5.000 ελιές, ένας ξυλόφουρνος και τέσσερα αδέλφια: Η ιστορία του Greenland Co-Farming

Υπάρχουν οικογένειες που κρατούν τη γη τους ως κληρονομιά. Αυτές που την κληρονόμησαν απλώς από τους προγόνους τους και ακολουθούν μια πορεία που δεν έχει καμία σχέση με τα στρέμματα και απλώς, στην καλύτερη περίπτωση, αναρωτιούνται πώς θα μπορούσαν να την αξιοποιήσουν.

Υπάρχουν όμως κι εκείνες που αποφασίζουν να την κάνουν ξανά μέρος της καθημερινής τους ζωής. Να τη ζωντανέψουν και να τη δουλέψουν, μέσα από τη δική τους, σύγχρονη ματιά.

Στη Στέρνα Μεσσηνίας, η Ιουλία, η Μαριάννα, ο Παύλος και ο Γιάννης, της οικογένειας Ξηρογιάννη, επέλεξαν το δεύτερο. Τέσσερα αδέλφια με διαφορετικές σπουδές και διαδρομές, που επέστρεψαν στον τόπο τους και ένωσαν τις δυνάμεις τους για να δημιουργήσουν την επιχείρηση στην οποία πλέον δραστηριοποιούνται - και μάλιστα με μεγάλη επιτυχία. Θα σου πω εδώ τη δική μου εμπειρία, καθώς τους γνώρισα στην αυλή του σπιτιού τους.

Σε ένα σημείο όπου οι ελαιώνες πάνε όσο βλέπει το μάτι σου και ακόμη παραπέρα, μάς περίμενε ένα παραδοσιακό σπίτι και μια αυλή, με τα όλα της. Ένα μακρόστενο, στρωμένο τραπέζι στη μέση, ο ξυλόφουρνος να ψήνει ευλαβικά, ένα καφάσι με ντοματίνια και άλλα λαχανικά που μάλλον μαζεύτηκαν πριν από λίγο, ελαιόδεντρα ολούθε και η Ιουλία Ξηρογιάννη, που μας καλωσόρισε στο πατρικό της σπίτι. Γιατί εκεί στεγάστηκε η Greenland Co-Farming, η επιχείρηση που έστησε με τα άλλα τρία αδέλφια της, αξιοποιώντας την περιουσία της οικογένειάς της.

Όταν η αποκέντρωση δεν είναι θεωρία, αλλά πράξη

Και αν σκέφτηκες αυτομάτως ότι δεν μπορούσε να κάνει κι αλλιώς, η ιστορία τους αποδεικνύει το αντίθετο. Μπορούσε κι εκείνη και τα αδέλφια της να κάνουν πολλά άλλα, επέλεξαν όμως τη φύση, τον καθαρό αέρα, τα αγνά προϊόντα της γης και την ηρεμία που όλα αυτά προσφέρουν απλόχερα.

Παρ’ όλα αυτά, καθένας τους έχει διανύσει διαφορετική διαδρομή μέχρι να συναντηθούν ξανά πίσω στο κτήμα. Η Ιουλία ακολούθησε τις Οικονομικές Επιστήμες και συνέχισε με μεταπτυχιακές σπουδές στην Οικονομία των Φυσικών Πόρων και τη Διαχείριση Περιβάλλοντος. Η Μαριάννα σπούδασε Φυσική και Ιατρική Φυσική, ο Γιάννης Πολιτικά και Δομικά Έργα, ενώ ο Παύλος ασχολήθηκε επαγγελματικά με τα αγροτικά.

Η οικονομική κρίση που ξέσπασε το 2012 στάθηκε αφορμή για να στραφούν όλοι τους σε όσα είχε η οικογένειά τους. Και κάπως έτσι, το 2013, ξεκίνησαν το ταξίδι του Greenland Co-Farming.

Από 80 στρέμματα ελαιώνα, κατέληξαν να έχουν πλέον 5.000 ελιές και να εξάγουν ελαιόλαδο και τις περίφημες ελιές Καλαμών που φτιάχνουν. Τα προϊόντα τους έχουν παρουσία σε ευρωπαϊκές αγορές, μεταξύ άλλων στη Γερμανία, την Αυστρία, τη Γαλλία, την Ολλανδία, την Πολωνία και την Τσεχία.

Δεν κάνουν όμως μόνο αυτό. Το κτήμα τους ανοίγει τις πόρτες του στους επισκέπτες και η αγροτική παραγωγή συναντά τη γαστρονομία. Μια επίσκεψη, δηλαδή, μπορεί να ξεκινήσει ανάμεσα στα ελαιόδεντρα, να συνεχιστεί με γνωριμία με τη διαδικασία παραγωγής και γευσιγνωσία ελαιολάδου και να καταλήξει στο τραπέζι, με φαγητό βασισμένο σε προϊόντα της γης και της γύρω περιοχής, είτε προέρχεται από τις δικές τους καλλιέργειες είτε από άλλους τοπικούς παραγωγούς.

Στον κήπο τους καλλιεργούνται λαχανικά και βότανα, ενώ στον παραδοσιακό φούρνο ετοιμάζονται ψωμί, λαχανικά και κλασικά ελληνικά φαγητά, όπως γεμιστά και μουσακάς.

Και μετά η ιστορία σερβίρεται στο πιάτο

Καθώς τα αδέλφια μας εξηγούσαν την ιστορία τους, ξεκίνησαν παράλληλα να μας σερβίρουν όσα ετοίμασαν. Απλά, αυθεντικά, απολύτως παραδοσιακά και ακριβώς αυτό που χρειάζεσαι να γευτείς σε ένα τέτοιο μέρος. Φαγητό που, ακόμη κι αν είναι κλισέ, θα πω ότι έμοιαζε σαν της μαμάς, της γιαγιάς, του σπιτιού. Αλλά όχι οποιουδήποτε σπιτιού, αυτό του χωριού, που, αν είσαι από αυτούς που πηγαίνεις μόνο κάθε καλοκαίρι, είναι αυτό που ονειρεύεσαι όλο τον χρόνο.

Πρώτο στο τραπέζι έφτασε το φρέσκο ψωμί, που μαζί με το δικό τους ελαιόλαδο και μια ντομάτα από τη σοδειά τους, κομμένη στα τέσσερα, θα μπορούσε να είναι το πιο πολύτιμο γεύμα όλου του κόσμου. Όμως δεν μας άφησαν έτσι, φυσικά.

Αντ’ αυτού, συνδύασα μια βαρβάτη φέτα ψωμί με την πληθωρική σαλάτα, όπου η ντομάτα φυσικά υπερίσχυε και γέμισε με το άρωμά της το τραπέζι, λεπτοκομμένο κρεμμύδι και ελιές Καλαμών. Και, εκτός των άλλων, καταλάβαινες αμέσως το καλό ελαιόλαδο και όχι «λάδι», όπως λέμε όλοι.

Παρεμπιπτόντως, στη Μεσσηνία θέλουν τα πράγματα να λέγονται όπως είναι, χωρίς να υποβιβάζονται. Το ελαιόλαδο να λέγεται έτσι και, όταν είναι εξαιρετικό παρθένο, να προσφωνείται ολοκληρωμένα. Λάδια είναι όλα. Και με μία μπουκιά καταλαβαίνεις την τεράστια αυτή διαφορά.

Εν συνεχεία, μάς σέρβιραν το παραδοσιακό τηγανόψωμο. Γενικά, τηγανητή ζύμη βρίσκεις παντού στη Μεσσηνία και σε διάφορες μορφές. Με τυρί ή σκέτη, πιο λεπτή ή πιο αφράτη, μα στις περισσότερες των περιπτώσεων ακραία νόστιμη. Στο κτήμα των αδελφών Ξηρογιάννη το τηγανόψωμο ήταν αφράτο, τραγανό και χρυσαφένιο απ’ έξω από το τηγάνισμα στο ελαιόλαδο - όποιος σου είπε ότι δεν κάνει για τηγάνι, σου είπε ψέματα - και με λίγο τυρί φέτα που του έδινε αυτή την έξτρα αλμυρή γεύση που χρειαζόταν.

Από τον ξυλόφουρνο και με προσοχή βγήκε η ψητή φέτα με ντομάτα μέσα στη λαδόκολλα και, ειλικρινά, τα λόγια είναι περιττά γι’ αυτή, αφού είμαι σίγουρη πως μπορείς ήδη να καταλάβεις για τι πράγμα μιλάω. Μετά από αυτά, ήρθε η ώρα για τα κυρίως, που μπήκαν στη μέση για να δοκιμάσουμε όλοι.

«Το Κτήμα» της Οικογένειας Βούλγαρη: Η ταβέρνα - φαινόμενο του Νότιου Πηλίου

Γεμιστά που πιο μελωμένα δεν θυμάμαι πότε ήταν η τελευταία φορά που έφαγα. Και τι ειρωνεία να τα υποβιβάζουμε λέγοντάς τα «ορφανά». Μόνο ορφανά δεν ήταν. Υπέροχες πατάτες από δίπλα, που βούταγες στο ωραίο, παχύρρευστο ζουμί από τα γεμιστά, τα λαχανικά σκέτο «μέλι» και, πραγματικά, δεν περιγράφω άλλο. Στο πιάτο βρίσκεις ντομάτες, πιπεριές, μελιτζάνες και ό,τι άλλο βρίσκουν στον κήπο τους και μπορεί να γεμιστεί.

Το επόμενο πιάτο δεν μπορώ να πω πως δεν το περίμενα. Για την ακρίβεια, όχι απλά το περίμενα, αλλά είχα μέσα μου και μια μικρή αγωνία. Κόντρα σε κάθε καθωσπρεπισμό και στις fine dining τεχνικές, τις οποίες οι πιο καταξιωμένοι σεφ παλεύουν χρόνια ολόκληρα πάνω από τα τηγάνια και τις κατσαρόλες για να κατακτήσουν, η ψητή γουρουνοπούλα, που τρώγεται συχνά πυκνά ως παραδοσιακό έδεσμα σχεδόν σε όλη την Πελοπόννησο, τολμώ να πω πως πάντα κερδίζει. Και ποιος είπε, άλλωστε, ότι κι αυτή δεν θέλει την τέχνη της; Στην Greenland ήταν από τις πιο τρυφερές που έχω δοκιμάσει. Για να εξισορροπηθεί η γεύση του κρέατος, μας έφτιαξαν και μια δροσερή μακαρονοσαλάτα.

Νόστιμο και πικάντικο ήταν και το χωριάτικο λουκάνικο, ενώ το τραπέζι είχε πλέον γεμίσει τόσο, που πραγματικά δεν ήξερες πού να πρωτοκοιτάξεις.

Χώρος για γλυκό πάντα υπάρχει και πόσο μου αρέσει να γίνομαι γραφική, όταν έρχεται η στιγμή να πω αυτή τη φράση. Αν δεν είσαι της δικής μου συνομοταξίας, μάλλον δεν με νιώθεις. Αξίζει όμως να μάθεις ότι στο τέλος τα παιδιά της Greenland θα σου σερβίρουν και λουκουμάδες - τηγανισμένους σε ελαιόλαδο, μην τα ξαναλέμε - με μέλι και μπόλικο τριμμένο καρύδι, καθώς και φρούτα από το μποστάνι τους.

Αν σε έπεισα και θέλεις να απολαύσεις κι εσύ γεύμα στην Green Land Co-Farming στη Στέρνα Μεσσηνίας, θα πρέπει να κάνεις κράτηση για να ζήσεις ολόκληρη την αγροτουριστική εμπειρία. Ίσως να γίνει και ο επόμενος προορισμός για μια σύντομη διαδρομή που θα σε κάνει να ξεφύγεις από όλα.