Δέχτηκα με μεγάλη χαρά και ανυπομονησία την πρόσκλησή της στις αρχές Μαρτίου για το Συμπόσιο «Η σοκολάτα αλλιώς…», που διοργάνωσε και παρουσίασε στο Κολλέγιο Αθηνών, παράρτημα του δικού της σχολείου Anatolia της Θεσσαλονίκης. Πώς να χάσεις την ευκαιρία να δοκιμάσεις τις σοκολατένιες δημιουργίες της Μίνας Αποστολίδη - γλυκές και απρόσμενα αλμυρές - σε συνδυασμό με ελληνικά κρασιά και αποστάγματα σε ένα φανταστικό pairing;
Πραγματικά, ήταν μια πολύ ιδιαίτερη βραδιά, όχι μόνο για όσους βρεθήκαμε εκεί και δοκιμάσαμε τα δημιουργήματά της, αλλά και για την ίδια. Επιπλέον, δεν είχα ιδέα πώς μπορούν να συνδυαστούν με τόση επιτυχία σοκολάτα και μελιτζάνα, σε μια παραδοσιακή συνταγή που έχω δοκιμάσει εκατοντάδες φορές.
Μέσα στον κόσμο λίγα προλάβαμε να πούμε κι έτσι κανονίσαμε να βρεθούμε στην Gallery Eleni Marnieri στην Πλάκα, όπου την επόμενη μέρα θα γινόταν η παρουσίαση του βιβλίου της Naomi Watts «Τολμώ να το πω» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ελληνοεκδοτική, με αφορμή την Ημέρα της γυναίκας. Ναι, οι σοκολάτες της Μίνας θα ήταν ξανά εκεί και μετά την παρουσίαση θα μπορούσαμε να τα πούμε με την ησυχία μας.
Περπατώντας προς την Πλάκα, σκέφτομαι άθελά μου, την πρώτη φορά που την είδα από μακριά σε κάποια έκθεση, χωρίς να ξέρω ποια είναι. Έτσι αυθαίρετα με το μυαλό μου και μόνο, την κατέταξα στις γυναίκες της σχολής Audrey Hepburn. Αυτό μου έβγαλε η αύρα, η μαργαριταρένια επιδερμίδα και το μοναδικό της στυλ.
Ύστερα έμαθα ποια είναι. Μια σοκολατοποιός, γέννημα θρέμμα Θεσσαλονικά που πήγε στις Βρυξέλλες, στην πόλη της σοκολάτας και σύντομα κατάφερε να ξεχωρίσει ανάμεσα σε χιλιάδες σοκολατοποιούς με ιστορία και πείρα ετών και αιώνων. Γεννήθηκε με δυνατό μυαλό και χρυσά χέρια και η ιστορία της ξεκινάει κάπως έτσι…
Τα πρώτα χρόνια
Γεννήθηκε στη συμπρωτεύουσα, από γονιούς Θεσσαλονικιούς. Οι παππούδες της όμως ήρθαν πρόσφυγες από Ικόνιο, Κωνσταντινούπολη, Άγκυρα και Βουρλά Σμύρνης. Τι όμορφο χαρμάνι! Της έδωσαν το όνομα της γιαγιάς Ασημίνας. Βέβαια, στο άλλο σόι υπήρχε η προγιαγιά Γιασμίνα. Σε Μίνα καταλήγουν και τα δύο ονόματα, όπως καταλαβαίνεις.
Τα πρώτα χρόνια της ζωής της τα πέρασε στο κέντρο της πόλης, μέχρι που μετακόμισαν στο Πανόραμα, μετατρέποντας το εξοχικό σπίτι της μητέρας της σε μόνιμη κατοικία.
Τελειώνοντας το σχολείο πήγε στην Αμερική για Σπουδές στην Επικοινωνία, με διπλή ειδικότητα στη Δημοσιογραφία και τις Δημόσιες Σχέσεις. Επέστρεψε στη Θεσσαλονίκη και το 1992 ξεκίνησε να εργάζεται στον ξενοδοχειακό όμιλο Sani, οργανώνοντας το πρώτο φεστιβάλ Jazz on the hill. Τα πρώτα χρόνια ήταν τα πιο δύσκολα γιατί έπρεπε να εξηγεί τα πάντα στους πάντες. Από το τί είναι Jazz, μέχρι πού πέφτει η Σάνη. Κάποια στιγμή παραιτήθηκε με μεγάλο προσωπικό κόστος, γιατί αγαπούσε και αγαπά ιδιαίτερα τους ανθρώπους του Sani, τον Σταύρο και τη Νίκη Ανδρεάδη.
Ύστερα εργάστηκε για το Anatolia - το σχολείο της -, αναλαμβάνοντας ένα γραφείο με κοινό τους απόφοιτους του σχολείου και στόχο την εξεύρεση πόρων. Στην πορεία ανέλαβε και το κομμάτι των σχέσεων με τα ΜΜΕ, τόσο για το κομμάτι Γυμνάσιο - Λύκειο, όσο και για το Κολλεγιακό. Εκεί έμεινε μέχρι το 2003, μέχρι που έφυγε με την οικογένειά της στο Ντουμπάι, για ένα πρότζεκτ του τότε συζύγου της. Εκεί πήγε με δύο παιδιά, αλλά τελικά γύρισε με τρία.
Οι πρώτες σοκολάτες
Σοκολάτες έφτιαχνε ερασιτεχνικά από τα χρόνια του Anatolia, τις συσκεύαζε και τις προσέφερε σαν δώρο στις εκδηλώσεις που διοργάνωνε. Στο γραφείο της είχε πάντα σοκολατάκια για να κερνάει τους επισκέπτες της, δικά της ή του εμπορίου.
Στο Ντουμπάι όμως ξεκίνησε να φτιάχνει σοκολάτες και να τις πουλάει - σε Έλληνες κυρίως που έμεναν εκεί. Κατά τύχη, οι σοκολάτες της έφτασαν και στην οικογένεια των Σεΐχηδων, μέσω της γραμματέως και του κοινού κομμωτή τους. Ήταν οι τζιαντούγιες της που βγάζει μέχρι σήμερα. Κάποια στιγμή ήρθαν στο Ντουμπάι και ορισμένοι δημοσιογράφοι από την Ελλάδα, με τους οποίους είχε τύχει να συνεργαστούν στο παρελθόν, λόγω της εταιρίας Anatolia.
Πήγαν στο σπίτι της, δοκίμασαν τις σοκολάτες της και επειδή τους φάνηκαν άξιες για να γίνουν δημοσιογραφικό θέμα, έγραψαν κι ένα άρθρο στην εφημερίδα «Κυριακάτικος Αγγελιοφόρος» της Θεσσαλονίκης. «Πώς η Μίνα Αποστολίδη, από το Sani και το Anatolia, βρέθηκε στο Ντουμπάι και φτιάχνει σοκολάτες», ήταν το θέμα. Αυτό γράφτηκε λίγο μεγαλύτερο από ότι ήταν στην πραγματικότητα, κι έτσι όταν γύρισε στην Ελλάδα, όλοι τη ρωτούσαν πότε θα κάνει σοκολάτες. Και τις έκανε!
Οι πρώτες επιτυχίες και οι... ατυχίες
Η πρώτη μεγάλη εκδήλωση στην Ελλάδα ήταν για τα βαφτίσια της μικρής της κόρης, της Χριστίνας. Τότε πρωτοδημιούργησε τη Leila, μια σοκολάτα αρωματισμένη με τριαντάφυλλο, εμπνευσμένη από το Ντουμπάι. Η συγκεκριμένη πήρε μάλιστα χρυσό διεθνές βραβείο το 2020 και εξακολουθεί να είναι από τα best sellers της.
Μετά χρειάστηκε να σταματήσει ό,τι έκανε. Ένα αυτοκινητιστικό ατύχημα την άφησε εκτός λειτουργίας και δημιουργίας για ένα χρόνο. Επίσης, η πιθανότητα να επιστρέψει στο Ντουμπάι υπήρχε πάντα, αφού ο σύζυγός της βρισκόταν ακόμα εκεί. Από την άλλη, η δουλειά στο Anatolia την περίμενε, όμως εκείνη παρέμενε διστακτική. Δεν ήθελε να πιάνει και να αφήνει πράγματα στη μέση. Ήθελε να φτιάξει κάτι δικό της, να μπορεί να το πάρει μαζί της όπου κι αν βρισκόταν. Το Βέλγιο τότε δεν υπήρχε καν, ούτε σαν σκέψη. Όμως οι φίλοι την έσπρωχναν να κάνει γλυκά και να προχωρήσει με την οργάνωση των εκδηλώσεων που ήταν τόσο καλή.
Στην αρχή, δεν της φαινόταν σωστό. Είχε φίλους ζαχαροπλάστες και δεν ήθελε να κάνει κι αυτή γλυκά, αν και σοκολάτες με τον τρόπο που τις έκανε εκείνη τουλάχιστον, δεν έκανε κανείς. Επιπλέον, ο δικός της τρόπος ήταν πολύ χρονοβόρος και ερασιτεχνικός.
Επάγγελμα σοκολατοποιός
Τελικά ξεκίνησε να φτιάχνει σοκολάτες, δειλά δειλά στην αρχή. Κάποια στιγμή πήγε στο Μιλάνο, στον αδελφικό της φίλο με τον οποίο οργανώνανε το φεστιβάλ Jazz τα πρώτα χρόνια του Sani. Μαζί της πήρε και σοκολάτες που όταν εκείνος τις δοκίμασε, της είπε σε άπταιστα ελληνικά και με ιταλική προφορά: «Μίνα, αυτό πρέπει να κάνεις! Είσαι πάρα πολύ καλή στην επικοινωνία, αυτό όμως είναι θείο δώρο και πρέπει να το κάνεις!».
Ήταν εκείνος που της έδωσε την πιο δυνατή σπρωξιά κι έτσι το πήρε απόφαση. Με την προϋπόθεση να της σχεδιάζει εκείνος τα γραφιστικά. Και οι δύο κράτησαν το λόγο τους. Και κάπως έτσι, η Μίνα Αποστολίδη αυτοχρίστηκε σοκολατοποιός.
Η συνέχεια έφερε σεμινάρια, πολλά βιβλία, πολλά διαβάσματα, πολλούς πειραματισμούς στην κουζίνα του σπιτιού της, αλλά και πολλά λάθη. Με ένα θερμόμετρο που της είχε φέρει δώρο από την Νέα Υόρκη μια ξαδέρφη κι ένα δεύτερο ηλεκτρονικό που αγόρασε στη συνέχεια από τον Στέλιο Παρλιάρο. Στην αρχή τα έκανε όλα στο χέρι. Ύστερα, άρχισε να αγοράζει μικρές μηχανές για το στρώσιμο της σοκολάτας. Στο τέλος βρέθηκε με τρεις τέτοιες μηχανές στην κουζίνα της και οι πρώτες παραγγελίες έρχονταν από φίλους και φίλους φίλων.
Η δημοσιότητα
Έπειτα της ζήτησαν από το Sani Gourmet να γίνει χορηγός και να προσφέρει τις σοκολάτες της σαν συνοδευτικό δώρο στο press kit των δημοσιογράφων, στη συνέντευξη τύπου που θα γινόταν στη Μεγάλη Βρετανία. Και μετά, ως δώρο στους VIP καλεσμένους του φεστιβάλ.
Αν και πολύ μεγάλο το πρότζεκτ για εκείνη και για τον τρόπο που δούλευε τότε, είπε το ναι. Σκέφτηκε πως αν οι δημοσιογράφοι της Αθήνας πίστευαν πως κάνει κάτι σοβαρό, όλο αυτό θα πετούσε ψηλά. Έτσι κι έγινε! Άρχισε σιγά σιγά να δίνει συνεντεύξεις από την κουζίνα του σπιτιού της, να την καλούν στην τηλεόραση και να γίνεται όλο και πιο δημοφιλής.
Κάποια στιγμή, ο γάμος της τελείωσε. Και η νέα της σχέση την οδήγησε στις Βρυξέλλες. Ήταν ένας μακρινός οικογενειακός φίλος που χρόνια πριν είχε τύχει να δοκιμάσει τις σοκολάτες της. Την πρώτη φορά που του τις είχε προσφέρει, σκεφτόταν πως αν αυτός που έχει δοκιμάσει τόσες σοκολάτες στο Βέλγιο, τις βρει καλές, τότε κάτι καλό έκανε. Του είχε εμπιστοσύνη. Κι όταν εκείνος ξαναβρέθηκε στη Θεσσαλονίκη, πήρε σοκολάτες της και τις πήγε στο Βέλγιο όπου τις πρόσφερε σε τρεις σοβαρούς ανθρώπους της γαστρονομίας, οι οποίοι ενθουσιάστηκαν.
Οι σοκολάτες της προηγήθηκαν. Εκείνη πήγε αργότερα στις Βρυξέλλες και έμεινε εμβρόντητη όταν έμαθε πως στο Βέλγιο υπάρχουν πάνω από 2.000 σοκολατοποιοί! Αγόρασε μερικές και τις δοκίμασε. Πάνω - κάτω τις βρήκε όλες ίδιες, με διαφορετική ποιότητα και σχήματα ίσως. Κι επειδή σιγά σιγά είχε αρχίσει να πιστεύει και η ίδια στον εαυτό της, θεώρησε πως οι σοκολάτες της ήταν σίγουρα διαφορετικές, αλλά και καλύτερες.
Φτιάχνοντας σοκολάτες στις Βρυξέλλες
Το 2012 πήγε να ζήσει μόνιμα στην πρωτεύουσα του Βελγίου και είπε να μετατρέψει το υπόγειο του σπιτιού της σε εργαστήριο. Όμως δεν είχε τις κατάλληλες προδιαγραφές και έτσι το αρχικό σχέδιο εγκαταλείφθηκε. Αποδέχτηκε λοιπόν την πρόσκληση μιας εταιρείας παγωτού να χρησιμοποιήσει το μικρό της εργαστήριο για τις σοκολάτες της.
Κάπως έτσι ξεκίνησε την πορεία της εκεί, δουλεύοντας με παραγγελίες κυρίως. Μέχρι που το Δεκέμβριο του 2016 άνοιξε τον δικό της χώρο σε μια όμορφη περιοχή, που θύμιζε τη δική μας Κηφισιά. Ήταν γωνιακός, φωτεινός και ένιωσε καλά από την πρώτη στιγμή που μπήκε μέσα. Όμως δεν βρισκόταν σε κεντρικό σημείο. Δεν την πείραζε, αυτό ήθελε να είναι τότε: το μυστικό της γειτονιάς.
Salon du Chocolat στο Παρίσι
Δεν έμαθε ποτέ πώς τη βρήκαν από το διεθνές φεστιβάλ Salon du Chocolat που είναι αφιερωμένο στη σοκολάτα και είναι ένα από τα μεγαλύτερα στον κόσμο στο είδος του, και της πρότειναν να πάρει μέρος σαν ένα από τα τέσσερα νέα ταλέντα. Ακόμα δεν μπορεί να καταλάβει πώς έγινε, ωστόσο πήγε κι έμεινε για πολύ λίγο, γιατί κάποιο από τα παιδιά της είχε πρόβλημα υγείας. Όμως πρόλαβαν και την πρόσεξαν κάποιοι Ιάπωνες product hunters.
Η πρότασή της ήταν λίγες, αλλά καλές σοκολάτες εμπνευσμένες από την Ελλάδα, από το ελληνικό κληροδότημα όπως της αρέσει να λέει. Από κάποιες παραδόσεις, προϊόντα ή και γλυκά. Το ελαιόλαδο ας πούμε και η λουίζα από τον κήπο της. Τα σύκα της Κύμης, τα αμυγδαλωτά των νησιών μας, το γλυκό βύσσινο. Ήθελε ξεκάθαρα να διαφοροποιηθεί από τους Βέλγους. Όλο αυτό άρεσε στους Ιάπωνες και της πρότειναν συνεργασία.
Και μετά στην Ιαπωνία
Έναν χρόνο μετά και ύστερα από πολλές επισκέψεις των Ιαπώνων στο εργαστήριο και στο μαγαζί της, έστειλε στη χώρα τους σοκολάτες, για τη δική τους γιορτή του Αγίου Βαλεντίνου που κρατά 6 εβδομάδες! Εκεί, οι γυναίκες πρώτες δίνουν δώρα στους άντρες, ήδη από τον Ιανουάριο. Τα προσφέρουν όμως σε όλους: στον αγαπημένο τους, σε φίλους, στον πατέρα και στον εργοδότη τους. Και μετά, τον Φεβρουάριο είναι η σειρά των ανδρών να δώσουν δώρα στις γυναίκες.
Πήγε λοιπόν κι εκείνη με τις ελληνικές σοκολάτες της, με την «Αθηνά» με μαυροδάφνη και σύκο, τη «Σοφία» με ελαιόλαδο, πορτοκάλι και κανέλα, την «Παυλίνα» με λικέρ βύσσινο. Αυτό έγινε το 2018 και ήταν μεγάλη εμπορική επιτυχία για την ίδια, αλλά δεν το ξαναέκανε παρόλο που της το ξαναζήτησαν και την επόμενη χρονιά, αφού αισθάνθηκε ότι αυτή η συνεργασία δεν την ικανοποίησε.
Η αναγνώριση δεν άργησε
Στο Βέλγιο άρχισε να κερδίζει σιγά σιγά δημοσιότητα, όμως η περιοχή που ήταν το μαγαζί της δεν είναι κεντρική. Έπρεπε να μεταφερθεί κι έτσι μετακόμισε στο κέντρο. Για 9 μήνες βρέθηκε σε μια πολύ καλή περιοχή, τα πήγε περίφημα, η αυτοπεποίθησή της μεγάλωσε και απέκτησε πολλούς Γάλλους πελάτες.
Γενικότερα, η πελατεία της είναι ξένοι κι εκλεπτυσμένοι Βέλγοι που τους ενδιαφέρει το εκλεκτό και το διαφορετικό. Δεν τους φαίνεται καθόλου παράξενο που παντρεύει τις σοκολάτες με ελληνικά προϊόντα, αντίθετα, τους αρέσει κιόλας.
Τα βραβεία
Από το 2020 και μετά ξεκίνησε να παίρνει το ένα διεθνές βραβείο μετά το άλλο, τα οποία στην αρχή κρατούσε κρυμμένα. Μέχρι που πριν δυόμιση χρόνια αποφάσισε να τα βάλει κάπου να φαίνονται, αφού για τον κόσμο αυτά τα βραβεία μετρούν.
Μετά, άνοιξε ένα μαγαζί στο κέντρο που μετά από δύο χρόνια έκλεισε, λόγω σοβαρών προβλημάτων υγρασίας και επέστρεψε στο κεντρικό της κατάστημα, που είναι πιο απόμερο. Όμως το κέντρο την έκανε γνωστή και από εκεί την ανακάλυψε ο γαλλικός γαστρονομικός οδηγός Gault & Millau. Το 2023 έλαβε ένα email με το οποίο της ανακοίνωσαν πως την έχουν αξιολογήσει σαν μία από τους καλύτερους σοκολατοποιούς του Βελγίου. Κι αυτό συνεχίζεται 3 χρόνια τώρα.
Σοκολάτες διεθνούς κύρους με άρωμα γυναίκας και ελληνικό πρόσημο
Στο κατάστημά της σήμερα, ονόματι Mina Handmade Chocolates (Gehuchtstraat 112A, Βέλγιο, τηλ. +32499 842781) έχει 45 κωδικούς σοκολάτας από τους οποίους οι 2 είναι αλείμματα. Μάλιστα, η «chocorola» της με πολύ φουντούκι, μαύρη σοκολάτα και μέλι έχει πάρει και ασημένιο διεθνές βραβείο.
Κατά τα άλλα, όλες οι σοκολάτες της Μίνας έχουν ονόματα γυναικών οι οποίες αποτελούν την έμπνευση της για κάθε μία δημιουργία της. Με ό,τι υλικά ή αρώματα αγαπούν ή χαρακτηρίζουν με κάποιο τρόπο τις ίδιες τις γυναίκες. Κανένα όνομα δεν είναι τυχαίο. Καθένα τους έχει τη δική του ιστορία. Ξεκίνησε σαν παιχνίδι, δίνοντας στην πρώτη της σοκολάτα το όνομα της μητέρας της Παυλίνας και συνεχίζεται έως σήμερα.
Αυτό όμως που κάνει εντελώς συνειδητά είναι πως πέρα από εκλεκτή σοκολάτα, χρησιμοποιεί και τα πιο εκλεκτά προϊόντα του τόπου μας. Πρώτον για να βγάζει την «καλή Ελλάδα» προς τα έξω και δεύτερον για να κάνει τους ανθρώπους να χαμογελούν.
Μια σοκολάτα πολύ αγαπημένη της, εμπνευσμένη από τη ζωή της, είναι η «Αmelia» που είναι αρωματισμένη με μαύρο ρούμι και πορτοκάλι. Την έφτιαξε στη μνήμη της αγαπημένης της δασκάλας Ισπανικών στην Αμερική, που ήταν από την Κούβα. Γενικώς, πρώτα βρίσκει τα αρώματα που θέλει να έχει η σοκολάτα της, μετά τη φτιάχνει και στο τέλος βρίσκει σε ποια «ηρωίδα» της θα ταίριαζε και τη βαφτίζει με το ανάλογο όνομα.
Οι τολμηροί συνδυασμοί και τα best sellers
Η μελιτζάνα και το καμαμπέρ ή η γραβιέρα, δεν είναι υλικά που θα σκεφτόταν ο καθένας να συνδυάσει με τη σοκολάτα. Ωστόσο, η Μίνα το κάνει με μεγάλη επιτυχία. Η «α λα Καταλάν», για παράδειγμα, είναι μια αλοιφή μαύρης σοκολάτας με βιολογικό ελαιόλαδο Καλαμάτας, θυμαρίσιο μέλι και αφρό αλατιού από το Μεσολόγγι. Την απλώνει πάνω σε φρέσκο ψωμί μαζί με μια φέτα κατσικίσιας κρητικής γραβιέρας και τη συνοδεύει με την ιδιαίτερη ρετσίνα το «Δάκρυ του πεύκου».
Επίσης, χρησιμοποιεί μαύρη σοκολάτα 100% από τη Βενεζουέλα σαν μπαχαρικό στη μελιτζανοσαλάτα που φτιάχνει με ταχίνι και φιστίκια Αιγίνης. Από την άλλη, αν και η κάθε σοκολάτα της έχει φανατικό κοινό, η «Σεχραζάτ» με μαύρη σοκολάτα, ταχίνι και καραμελωμένα αμύγδαλα είναι το best seller όλων των εποχών.
Η Ελλάδα ως κέρασμα
Το γεγονός ότι είναι αυτοδίδακτη σοκολατοποιός την άφησε εντελώς ελεύθερη στις δημιουργίες της. Δεν μπήκε ποτέ σε καλούπια και δούλεψε με ό,τι ήξερε, αγαπούσε και εμπιστευόταν. Γι’ αυτό έμπλεξε τις σοκολάτες της με ελληνικό ελαιόλαδο, αλάτι, σύκα, ξηρούς καρπούς, κρασιά και φρούτα. Κι όλο αυτό, το να βγάζει προς τα έξω την «ωραία Ελλάδα» έγινε μέρος της ταυτότητάς της.
Της αρέσει να βγαίνει από το εργαστήριο, να κερνάει τους πελάτες της φιστίκια από την Αίγινα, σύκα από την Κύμη και αμύγδαλα από την Καβάλα μέσα σε ένα πιατάκι. Κατά καιρούς, τα πουλάει και ξεχωριστά αυτά τα προϊόντα.
Και η τάση για πιο υγιεινά γλυκά
Τη σοκολάτα την αγαπούσε και τη λιγουρευόταν από μικρό παιδί. Όμως την «κατάλαβε» πολύ αργότερα. Στην πορεία. Και επέλεξε να κάνει μαζί της πολύ συγκεκριμένα πράγματα.
Γλυκά που έχουν σοκολάτα φτιάχνει σπανίως. Στέκεται περισσότερο στις καλές ιδιότητές της. Όσο μπορεί τη δουλεύει αυτούσια, χωρίς να την επιβαρύνει με πρόσθετα υλικά. Αυτό που βλέπει είναι πως και ο κόσμος ζητάει πιο ελαφριά πράγματα. Η γκανάζ, για παράδειγμα, που φτιάχνεται με την προσθήκη κρέμας, όσο περνάει ο καιρός έχει λιγότερη ζήτηση.
Στο δικό της κατάστημα τουλάχιστον, αυτό ισχύει. Ο κόσμος ζητά όσες δεν έχουν γάλα, όσες περιέχουν ξηρούς καρπούς ή τα βούτυρά τους και γενικά πιο healthy εκδοχές. Ακόμη και το αλκοόλ στη σοκολάτα, όλο και λιγότερο της το ζητούν.
Πού μπορούμε να βρούμε τις σοκολάτες της στην Ελλάδα
Τις σοκολάτες της μπορούμε να τις βρούμε σε ελάχιστα σημεία, όπως παραδέχεται. Στην Αθήνα, συγκεκριμένα, μόνο στο πωλητήριο του Μεγάρου Μουσικής (Βασιλίσσης Σοφίας & Κόκκαλη 115, Αθήνα, τηλ 210-72.82.000). Εκεί υπάρχουν τρεις ιδιαίτερες σοκολάτες που δημιούργησε ειδικά γι' αυτό και φέρουν στο κουτί τους τον τίτλο «Dancer’s path». Και οι τρεις είναι χωρίς λακτόζη και μεταξύ άλλων περιέχουν βούτυρα ελληνικών ξηρών καρπών. Στη Θεσσαλονίκη, σοκολάτες της Μίνας βρίσκουμε στο κατάστημα Olicatessen (Βίκτορος Ουγκώ 4, Θεσσαλονίκη, τηλ. 2313-03.02.86).
Τι της λείπει από την Ελλάδα;
Από την πατρίδα της λείπουν κάποιοι άνθρωποι, κυρίως, και φυσικά ο ήλιος κι η θάλασσα. Η ψυχή της εδώ ηρεμεί αλλιώς. Εκεί μπορεί να έχει πολλά καλά, το δάσος για το οποίο είναι ευγνώμων, αλλά συχνά νιώθει την ψυχή της να σφίγγεται. Και αυτό είναι κάτι το οποίο συνειδητοποιεί όταν επιστρέφει εδώ. Χαλαρώνει μόνο όταν βρίσκεται στο εργαστήριο ή όταν κάνει κάποιες εκδηλώσεις και σεμινάρια σε σχέση με τις σοκολάτες της πάντα, και βέβαια, όταν έρχεται σε επαφή με κόσμο. Αυτό είναι κάτι που της αρέσει πολύ και θέλει να το αναπτύξει περισσότερο τα επόμενα χρόνια.
Αυτή είναι η Μίνα Αποστολίδη. Όσο για τις σοκολάτες της, αν σε βγάλει ο δρόμος εκεί, ανακαλυψέ τες όλες στο ατελιέ της στις Βρυξέλλες. Γιατί όπως λέει κι η ίδια «There is nothing better than a friend, unless it is a friend with chocolate».
Διάβασε ακόμη:
