Παρότι από τουριστικής απόψεως γυρίζεται άνετα σε ένα τριήμερο, η Λυών μπορεί να γίνει αυτή η πόλη που σε κερδίζει σιγά-σιγά, με τις γειτονιές της, τις γεύσεις, τη χαλαρή καθημερινότητα και όλο το vibe των ανθρώπων της, που φαίνεται να έχουν βρει το μυστικό της γαλήνης και της ηρεμίας.
Χτισμένη στη συμβολή του Ροδανού και του Σον, η τρίτη μεγαλύτερη πόλη της Γαλλίας μοιάζει με ζωντανό σταυροδρόμι πολιτισμών: έχει κάτι από ρωμαϊκή κληρονομιά, αναγεννησιακά σοκάκια, βιομηχανικό στοιχείο. Πόλη γεμάτη πολιτισμό και νεολαία που θα δεις να συζητά τα βράδια έξω από τις pub και τα μπαρ της, κρατώντας ένα ποτό ή μία μπίρα στο χέρι. Φοιτητούπολη βλέπεις.
Το ιστορικό της κέντρο, εγγεγραμμένο στη λίστα Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO, αφηγείται αιώνες εμπορίου, μεταξιού και ιδεών, ενώ οι μυστικές στοές της, τα περίφημα traboules, σε καλούν να χαθείς μέσα τους και να τα εξερευνήσεις.
Την ίδια στιγμή, η Λυών θεωρείται γαστρονομική πρωτεύουσα της Γαλλίας: όντως, εκεί γεννήθηκε ο διάσημος σεφ Paul Bocuse και το φαγητό δεν είναι απλώς απόλαυση, αλλά τρόπος ζωής. Παντού στου δρόμους θα βρεις αμέτρητα, παραδοσιακά bouchons, άπειρες boulangerie και viennoisserie που μοσχοβολούν φρεσκοψημένη μπαγκέτα και κρουασάν σοκολάτας, αλλά και ανοιχτές αγορές με διάφορα καλούδια, wine bars, street food spots, ατμοσφαιρικές pub, ενδιαφέροντα και ψαγμένα μπαρ και, φυσικά, μισελενάτα εστιατόρια.
Η Λυών και η ευρύτερη περιοχή της έχουν πολλά εστιατόρια που αναγνωρίζονται από τον οδηγό Michelin, όχι μόνο με αστέρια αλλά και με άλλες διακρίσεις. Συγκεκριμένα, υπάρχουν περίπου 14 εστιατόρια με ένα ή περισσότερα αστέρια Michelin στη φετινή λίστα του οδηγού, ενώ πολλά έχουν λάβει τη διάκριση Bib Gourmand.
Πρώτες βόλτες στη Λυών υπό βροχή
Βρέθηκα στη Λυών προς τα τέλη Ιανουαρίου. Όταν πάτησα το πόδι μου στη γαλλική πόλη το κρύο ήταν ήδη τσουχτερό και η βροχή έκανε σιγά σιγά την εμφάνισή της. Αυτός ο καιρός όμως μοιάζει να της ταιριάζει τόσο πολύ, ειδικά όταν διασχίζεις με τα πόδια τον δρόμο κατά μήκος του ποταμιού στην καρδιά της πόλης με την ομπρέλα σου.
Τα πεσμένα φύλλα από τα δέντρα, το ποτάμι, οι γραφικές γέφυρες, τα ποδήλατα που περνούν από δίπλα σου και τα επιβλητικά κτίρια όπως η βασιλική της Notre-Dame de Fourvière - ένα από τα πιο εμβληματικά αξιοθέατα της Λυών, χτισμένο στον λόφο που χαρίζει θέα σε όλη την πόλη - αλλά και ο γοτθικού ρυθμού καθεδρικός ναός Saint-Jean, σε συνδυασμό με τη χαμηλή βροχή δημιουργούν ένα σκηνικό που μοιάζει να βγήκε από ρομαντική ταινία.
Αξίζει με το που τελειώσεις τη βόλτα στο ποτάμι και καθώς το φως σιγά σιγά πέφτει, να χαθείς μέσα στη Vieux Lyon, την παλιά πόλη και τα σοκάκια της, που θυμίζουν λίγο τα ιταλικά πλακόστρωτα.
Εκείνη την ώρα θα βρεις και κάπου να καθίσεις για φαγητό, αφού νωρίτερα, τα περισσότερα μαγαζιά στη Λυών είτε είναι κλειστά, είτε προσφέρουν μόνο κρασί ή ποτό. Τη σέβονται τη μεσημεριανή τους σιέστα. «Εδώ τρώμε έξω μέχρι τις 2 και μετά πάλι από τις 6», μας είπε ένας ντόπιος σε εστιατόριο.
Κάπως έτσι, καθώς η πτήση μας είχε ανοίξει την όρεξη, βρεθήκαμε σε ένα burger spot, που όπως αποδείχθηκε δεν ήταν καθόλου «λύση ανάγκης». Στο Bchef burger (12 Rue de Condé, Lyon, τηλ. +33472314672) λοιπόν, δοκίμασα bacon smashed burger που αποδείχθηκε ένα από τα καλύτερα που έχω δοκιμάσει, με νόστιμο ψωμάκι brioche, σωστή αναλογία σε υλικά και τέλειο, καραμελωμένο smash μπιφτέκι. Δεν ήταν και η πιο «γαλλική» αρχή για το ταξίδι, αλλά ήταν σκέτη απόλαυση.
Το βράδυ μας βρήκε να κάνουμε βόλτα δίπλα στο ποτάμι, να περνάμε τις επιβλητικές γέφυρες για να βρεθούμε από τη μία πλευρά της πόλης στην άλλη και στη συνέχεια στο Betty’s Bar (4 Rue Mourguet, Lyon) για μπίρα. Χώρος μικρός, με ξύλινη μπάρα και παταράκι, για να χωράει περισσότερους. Η ατμόσφαιρα ήταν ζεστή και γέμιζε από τα γέλια των θαμώνων.
Εκδρομή στο Αnnecy
Γνωστό ως η Βενετία των Άλπεων, το Annecy απλώνεται γύρω από μια από τις καθαρότερες λίμνες της Ευρώπης και μοιάζει βγαλμένο από καρτ ποστάλ. Πολύχρωμα σπιτάκια, κανάλια με λουλούδια, μικρές γέφυρες και νερά που καθρεφτίζουν τις Άλπεις συνθέτουν ένα σκηνικό σχεδόν ονειρικό. Η παλιά πόλη (Vieille Ville) είναι γεμάτη στενά δρομάκια, αγορές και καφέ, ιδανικά για αργές βόλτες χωρίς πρόγραμμα.
Σήμα κατατεθέν της πόλης είναι το Palais de l’Isle, το μεσαιωνικό κτίσμα σε σχήμα πλώρης πλοίου, που στέκει μέσα στο κανάλι και έχει υπάρξει από φυλακή μέχρι δικαστήριο. Θα το δεις σε πολλά posts και stories στο Instagram και όντως, είναι εντελώς ινσταγκραμικό.
Λίγο πιο πάνω, το Château d’Annecy δεσπόζει πάνω από την πόλη και προσφέρει πανοραμική θέα στη λίμνη και τα βουνά, μαζί με μια καλή εισαγωγή στην ιστορία της περιοχής. Θα πρότεινα, αν βρεθείς εκεί, να μπεις μέσα, με ένα εισιτήριο που δεν κοστίζει πολύ.
Φτάνοντας βέβαια, κάναμε μία γρήγορη στάση για καφεδάκι στο café Bunna (17 Rue Jean-Jacques Rousseau, Annecy, τηλ. +33637851830) που θεωρείται από τα πιο ωραία της περιοχής, για έναν περιποιημένο flat white. Καθίσαμε στον χώρο του που μετρά ελάχιστα τετραγωνικά αλλά είναι ζεστός - κυριολεκτικά και μεταφορικά - και cozy.
Λίγες φωτογραφίες ακόμη στα κανάλια του Annecy και βρεθήκαμε να τρώμε το πιο διάσημο σάντουιτς της περιοχής. Και το όνομα αυτού Les Caprices d’Émilie (12 Rue du Pont Morens, Annecy, τηλ.+33450454475). Θα το δεις σίγουρα και στη Google, όμως και αυτό να μην υπήρχε, στο δρόμο σου συναντάς πραγματικά πολλοί κόσμο με ένα σάντουιτς του στο χέρι, που δεν είναι άλλο από μία τεράστια και νοστιμότατη μπαγκέτα που γεμίζεται με υλικά της επιλογής σου.
Πρωταγωνιστούν φυσικά τα γαλλικά τυριά, όπως το παραδοσιακό Reblochon που με τη θερμοκρασία λιώνει και γίνεται κρέμα. Εγώ πρόσθεσα επίσης προσούτο, μια ωραία σως και τουρσί αγγουριού, που στην περιοχή γενικά τρώγεται πολύ, όπως και στη Λυών.
Η λίμνη Annecy είναι η μεγάλη πρωταγωνίστρια: ιδανική για ποδηλασία γύρω της, βαρκάδες, θαλάσσιο ποδήλατο, ή απλώς για να καθίσεις στην όχθη και να χαζεύεις τα χρώματα του νερού. Το καλοκαίρι η πόλη γεμίζει ζωή, ενώ τον χειμώνα αποκτά μια ήσυχη γοητεία και για όσους επιδίδονται στο σκι, βρίσκεται πολύ κοντά σε χιονοδρομικά κέντρα. Εμείς αρκεστήκαμε απλώς σε μία βόλτα δίπλα στη λίμνη, χαζεύοντας το χιονισμένο τοπίο απέναντί μας.
Πόλη μικρή, που γυρίζεται σε λίγες ώρες με άνεση, γραφική, σαν να βγήκε από παραμύθι και ρομαντική, όσο λίγες. Πριν φύγεις και ιδανικά όταν δύει ο ήλιος, ανέβα στην γέφυρα των ερωτευμένων «Pont d’ amour» για να ρεμβάσεις τη λίμνη και τις Άλπεις απέναντί σου.
Γεύμα σε ένα παραδοσιακό bouchon
Επιστρέφοντας στη βάση μας, τη Λυών, αποφασίσαμε ότι οφείλουμε να επισκεφτούμε ένα παραδοσιακό bouchon. Μπορεί στην κυριολεξία να σημαίνει «φελλός», όμως στη Λυών θα το δεις παντού γραμμένο γύρω σου, αφού έτσι χαρακτηρίζονται τα λυωνέζικα παραδοσιακά, οικογενειακά εστιατόρια, με comfort γαλλική κουζίνα. Κάτι σαν τις τρατορίες της Ιταλίας, φαντάζομαι.
Εκεί τα πράγματα δεν πήγαν τόσο καλά, κυρίως λόγω των γούστων της παρέας, που μάλλον δεν ταιριάζουν με την τοπική γαστρονομία. Ο κατάλογος είχε λίγες και κλασικές επιλογές, αλλά αρκετά ιδιαίτερες για εμάς.
Δοκιμάσαμε το andouillette, που είναι στην ουσία ένα λουκάνικο από εντόσθια, με έντονη μυρωδιά που μαγειρεύεται με φακές, κρεμμύδι, καρότο και δάφνη. Ήταν αντικειμενικά πολύ νόστιμο συνολικά, όμως δεν μπόρεσα να αντέξω το έντονο στοιχείο από το λουκάνικο.
Σειρά είχε ένα κρέας ονόματι civet de lièvre, το οποίο ήταν σαν στιφάδο από αγριογούρουνο, μαγειρεμένο μέσα στο αίμα του ζώου.
Και το πιο κλασικό, αλλά και ιδιαίτερο, για εμένα προσωπικά, το quenelle. Στην ουσία μοιάζει με κομμάτια από ζυμάρι, αλλά με πιο gelly υφή, που φτιάχνεται από πολτοποιημένο ψάρι και κοτόπουλο. Συνοδεύεται από μια πολύ νόστιμη λευκή σάλτσα με ψιλοκομμένο καρότο.
Πάντως για το τέλος, δοκιμάσαμε ένα σουφλέ σοκολάτας πεντανόστιμο! Και παρότι εγώ δεν ευχαριστήθηκα το φαγητό, θα σου πω ότι όλοι γύρω μας κυριολεκτικά έγλειφαν τα δάχτυλά τους. Αυτά θα τα βρεις λίγο πολύ σε όλα τα bouchon της πόλης.
Στη Λυών ξέρουν και από... ιταλική κουζίνα
Η επόμενη μέρα ξεκίνησε με πολλή γλύκα, στο cozy Café Duclet - που μου θύμισε λίγο σκανδιναβικού τύπου καφέ, αλλά με γαλλικές πινελιές. Υπέροχος specialty coffee και ένα ακόμη πιο υπέροχο cheesecake με κρέμα κάστανο. Νοστιμότατη και η flan του, όπως και η αλμυρή quiche με πράσο. Χωμένο σε κάποιο στενό λίγο πιο κάτω από τη Notre Dame de Fourviere, είναι η τέλεια στάση μετά το sightseeing στην εκκλησία - σήμα κατατεθέν της πόλης.
Εκείνη τη μέρα κάναμε μία βόλτα και στη συνοικία Croix Rouse που βρίσκεται πάνω σε λόφο, έχει πιο urban αισθητική, street art και μικρά μπιστρό που αξίζει να ανακαλύψεις. Κλείσαμε τη μέρα με φαγητό σε ένα από τα πιο διάσημα ιταλικά της πόλης. Το Carmelo (7 Rue Neuve, Lyon, τηλ.+33973034388) είναι ένα τεράστιο εστιατόριο που μόλις μπεις περπατάς και περπατάς και δεν τελειώνει ποτέ, σαν τούνελ! Είναι απόλυτα ατμοσφαιρικό και αν αγαπάς την ιταλική κουζίνα, αξίζει να κάνεις μία κράτηση εκεί. Η πίτσα του βγαίνει από ξυλόφουρνο, έχει ολόφρεσκα υλικά και τέλειες αναλογίες, ενώ στην pasta θα βρεις λίγες και καλές επιλογές, όπως αυτή με τη φρέσκια τρούφα που δοκίμασα και δεν ήθελα να τελειώσει.
Φεύγοντας, η γεύση που μου άφησε η Λυών είναι ότι πρόκειται για μία πόλη γραφική, ανθρώπινη, χωρίς κίνηση, με χαρακτήρα και ανθρώπους που φαίνονται να μην έχουν κανένα στρες, ευγενικούς και πρόθυμους να σε βοηθήσουν σε οτιδήποτε. Θα μπορούσα ακόμη και να μείνω μόνιμα, εκεί κατέληξα φεύγοντας.
Διάβασε ακόμη:
