Πόλη της χαράς, πόλη του Νότου και του ήλιου, της πίτσας και του Μαραντόνα, η Νάπολη συνοψίζει τον ιταλικό μύθο όπως τον έχει ερωτευτεί όλη η υφήλιος. Μια πρώτη φορά κοντά της δεν θα είναι ποτέ η τελευταία.
Χιλιάδες απολαυστικά βήματα, γεμάτα θαύματα, χαρά της ζωής, αντιθέσεις, χρώματα, μυρωδιές, νοστιμιές και εναλλαγές. Η Νάπολη περπατιέται ολόκληρη και στα σοκάκια του ιστορικού κέντρου με τις απλωμένες μπουγάδες, όλο και θαρρείς θα πεταχτεί μπροστά σου η Σοφία Λόρεν με καμιά δεκαριά κουτσούβελα στο κατόπι της.
Στις ισπανικές φτωχογειτονιές, τα ισόγεια, χαμηλά σπιτάκια σου αποκαλύπτουν τη ζωή των ενοίκων: μέσα από τα ανοιχτά παράθυρα μοιράζεσαι οικογενειακά τραπέζια και στην εξώπορτα το εικονοστάσι με τις φωτογραφίες των νεκρών του σπιτιού και τις ανθοστολισμένες Μαντόνες πλάι στη φωτογραφία του Μαραντόνα.
Στη Νάπολη, ο Ντιέγκο Μαραντόνα είναι ίσως πάνω από τη θρησκεία, πανταχού παρών και ολοζώντανος στα γκράφιτι κάθε γωνιάς, στη μνήμη των ταπεινών του Νότου που εκείνος ανέβασε με μια μπαλιά στην κορυφή του UEFA. Εδώ τα αγόρια φλερτάρουν ακόμη στους δρόμους και τη νύχτα στα σκοτεινά κατώφλια ερωτευμένοι έφηβοι κρύβουν στο σκοτάδι τα πρώτα τους φιλιά, μέσα στο ατέρμονο βουητό μιας πόλης που μιλά δυνατά, τραγουδά, γελά με την ψυχή της και ξέρει να ζει.
Αγκαλιά με τις γειτονιές του λαού, η κοσμοπολίτικη Chiaia, οι εμπορικοί δρόμοι με τις φίρμες, η απέραντη παραλία με θέα στο Βεζούβιο και ύστερα οι πλούσιες γειτονιές με τα παραμυθένια σπίτια, τους κήπους με τους φοίνικες και τη θέα στον κόλπο της Νάπολης. Πλούτος διακριτικός, σεμνός, που δεν το φωνάζει, καμωμένος από αιώνες ιστορίας. Όλα βάφονται ρόδινα στο δειλινό και πίσω από τους ζωγραφιστούς, περήφανους φοίνικες που υψώνονται ως τα σύννεφα, μυρίζεσαι τους παλιούς πολιτισμούς, την αρχαία Παρθενόπη που έχτισαν οι Ευβοείς άποικοι της Κύμης. Πέρα, στο βάθος, ο Βεζούβιος. Το φάσμα μιας καταστροφής πάντα ζωντανής στη μνήμη. Ο φόβος του κρατήρα που κοιμάται και ποτέ δεν ξέρεις πότε θα ξυπνήσει. Γι’ αυτό και η Νάπολη ζει την κάθε μέρα της με πάθος, σαν να είναι η τελευταία.
Όσα αξίζουν να δεις
- Ελαφρώς απόκεντρη, πίσω από το Αρχαιολογικό Μουσείο, η γειτονιά της Rione Sanita είναι η λαϊκή Νάπολη, αφτιασίδωτη και πιο αυθεντική από οπουδήποτε αλλού. Μια εμπειρία σαν ταινία στον νεορεαλιστικό κινηματογράφο, που αξίζει να τελειώσεις κάτω από τους μαγικούς φοίνικες του Βοτανικού κήπου (Orto Botanico).
- Η επίσκεψη στην Πομπηία αξίζει τον κόπο, όμως όλα όσα έχεις δει σε φωτογραφίες, οι θαυμαστές τοιχογραφίες, τα αγάλματα και τα απολιθωμένα σώματα της καταστροφής, βρίσκονται στο Αρχαιολογικό Μουσείο. Αν δεν έχεις χρόνο, ανάμεσα στα δύο, θα προτιμήσεις το Μουσείο.
- Mε ένα μόλις δρόμο διαφορά από τις φτωχογειτονιές με τις απλωμένες μπουγάδες, το Vomero που ανηφορίζει στο λόφο για την πιο πανοραμική άποψη στον κόλπο της Νάπολης, είναι ένας παραδεισένιος παράδεισος στην πλούσια, αριστοκρατική πλευρά της πόλης, που καταλήγει ψηλά στο Κάστρο του Sant Elmo και χαμηλά στην κοσμική και πανέμορφη προκυμαία του Posilipo. Το πνεύμα της Μεσογείου σαν παραμύθι.
- Στo Mercato della Pignasecca χτυπά η καρδιά της ναπολιτάνικης νοστιμιάς. Κάτι σαν τη δική μας Βαρβάκειο, χρώμα και μυρωδιές, ολόφρεσκα θαλασσινά, ντοματάκια του Βεζούβιου να βάφουν κατακόκκινο το γκρίζο του χειμώνα, τυριά, αλλαντικά και δεκάδες στάσεις για γευσιγνωσίες που αξίζουν τον κόπο.
- Τα 7 κάστρα που ορίζουν το τοπίο της, επιβλητικά και παραμυθένια, αξίζουν τον κόπο. Πίσω από το Castel dell’Ovo, πέρνα το γεφυράκι που θα σου αποκαλύψει ένα μικροσκοπικό γραφικό νησάκι με το ψαρολίμανό του, το Borgo Marinari. Εδώ έρχεται όλη η καλή κοινωνία της πόλης για φρέσκο ψάρι και σαμπάνια στο Transatlantico αλλά και εσύ, στα τραπεζάκια του καφέ πλάι στο νερό μπορείς να συνδυάσεις τη φρέσκια λεμονάδα με λεμόνια του Αμάλφι και τη γαλάζια θέα ως τον Βεζούβιο.
Church Hopping
Σε καμιά άλλη πόλη οι εκκλησίες δεν αποτυπώνουν το δέος και τη μεγαλοπρέπεια του Καθολικισμού. Οι εκκλησίες της Νάπολης είναι όλες μουσεία θαυμαστά, όπου απρόσμενα μπροστά σου εμφανίζονται τοιχογραφίες του Καραβάτζιο, κατακόμβες από την εποχή της αρχαιοελληνικής αποικιοκρατίας, νεκροπόλεις του Πρωτοχριστιανισμού.
Οι απόκοσμες διαδρομές της Napoli Sotterranea κρύβονται κάτω από τους ναούς της και αποτελούν το μεγαλύτερο αξιοθέατο της πόλης. Μην ακολουθήσεις τους οδηγούς. Απλά περπατώντας μην αμελήσεις να μπεις σε όποια εκκλησία βρίσκεται στο πέρασμά σου. Μέσα, σίγουρα σε περιμένει και από ένα διαφορετικό θαύμα.
Η ναπολιτάνικη πίτσα
Η ναπολιτάνικη πίτσα έχει τον δικό της χαρακτήρα και δεν μοιάζει με καμιά άλλη. Πιστοποιημένη από την Napolitan Pizza Association, έχει τους δικούς της κανόνες: ψήνεται μόνο σε ξυλόφουρνο με τούβλο, η ζύμη της ωριμάζει για τουλάχιστον για 10-15 ώρες και ο pizzaiolo οφείλει να έχει σπουδάσει την τέχνη του για τουλάχιστον 2-3 χρόνια. Υπερυψωμένο γείσο, έντονη κυψέλωση, απίστευτα λεπτή, μαστιχωτή ζύμη στο κέντρο, πολύ ζουμερή γέμιση. Μια πίτσα ναπολιτάνα φαντάζει πάντα μεγάλη αλλά τρώγεται σε λίγες μπουκιές αν την φας όπως οι ντόπιοι: τη διπλώνες και την τρως πανεύκολα, σαν σάντουιτς.
Πίτσα ναπολιτάνα είναι μόνο η Μαρινάρα με τη μαγική κόκκινη σάλτσα που γίνεται με τα ολόγλυκα ντοματίνια του Βεζούβιου, ελάχιστο σκόρδο και βασιλικό και η Μαργαρίτα, με φρέσκια μοτσαρέλα. «Μαργαρίτα» προς τιμήν της βασίλισσας της Σαβοΐας, καθώς ο μύθος λέει πως φτιάχτηκε για να τιμήσει την επίσκεψή της στη Νάπολη, το 1889. Μόνο που στην πραγματικότητα, μια-περίπου-μαργαρίτα πουλιόταν ήδη στους δρόμους της πόλης. Και θα σου συστήσω να μείνεις σ’ αυτές και να μην πειραματιστείς σε άλλους συνδυασμούς. Εξάλλου είναι τόσο νόστιμες που δεν θα δυσκολευτείς. Κάθε πιτσαρία λατρεύει να βάζει στην ταμπέλα της τον τίτλο "antica", κάτι που υπονοεί πως η πίτσα έχει ιστορία και οικογενειακή παράδοση πίσω της.
Πού θα δοκιμάσεις τις καλύτερες πίτσες
H Antica Pizzeria da Michele (Via Cesare Sersale, 1, τηλ. +3908117619996) είναι η πιο γνωστή και για πολλούς, η καλύτερη pizzeria. Θα συμφωνήσω μαζί τους. Μην σκιαχτείς με τις ουρές, έχουν καταπληκτική οργάνωση και τάξη.
Η Concettina ai tre Santi (Via Arena della Sanità, 7, τηλ. +39081290037) φτιάχνει τις κλασικές αλλά και κάποιες παραδοσιακές πίτσες, άγνωστες στο ευρύ κοινό.
Η Starita (Via Materdei 27/28, τηλ. +390815441485) έγινε διάσημη από μια ταινία της Λόρεν, αλλά και επειδή την επέλεξε το Βατικανό για τον Πάπα Ιωάννη Παύλο τον 2ο.
Η Pizzeria da Attilio (Via Pignasecca, 17, τηλ. +390815520479) , η Lombardi (Via Foria, 12/14, τηλ. +39081456220), η Brandi (Salita S. Anna di Palazzo, 1/2, τηλ. +39081416928) που δημιούργησε τη μαργαρίτα της βασίλισσας, η Pizzeria Port Alba (Via Port'Alba, 18, τηλ. +39081459713) που είναι η πιο παλιά της πόλης με ιστορία από το 1738, καθώς και η Pizza di Matteo (Via dei Tribunali, 94, τηλ. +39081455262) είναι μερικές από τις ιστορικές, οικογενειακές πιτσαρίες της πόλης.
Η τηγανητή πίτσα
Η Νάπολη λατρεύει τα τηγανητά. Τα τηγανιτζίδικα δουλεύουν 24 ώρες το εικοσιτεράωρο τα πάντα: ζύμες, θαλασσινά, κεφτέδες, γλυκά. Γιατί να μείνει η πίτσα παραπονεμένη;
Η τηγανητή πίτσα αξίζει όταν τηγανίζεται μπροστά σου και βλέπεις το δαντελένιο της ζυμάρι με την έντονη κυψέλωση να φουσκώνει σαν μπαλόνι μέσα στο λάδι. Έδεσμα μαγικό όταν το τρως καυτό από το τηγάνι. Aν σου άνοιξα την όρεξη, θα την δοκιμάσεις αποκλειστικά και μόνο στο Zia Esterina Sorbillo (Piazza Trieste e Trento, 53).
Kάνε το όπως οι Ναπολιτάνοι: η πίτσα τρώγεται παντού και όλες τις ώρες. Παρ’ όλο που οι πίτσες εδώ είναι μεγάλες, καθένας διαλέγει μία για τον εαυτό του και συνήθως τη συνοδεύει με μπίρα ή κόκα κόλα. Η πίτσα τρώγεται διπλωμένη στα δύο και μόνο με τα χέρια και οι περισσότεροι, τρώνε τη μέση αφήνοντας το γείσο.
H κουζίνα της Νάπολης
Η Νάπολη περηφανεύεται ότι έδωσε στον κόσμο δυό μεγάλα δώρα: την πίτσα και τα ζυμαρικά στην αποξηραμένη τους μορφή. Κουζίνα του φτωχού, η ναπολιτάνικη παράδοση διαθέτει τα δικά της πιάτα που αξίζει να δοκιμάσεις, καθώς δεν θα τα βρεις πουθενά αλλού. Το ναπολιτάνικο ραγού, σαν το δικό μας κοκκινιστό, που σερβίρεται με ziti, τα μελωμένα, κρεμώδη ζυμαρικά με πατάτες και καπνιστό προβολόνε, το κοκκινιστό χταπόδι, τα λουκάνικα με φριαριέλι. Το φριαριέλι -οι φύτρες του μπρόκολου- που λατρεύουν κυριολεκτικά οι Ναπολιτάνοι, μαγειρεύεται με χίλιους τρόπους: με φασόλια, κοκκινιστό, περασμένο από τη σχάρα, σε πίτες, ζεστή σαλάτα.
Άλλες τοπικές σπεσιαλιτέ, τα zitti a la Genovese, χοντρό μακαρόνι με ελάχιστο βοδινό και καραμελωμένα κρεμμύδια που σιγομαγειρεύονται για ώρες, η πικάντικη πουτανέσκα, τα σπαγγέτι με βόνγκολε που στη Νάπολη μαγειρεύονται πολύ απλά, μόνο με δυό υλικά και ελαιόλαδο, το ριζότο με λάχανο και παρμεζάνα, το σαρτού, μια αλμυρή τούρτα από ζύμη, γεμιστή με κεφτέδες, σφιχτά αυγά, φριαρέλι, ντομάτα και λαχανικά, η ομελέτα με σπαγγέτι και τυριά, το κοφτό μακαρονάκι με πατάτα, μύδια και βασιλικό, τα τηγανητά σε αιθέριο κουρκούτι κολοκυθολούλουδα και η πλούσια, πεντανόστιμη pasta allo scarpariello, με σάλτσα ντομάτα, πεκορίνο και παρμεζάνα.
To casatiello είναι το γεμιστό ψωμί του Πάσχα. Όμως η Νάπολη, γενικά τρελαίνεται για γεμιστά ψωμιά. Στις βιτρίνες της κάθε salumeria δεν θα ξέρεις τi να πρωτοδιαλέξεις ανάμεσα στις εντυπωσιακές αυτές αλμυρές τούρτες, που γεμίζουν γενναιόδωρα με τα υπέροχα αλλαντικά και τα πλούσια τυριά της περιοχής, μαζί με τα πεντανόστιμα λαχανικά που μεγαλώνουν στο εύφορο χώμα του Βεζούβιου.
Η Νάπολη διαπρέπει σε κάθε λογής ζύμη. Το ψωμί της, από τα πιο νόστιμα του πλανήτη, κυκλοφορεί σε δεκάδες ποικιλίες και εκδοχές, που χρειάζονται πολλές σελίδες για να τις περιγράψεις. Προζυμένιο, στιβαρό ή αφράτο, αξίζει να το ανακαλύψεις σκέτο ή γεμιστό στους φούρνους της πόλης.
Ναπολιτάνικη λιχουδιά και τα taralli, τα τραγανά κουλουράκια σε δεκάδες αλμυρές και γλυκές γεύσεις, αφράτα και θριφτά και βουτυράτα.
Τα καλύτερα τραπέζια στη Νάπολη
Πριν πάω είχα περάσει ατέλειωτες ώρες σοβαρής αναζήτησης, προκειμένου να ξετρυπώσω αυτά που πραγματικά αξίζουν σε μια πόλη όπου το φαγητό κατακλύζει κάθε σου βήμα, εκεί όπου οι τρατορίες χωρίζονται απλά με μια μεσοτοιχία, ψάχνοντας το καλύτερο μέσα στο άπειρο χάος. Η λίστα που με τόσο κόπο κατάρτισα, δυστυχώς αποδείχτηκε τζίφος. Τα κρυφά στέκια «μόνο για τους ντόπιους» αποδείχτηκαν τουριστοπαγίδες με ουρές αναμονής στην είσοδο, κάποια άλλα απαιτούσαν μέρες πολλές για μία κράτηση. Αν ακολουθήσεις τους οδηγούς, στη Νάπολη δεν θα φας καλά. Το καλύτερο είναι να ακολουθήσεις το ένστικτό σου ή να προτιμήσεις το street food που δεν θα σε προδώσει ποτέ.
- Μέσα στην κεντρική αγορά, η Pescheria Azzuro (Via Portamedina, 3/5 5, τηλ. +3908119250592) είναι μαζί ψαράδικο και τηγανάδικο. Μπορείς να πάρεις στο χέρι ένα χωνάκι fritto misto αλλά και να καθίσεις για μία μακαρονάδα με βόνγκολε, γαύρο μαρινάτο και σπαρταριστό ψαράκι. Το ιδανικό μέρος για να μπερδευτείς με τη βοή και τον κόσμο της αγοράς, στο πιο κουλέρ λοκάλ τοπίο.
- Οι tripperie είναι χαρακτηριστικό της Νάπολης. Λαϊκές τρατορίες αφιερωμένες εξαιρετικά στα εντόσθια, που τα μαγειρεύουν με πολλούς τρόπους: βραστά, με κόκκινη σάλτσα, σαλάτα, με φασόλια, τηγανητά, μακαρονάδα. Η Zendraglie (via Pignasecca 14, τηλ. +39081 5511993) είναι η πιο αυθεντική του κέντρου.
- Η La Trattoria del sole είναι η επιτομή της ναπολιτάνικης αυθεντικής, τρατορία. Η οικογένεια Estato ψωνίζει κάθε πρωί το φρεσκότερο από την αγορά και μαγειρεύει με προσήλωση τις συνταγές της παράδοσης: θαλασσινές μακαρονάδες, σπιτικά νιόκι και εξαίσιο fritto misto (Vicoletto Rosario a Portamedia, τηλ.+393396146060).
- Osteria della Mattonella (Via Giovanni Nicotera, τηλ.+39081416541) Ιστορική, οικογενειακή αυθεντική τρατορία, σωστό ανθολόγιο κάθε παραδοσιακού πιάτου της περιοχής. Γεύση σπιτική σε πανέμορφο, παραδοσιακό ντεκόρ και ελάχιστα τραπέζια - γι’ αυτό φρόντισε για κράτηση πριν φύγεις από την Ελλάδα.
- Όλη η πελατεία μια παρέα σε ένα φασαριόζικο, πιο αυθεντικό-δεν έχεις-διαμαντάκι του ιστορικού κέντρου. Το Spiedo d’oro (Via Pasquale Scura 52, τηλ. +390815526111) είναι ψησταριά αλλά και μαγειρείο, που φτιάχνει το φαγητό που τρώει ο Ναπολιτάνος στο σπίτι του. Ανοιχτό μόνο το μεσημέρι, με τον Έντσο και τη Σύνθια να μαγειρεύουν για το πιστό τους κοινό, καθηγητές και φοιτητές από το κοντινό πανεπιστήμιο, πιάτα όπως της μαμάς.
Τα γλυκά της Νάπολης
Η πίτσα της θα σε ενθουσιάσει. Η τοπική της γεύση, θα σε ξαφνιάσει. Πάνω απ’όλα, όμως, άφωνο θα σε αφήσουν τα γλυκά της. Γλυκά περίτεχνα, δύσκολα και πολύπλοκα στην απλότητά τους, αιθέρια και φινετσάτα, με πρωταγωνίστρια τη ζύμη, τα βουτυράτα λευκά τυριά της περιοχής και το μεθυστικό στην επίγευσή του λεμόνι του Σορέντο.
- Ο μπαμπάς με ρούμι, είναι ίσως ο βασιλιάς των γλυκών της, όχι μόνο για την αρτιότητα της συνταγής αλλά και για τις διαφορετικές του εκδοχές: μικρός, μεγάλος, τεράστιος, σε συνθέσεις που θυμίζουν τούρτες, με σιρόπι ή χωρίς, με σαντιγί, σε στρώσεις με κρέμα, με φρούτα και κυρίως με τις μικρές, άγριες, απίστευτες φρέσκιες φράουλες από τα ηφαιστειογενή εδάφη της Καμπανίας, που μπαίνουν και στην crostatina (σου κομμένο στη μέση, γεμιστό με λεμονάτη κρέμα και από πάνω βύσινο ή φράουλα.
- Από όλα τα γλυκά, η sfolgliatella, είναι το πιο υπέροχο και το πιο τεχνικό: αλεπάλληλα φύλλα ζύμης που μοιάζει με φύλλο κρούστας, μέσα μια αέρινη κρέμα από ρικότα, σιμιγδάλι και ξύσμα λεμονιού και από πάνω άχνη ζάχαρη. Γλυκό του πρωινού αλλά και της κάθε στιγμής. Τα καλύτερα, στη Mary, (Galleria Umberto 1, τηλ. +39081402218).
- H pastiera napoletana θυμίζει πάστα φλόρα αλλά είναι κρεμώδης και βελούδινη και μοσχοβολά ροδόνερο μαζί με καραμελωμένο πορτοκάλι.
- Τα struffoli είναι ίσως το πιο παιχνιδιάρικο γλυκό της Νάπολης, μικροσκοπικές τηγανητές μπουκίτσες ζύμης με σιρόπι μελιού που στολίζονται με πολύχρωμη τρούφα.
- Η Santa rosa είναι μια παλιότερη εκδοχή της σφολιατέλα, γαρνιρισμένη με κατακίτρινη κρέμα ζαχαροπλαστικής και σιρόπι βύσσινο η τριαντάφυλλο και η λίστα περιλαμβάνει ακόμη πολλές ονειρεμένες επιλογές, όπως την capresina που λιώνει στο στόμα, ζύμη από ντόπια αμύγδαλα, μαύρη σοκολάτα ή λεμόνι, τραγανό μπισκότο γεμιστό με αφράτη κρέμα ρικότα και αχλάδι, τραγανή σφολιάτα frolla με φρούτα κονφί.
- Και δεν ξεχνάμε, επίσης τα μοναδικά παγωτά και τα σορμπέ, ιδιαίτερα όταν γίνονται με το λεμόνι του Σορέντο.
Τα ζαχαροπλαστεία
Το Gambrinus (Via Chiaia, 1, τηλ.+39081417582) είναι μια μοναδική εμπειρία, ένας προορισμός από μόνο του. Προστατευόμενο Ιστορικό Μνημείο της πόλης, με ιστορία από το 1860 και art nouveau εντυπωσιακό ντεκόρ, στο Gambrinus, απ’ όπου πέρασαν από την αυτοκράτειρα Σίσσυ μέχρι τον Σαρτρ και τον Χεμινγουέι, χτυπά η καρδιά της πόλης.
Ναός του καλύτερου καφέ που σερβίρεται στο εντυπωσιακό μπαρ και γλυκά που δεν πρόκειται να ξεχάσεις ποτέ. Αξίζει να δοκιμάσεις το σορμπέ λεμόνι μέσα σε φλούδα λεμονιού, το παγωτό λεβάντα που δοκίμασε και η Σίσσυ, τον μπαμπά με άγριες φράουλες αλλά και οτιδήποτε κυκλοφορεί στις τεράστιες βιτρίνες της μοναδικής πατισερί.
Από τα κλασικά και νοστιμότερα ζαχαροπλαστεία, το Scaturchio, το Fili Mastracchio, η παλιά Pasticceria Tommasecchia και το Primavera που ειδικεύεται στη δική του εκδοχή μιας zuppa inglese με σιροπιαστό παντεσπάνι, φρούτα σε σιρόπι και επικάλυψη μαρέγκα.
Ένα spritz για όλες τις ώρες
Πόλη του spritz ή αλλιώς «το ναπολιτάνικο πρωινό», η Νάπολη το τιμά σε πολλές εκδοχές εκτός από την κλασική και το απολαμβάνει από το πρωί… ως το άλλο πρωί. Αγαπημένες παραλλαγές το limoncello, το meloncello με πεπόνι αλλά και το γαλάζιο Μαραντόνα. Παντού γύρω σου, σε υπαίθρια σταντ και spritzerie από μόλις 1 ευρώ.
Oι υπαίθριες αγορές που δεν πρέπει να χάσεις
Mισή ώρα από την πόλη και κάθε Σάββατο, το Mercato di Agnano είναι ένας απέραντος παράδεισος με αντίκες, είδη σπιτιού και κυρίως ρούχα και παπούτσια. Όλες οι μεγάλες φίρμες σε αθλητικά και ρούχα κάθε στυλ, με «ταβάνι» τα 8 με 12 ευρώ.
Μέσα στην πόλη, το Mercato Poggio Reale, που λειτουργεί από την Παρασκευή ως τη Δευτέρα το μεσημέρι, θεωρητικά ειδικεύεται στα παπούτσια, αλλά θα χαθείς ανάμεσα στις ευκαιρίες σε ό,τι φοριέται και για κάθε στυλ και γούστο.
Διάβασε ακόμη:
