Κουτούκι του Γρίλλη στον Ταύρο: Η ιστορική ταβέρνα που κρατά τρεις γενιές

Βρίσκεται σε μια ήσυχη γειτονιά, λίγα μέτρα από την είσοδο του σταθμού του Ηλεκτρικού του Ταύρου. Δεν δυσκολευτήκαμε να τη βρούμε, την αναγνωρίσαμε από μακριά. Ένα ισόγειο κτίσμα με κεραμίδια είναι, με μια αρκετά ευρύχωρη βεράντα μπροστά που ανοίγει και κλείνει ανάλογα τον καιρό. Και είναι διακοσμημένη με κάμποσα χαριτωμένα αντικείμενα. 

Μπροστά - μπροστά ένας μαυροπίνακας που σε πληροφορεί για τα πιάτα ημέρας. Πιο μέσα παλιές λάμπες, λαϊκές ζωγραφιές, παλιές ταμπέλες, διαφημίσεις του ’60. Ήταν νωρίς το απόγευμα όταν φτάσαμε, όμως είχε ακόμη κόσμο. Οι θαμώνες έμοιαζαν της γειτονιάς, ήταν όλων των ηλικιών και μάλλον γνωρίζουν τον κατάλογο απ’ έξω και ανακατωτά. 

Προχωρήσαμε στα ενδότερα όπου μας υποδέχτηκε η Καλλιόπη, η μια από τις δύο αδερφές που διευθύνουν σήμερα την ταβέρνα. Τη Μαρία τη συναντήσαμε λίγο αργότερα. Περάσαμε έναν διάδρομο, αντίστοιχα διακοσμημένο και μπήκαμε στη μεγάλη εσωτερική σάλα. Εκεί νιώσαμε πως μπήκαμε σε μουσείο λαϊκής τέχνης. 

Τραπέζια στρωμένα με καρό τραπεζομάντιλα και πράσινες καρέκλες σε δύο επίπεδα γιατί στο βάθος υπάρχει και ένα μικρό πατάρι πάνω από τα κρασοβάρελα. Όλοι οι τοίχοι είναι φορτωμένοι με λαϊκές ζωγραφιές και φιγούρες του καραγκιόζη, παλιές φωτογραφίες, συλλογές με αντικείμενα από μπρούτζο και χαλκό γύρω και πάνω από το τζάκι, παλιές ταμπέλες και τιμοκατάλογοι τοίχου, καπέλα, μουσικά όργανα, συλλογές με παλιά χαρτονομίσματα, γκαζιέρες, σερβίτσια και χρηστικά αντικείμενα, μια σκαλιστή σερβάντα με μαρμάρινο καπάκι και από πάνω μια ολόκληρη ραφιέρα με ποτήρια. Ακόμη μια πιο κει με τους κατρούτσους και τα μισόκιλα κανατάκια του κρασιού. 

Υποψιάζομαι μεγάλη ιστορία πίσω από όλα αυτά, την οποία πράγματι, μετά από λίγο μας αφηγήθηκε η Καλλιόπη η οποία δεν θυμάται ακριβώς τι από όλα αυτά έχει ζήσει η ίδια και τι έχει ακούσει από αφηγήσεις τρίτων: «Ο παππούς, Νίκος Γρίλλης ήρθε πρόσφυγας από τα Βουρλά της Μικρασίας και πριν ριζώσει στον Ταύρο έμεινε για λίγα χρόνια στη Νάξο. Εδώ όταν ήρθε επέλεξε να πάρει τούτο εδώ το οικόπεδο αντί για σπίτι. Με τα χέρια του έχτισε στο πίσω μέρος του και κάποιες παραγκούλες. Σε μιαν από αυτές έμεναν με τη γιαγιά και στις άλλες δούλευε. Πολυτεχνίτης όπως ήταν, στην αρχή βιοποριζόταν κάνοντας διάφορα επαγγέλματα. Ήταν και τσαγκάρης, ήταν και μανάβης, καρπουζάς! Πούλαγε και κρασί που έφτιαχνε μόνος του σε βαρέλια ξύλινα, με μούστο που αγόραζε από τα Μεσόγεια. 

Οι πελάτες έρχονταν και γέμιζαν τις νταμιτζάνες τους με κρασί απ’ τα κρασοβάρελά του. Ύστερα, η γιαγιά μου - Ατταλιώτισσα και πολύ νοικοκυρά - είπε να τους φτιάξει και κανένα μεζέ να το συνοδεύουν. Έβαλε λοιπόν το τηγάνι στη φωτιά και άρχισε να τηγανίζει μπακαλιάρο και κεφτέδες. Μια παλιά μνήμη που έχω ακόμα από εκείνη, είναι να κάθεται κάτω από τη λεμονιά της αυλής σε μια καρέκλα και να ανοίγει κολοκυθάκια, για να τα γεμίσει με ρύζι και κιμά και για να μου δείξει πώς γίνεται. Έφυγε νωρίς, παιδάκι ήμουν ακόμη όταν τη χάσαμε... Το μαγαζί αργότερα πέρασε στον πατέρα μου το Γιάννη, ο οποίος με τη βοήθεια της μητέρας μου της Ξένης, το μετέτρεψαν στην ταβέρνα που βλέπουμε σήμερα. Εδώ γνωρίστηκαν. Εκείνη έμενε στις προσφυγικές πολυκατοικίες, λίγο πιο κάτω και το ειδύλλιο ξεκίνησε όταν άρχισε να έρχεται να πάρει κρασί για τον πατέρα της. Κάθε βράδυ όμως φρόντιζε να χύνει στον νεροχύτη όσο περίσσευε έτσι ώστε να ξανάρχεται την επόμενη για να τον ξαναδεί. Έτσι ερωτεύτηκαν, παντρεύτηκαν και εγώ είμαι το πρώτο παιδί, του έρωτα και του κρασιού».

«Ήταν και είναι πολύ άξια γυναίκα η μητέρα μου, μπορούσε να κάνει το άσχημο όμορφο και το παλιό καινούριο. Τη δεκαετία του ’80 η φήμη του μαγαζιού εξαπλώθηκε σε όλη την Αθήνα και οι πελάτες ερχόντουσαν από παντού. Όταν έπιανε βροχή η στέγη έμπαζε νερά, αλλά δεν τους πείραζε, απλώς άνοιγαν την ομπρέλα για να μην βρέχονται και γούσταραν τρελά. Οι σπεσιαλιτέ της εποχής εκείνης ήταν το γιουβέτσι και «το μαμ του φαγά» το οποίο δεν υπάρχει σήμερα. Άκου πως το έφτιαχναν. Έβαζαν κάτω - κάτω στο πήλινο πατάτες τηγανητές, μετά λουκάνικο μαγειρεμένο με πιπεριές σαν σπεντζοφάι και το σκέπαζαν με τριμμένη γκούντα. Το έψηναν στο φούρνο να λιώσει και το σέρβιραν ζεστό μέσα στο πήλινο. Δεν υπήρχε τραπέζι να μην το παραγγείλει. Χαμός γινόταν με αυτό και δεν το προλάβαιναν. Ίσως, το ξαναβάλουμε στον κατάλογο κάποια στιγμή».

Τι θα φας στο Κουτούκι του Γρίλλη σήμερα

Για 20-25 χρόνια Παρασκευή και Σάββατο το μαγαζί είχε και ζωντανή μουσική με κεντρικό τραγουδιστή τον πατέρα τους, Γιάννη Γρίλλη. Έρχονταν από παντού να τον ακούσουν. Όταν όμως βγήκε στη σύνταξη και ανέλαβε το μαγαζί η τρίτη γενιά, δηλαδή η ίδια με την αδερφή της τη Μαρία, οι ζωντανές μουσικές μπορεί σώπασαν, ωστόσο ο κατάλογος εμπλουτίστηκε με περισσότερα μαγειρευτά δίπλα στα ψητά της ώρας. 

Εδώ λοιπόν θα έρθεις για το παϊδάκι τους, το διάσημο μπιφτέκι τους, το κεφτεδάκι, τον τηγανητό μπακαλιάρο με κουρκούτι και τη σκορδαλιά και φυσικά για τα ωραία μαγειρευτά τους. Στα πιάτα ημέρας κάθε παίζει πάντα ένα πιάτο με όσπρια, ένα λαδερό με λαχανικά εποχής και κάποιο ψάρι. 

Τι δοκιμάσαμε 

Τη σαλάτα με τον ντάκο, πλούσια σε ψιλοκομμένη ντομάτα, σπασμένη κριθαροκουλούρα και φέτα, την απλή ντοματοσαλάτα τους κομμένη γαρίφαλο, τυρόπιτες σαν πεταλάκια στο τηγάνι περιχυμένα με μέλι, ζουμερά φιλετάκια συκωτιού με τηγανητές πατάτες, ωραιότατα κολοκυθάκια γεμιστά με αυγολέμονο, σαν και εκείνα που μάθαινε η γιαγιά της στην Καλλιόπη να καθαρίζει και κεφτεδάκια με σάλτσα ντομάτας που συνοδευόντουσαν με ρυζάκι, ένα από τα πιάτα ημέρας. Παρέα φυσικά με λευκό κρασάκι από τα Μεσόγεια. 

Γενικά, το Κουτούκι του Γρίλλη έχει καλό και τίμιο φαγητό, σέβονται τον πελάτη και την ιστορία τους. Ό,τι σερβίρουν είναι φτιαγμένο από εκείνους και νιώθεις τη φροντίδα και το νιάξιμό τους στο κάθε τι. Στο ντεκόρ, στη νοστιμιά στο πιάτο, στην ωραία τηγανητή πατάτα με την οποία συνοδεύουν τα ψητά τους, στο χαμόγελό τους. Και αν δεν μπορείς ή δεν θέλεις να πας ως εκεί, σου στέλνουν φαγάκι σου πακέτο στο σπίτι μέσω των γνωστών πλατφορμών ή και όχι.