια άλλη μαύρη τροφοσυλλέκτρια, η οποία είχε μάθει από μια ακόμη μαύρη τροφοσυλλέκτρια. Υπάρχουν πολλές από εμάς. Εγώ είμαι απλώς μία από αυτές», δήλωσε σε σχετική ανάρτηση στο προφίλ της.
Η ιστορία και οι πολιτισμικές ρίζες της τροφοσυλλογής
Η αναγνώριση της ιστορίας και των πολιτισμικών παραδόσεων που συνδέονται με τη συλλογή άγριων τροφών αποτελεί ένα ακόμη βασικό στοιχείο της φιλοσοφίας της Nelson. Η πρακτική αυτή έχει τις ρίζες της στους πρώτους ανθρώπους, καθώς το κυνήγι και η συλλογή τροφής αποτελούσαν βασικούς τρόπους εξασφάλισης τροφής για χιλιάδες χρόνια. Σήμερα, ο μεγάλος πληθυσμός του πλανήτη καθιστά αναγκαία τη γεωργία για την κάλυψη των διατροφικών αναγκών. Παρ' όλα αυτά, όσοι ασχολούνται σήμερα με την τροφοσυλλογή εξακολουθούν να βρίσκουν αξία στη γνώση των βρώσιμων φυτών που μπορούν να συλλεχθούν χωρίς όργωμα, λιπάσματα και άρδευση.
Η Nelson αναφέρθηκε επίσης σε ιστορικές περιόδους κατά τις οποίες οι άνθρωποι στράφηκαν ξανά στη συλλογή τροφής από τη φύση. Την περίοδο της δουλείας, οι σκλαβωμένοι άνθρωποι και οι αυτόχθονες πληθυσμοί αντάλλασσαν γνώσεις σχετικά με τα τρόφιμα που μπορούσαν να συλλέξουν από τη φύση, προκειμένου να συμπληρώσουν τις ήδη φτωχές μερίδες φαγητού που τους δίνονταν. Από αυτή την πρακτική προέκυψαν, μεταξύ άλλων, πιάτα όπως το poke sallet, ένα παραδοσιακό φαγητό που παρασκευάζεται με τα φύλλα του φυτού pokeweed.
Η Nelson αναγνωρίζει τα οφέλη της γεωργίας, επισημαίνοντας ότι χάρη σε αυτήν ο σημερινός μεγάλος πληθυσμός μπορεί να εξασφαλίζει τρόφιμα με πιο σταθερό και προβλέψιμο τρόπο. Ωστόσο, όπως εξήγησε, υπάρχει λόγος για τον οποίο οι άνθρωποι επιστρέφουν ξανά και ξανά στη συλλογή άγριων τροφών. «Είναι κάτι από το οποίο δεν απομακρυνόμαστε ποτέ εντελώς. Γιατί, μόλις τα πράγματα αρχίσουν να δυσκολεύουν, όταν εμφανίζονται ασθένειες που καταστρέφουν τις καλλιέργειες ή περίοδοι ξηρασίας, τότε ξαφνικά αυτή η γνώση γίνεται και πάλι εξαιρετικά σημαντική», ανέφερε.
Η Nelson μεταφέρει το μήνυμά της και μέσα από προσωπικές συναντήσεις. Μετά τη συμμετοχή της στο πάνελ της Εβδομάδας για το Κλίμα, δήλωσε ότι πήρε μαζί της μέλη του προσωπικού των Ηνωμένων Εθνών για να συλλέξουν καρπούς από ένα φυτό ίταμος, έξω από τα κεντρικά γραφεία του ΟΗΕ. Πρόκειται για ένα φυτό που είναι εξ ολοκλήρου δηλητηριώδες, με εξαίρεση τις γλυκές, σαρκώδεις ρόγες που περιβάλλουν τους σπόρους του. «Ξέρω ότι δεν θα ασχοληθούν όλοι όσοι παρακολουθούν το περιεχόμενό μου με τη συλλογή άγριων τροφών, παρόλο που θα το ήθελα πολύ. Αυτό όμως που θέλω είναι να αρχίσουν οι άνθρωποι να επιβραδύνουν λίγο τους ρυθμούς τους και να παρατηρούν περισσότερο τα φυτά που μεγαλώνουν γύρω τους», δήλωσε στην τελευταία της δημοσίευση.
Διάβασε ακόμα:
