Υπάρχουν ταξίδια που τα οργανώνεις μήνες πριν και ταξίδια που, χωρίς να το καταλάβεις, σε οργανώνουν εκείνα. Η Ιαπωνία ανήκει στη δεύτερη κατηγορία. Για μένα ήταν ένας προορισμός που αποτελούσε όνειρο ζωής. Όχι, μόνο επειδή βρίσκεται στην άλλη άκρη του κόσμου, αλλά γιατί μοιάζει να ανήκει σε έναν κόσμο δικό της, όπου το παρελθόν και το μέλλον συνυπάρχουν με μια φυσικότητα σχεδόν αδιανόητη για εμάς τους δυτικούς επισκέπτες.
Το ταξίδι ξεκίνησε ως κοινό όνειρο με φίλες. Πληροφορίες γνωστών και έμπειρων ταξιδιωτών μάς οδήγησαν στην επιλογή του ταξιδιωτικού γραφείου Melodrakma, επιλογή που αποδείχθηκε σωστή. Η προετοιμασία άρχισε με διάβασμα, σημειώσεις, αναζήτηση πληροφοριών για τη χώρα, την ιστορία, τους ναούς, τις αγορές, τα προϊόντα, το street food και τη γαστρονομία. Σε εμένα, όπως ήταν φυσικό, έπεσε ο κλήρος της γεύσης. Ένα κίτρινο μπλοκάκι με άνθη κερασιάς έγινε το μικρό μου σημειωματάριο, πάντα στην τσάντα μου.
Τόκιο: Εκεί όπου η παράδοση συναντά το μέλλον
Το αεροπορικό ταξίδι ήταν μακρύ, πολύ μακρύ, αλλά η προσμονή το καθιστούσε πιο γλυκό. Από το παράθυρο του αεροπλάνου, το Τόκιο άρχισε να συστήνεται στην ανυπόμονη ματιά μου. Φτάσαμε στο διεθνές αεροδρόμιο Ναρίτα, 63 χιλιόμετρα μακριά από το κέντρο, και από την πρώτη στιγμή κατάλαβα πως βρισκόμουν σε μια από τις πιο συναρπαστικές μεγαλουπόλεις του πλανήτη.
Ουρανοξύστες, εναέριες γέφυρες, τρένα που λειτουργούν με ακρίβεια δευτερολέπτου και χιλιάδες άνθρωποι που κινούνται συνεχώς με πειθαρχία και ρυθμό. Ο κόκκινος και λευκός Πύργος του Τόκιο, σύμβολο δύναμης, υψώνεται 13 μέτρα ψηλότερα από τον Πύργο του Άιφελ. Και όμως, πίσω από αυτή την εικόνα του μέλλοντος κρύβεται ένας κόσμος γεμάτος παραδόσεις.
Στην Ασακούσα, μια από τις πιο αυθεντικές γειτονιές της πόλης, η ατμόσφαιρα θυμίζει παλιά Ιαπωνία. Ο ναός Sensō-ji, ο παλαιότερος βουδιστικός ναός του Τόκιο, υποδέχεται πλήθη επισκεπτών. Διαβαίνω την εντυπωσιακή κεντρική πύλη και βρίσκομαι στη Nakamise-dori, έναν μικρό δρόμο γεμάτο καταστήματα με σουβενίρ, κιμονό, μάσκες από το θέατρο Νο, βεντάλιες, γκραβούρες, κρέμες με άρωμα άνθη κερασιάς και καντίνες με yakitori - το γιαπωνέζικο σουβλάκι. Ρουφώ άπληστα τις εικόνες. Με εντυπωσιάζουν τα νέα κορίτσια με τα κιμονό, που βολτάρουν καμαρωτές, γελούν, φωτογραφίζονται και χαίρονται να ποζάρουν μαζί μας.
Το Τόκιο είναι πόλη αντιθέσεων. Από τους μίνιμαλ κήπους του Αυτοκρατορικού Παλατιού περνάς στο πνευματικό τοπίο του ναού Meiji, αφιερωμένου στον αυτοκράτορα που οραματίστηκε τον εκσυγχρονισμό της Ιαπωνίας χωρίς να χαθεί η ψυχή της. Στον περίβολο του ιερού, οι σειρές από παραδοσιακά βαρέλια σάκε τυλιγμένα με ψάθα αποτελούν ιερά αφιερώματα. Το σάκε, σύμβολο αγνότητας και ευημερίας, κρατά ξεχωριστή θέση στη σιντοϊστική παράδοση.
Λίγο αργότερα, αφήνομαι στη φρενήρη ενέργεια της Σιμπούγια. Η πιο πολυσύχναστη διάσημη διαγώνια διάβαση του κόσμου είναι όπως την είχα δει σε ντοκιμαντέρ και ταινίες, μόνο που τώρα βρίσκομαι μέσα της. Περιμένουμε υπομονετικά και μόλις ανάψει το πράσινο, ο δρόμος γεμίζει από κύματα ανθρώπων. Στους δρόμους κυκλοφορούν μικρά πολύχρωμα καρτ, που προσφέρουν στους τουρίστες έναν παιχνιδιάρικο τρόπο ξενάγησης. Ο ξεναγός μας, ο Θύμιος Μπανούσης, μας οδηγεί σε στενά με παραδοσιακές ταβέρνες izakaya, κάποιες τόσο μικρές που χωρούν μόλις τέσσερις ανθρώπους στην μπάρα.
Περπάτησα και στην Γκίνζα, στον ακριβότερο εμπορικό δρόμο του κόσμου, με τις μεγάλες βιτρίνες, τα κομψά καταστήματα, τα μοδάτα καφέ και τις λουσάτες Γιαπωνέζες. Σε όποιον δρόμο και αν βρέθηκα, δεν είδα ούτε ένα σκουπιδάκι. Ούτε κάδους απορριμμάτων. Οι ντόπιοι κρατούν μαζί τους σακούλα για ό,τι χρειαστεί να πετάξουν. Είναι μαγικό πώς η παράδοση και η τεχνολογία δεν συγκρούονται. Συμβιώνουν. Μια γυναίκα με κιμονό μπορεί να περάσει δίπλα από κάποιον με ακουστικά εικονικής πραγματικότητας και το θέαμα να μοιάζει απολύτως φυσικό.
Όταν πέφτει η νύχτα, το Τόκιο φωτίζεται σαν τεράστιο λούνα παρκ. Σε ένα παραδοσιακό izakaya, με παλιά ξύλινα χωρίσματα, πήρα γεύση από τη χαλαρή έξοδο των ντόπιων. Στη μέση του τραπεζιού, πάνω στη φωτιά, σιγομαγειρεύονταν τόφου, κοτόπουλο, γαρίδες και μανιτάρια. Δίπλα, πράσινη σαλάτα και καπνιστό ψάρι.
Οι πρώτες γεύσεις της Ιαπωνίας
Το Εθνικό Μουσείο του Τόκιο, το μεγαλύτερο και παλαιότερο εθνικό μουσείο της Ιαπωνίας, ξεδιπλώνει τη γοητεία του παρελθόντος μέσα από κεραμικά, κιμονό, πανοπλίες, μάσκες, σπαθιά και αγάλματα. Λίγο αργότερα, κοντά στην ψαραγορά Tsukiji, επισκέφθηκα το Uni Labo, μια μικρή παραδοσιακή ταβέρνα που σερβίρει 30 διαφορετικά είδη αχινού. Η επικοινωνία με τον σεφ έγινε με τη βοήθεια του κινητού τηλεφώνου, που μετέφραζε τα αγγλικά στα ιαπωνικά. Δοκιμάσαμε οκτώ διαφορετικά είδη αχινών από Ιαπωνία, Καναδά και Ρωσία. Ξεχώρισα και το πιάτο με ψημένο κέικ ρυζιού, αυγά αχινού και αυγοτάραχο Τρικαλινού. Ναι, το δικό μας αυγοτάραχο έχει βρει τη θέση του στην ιαπωνική κουζίνα.
Προς την άλλη, πιο ήρεμη Ιαπωνία
Όσο απομακρύνεται κανείς από την πρωτεύουσα, ανακαλύπτει μια διαφορετική Ιαπωνία. Στο μαγευτικό Νίκκο, ανάμεσα σε αιωνόβιους κέδρους και εντυπωσιακά μαυσωλεία, ο χρόνος μοιάζει να επιβραδύνει. Η λίμνη Chuzenji προσφέρεται για περίπατο και εκεί δοκιμάζεις ψάρια περασμένα σε καλάμι, ψημένα όρθια δίπλα στη φωτιά. Street food με περισσή νοστιμιά. Στον καταρράκτη Kegon, έναν από τους τρεις πιο εντυπωσιακούς της χώρας, η φύση αντιμετωπίζεται με σεβασμό σχεδόν θρησκευτικό.
Η αίσθηση αυτή κορυφώνεται στο Χακόνε, όπου η λίμνη Ashi - δημιούργημα του κρατήρα του ηφαιστείου πριν από χιλιάδες χρόνια - προσφέρεται για κρουαζιέρα με φόντο το ιερό Φούτζι. Στην κοιλάδα Owakudani, αιωρούμαι στην καμπίνα του τελεφερίκ και θαυμάζω τις θειούχες πηγές, τα σύννεφα ατμού και το κίτρινο χώμα που αναδύεται από τη γη. Τοπίο άγριο, σχεδόν εξωπραγματικό.
Εκεί δοκίμασα τα διάσημα μαύρα αυγά, που λένε ότι χαρίζουν επτά χρόνια ζωής, αλλά και κάρι μπρεντ, ένα μαύρο ψωμάκι που θυμίζει πιροσκί, γεμιστό με κιμά και κρέμα από φασόλια. Να γλείφεις και τα δάχτυλά σου!
Από εκεί ψηλά, το Φούτζι στέκει αγέρωχο, χιονισμένο και στεφανωμένο με σύννεφα. Δεν είναι τυχαίο που το αιχμαλώτισε ο Χοκουσάι στις περίφημες 36 όψεις του βουνού. Το γνωστό «κύμα» του, ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα έργα τέχνης στον κόσμο, συμβολίζει το εφήμερο, ενώ στο βάθος το Φούτζι θυμίζει τη σταθερή αξία στη ζωή.
Κάστρα, ιαπωνικές Άλπεις και χωριά που σταμάτησαν τον χρόνο
Στην πόλη Ματσουμότο, το κάστρο Μαύρο Κοράκι είναι ένα από τα ωραιότερα της χώρας. Η σκοτεινή του ομορφιά καθρεφτίζεται στα νερά της λίμνης, ενώ ολόγυρα οι ανθισμένες κερασιές συνθέτουν μια μαγική εικόνα. Το βράδυ δειπνήσαμε σε παραδοσιακό εστιατόριο με συρόμενες ξύλινες πόρτες, ριζόχαρτο και καφασωτά. Καθισμένοι στο πάτωμα, όπως ορίζει η ιαπωνική παράδοση, απολαύσαμε φαγητό και άφθονο σάκε.
Η Ιαπωνία φημίζεται και για τα εξαιρετικά ουίσκι της. Σε έναν μικρό χώρο που έμοιαζε μισός βιβλιοθήκη και μισός μπαρ, με ράφια γεμάτα βιβλία και δίσκους βινυλίου, δοκίμασα ένα ποτήρι ουίσκι σε κρυστάλλινο ποτήρι. Ατμόσφαιρα αληθινής κουλτούρας. Στην ίδια πόλη, το Museum of Art με τα έργα της Yayoi Kusama με τράβηξε σαν μαγνήτης. Αισθάνθηκα τυχερή που είδα από κοντά τη μοναδική έμπνευση αυτής της avant-garde καλλιτέχνιδας.
Το ταξίδι συνεχίστηκε μέσα από τις ιαπωνικές Άλπεις προς την Τακαγιάμα, μια πόλη που κρατά ζωντανές τις παραδόσεις της περιόδου Edo. Στο Μουσείο Matsuri no Mori, μέσα σε μια υγρή σπηλιά στην καρδιά του βουνού, τεράστια άρματα, γιγάντιες μαριονέτες και θηριώδη τύμπανα taiko δημιουργούν μια εμπειρία σχεδόν μυστηριακή. Χτύπησα το μεγάλο τύμπανο και ο ήχος του έμοιαζε να βγαίνει από τα έγκατα της γης. Έξω, στον δρόμο Kamisannomachi, τα εργαστήρια χειροτεχνίας, τα παλιά καφέ και τα παραδοσιακά αποστακτήρια σάκε κρατούν ζωντανή την ψυχή της πόλης.
Στο χωριό Shirakawa-go, τα αγροτόσπιτα gassho-zukuri, μνημείο Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς της UNESCO, μοιάζουν με προσευχόμενα χέρια. Οι στέγες τους είναι φτιαγμένες από ειδικό στάχυ, χωρίς ούτε ένα καρφί. Ανέβηκα τα απότομα ξύλινα σκαλιά ενός αγροτόσπιτου και ανακάλυψα ότι κάτω από τις στέγες, τα παλιά χρόνια, καλλιεργούσαν μεταξοσκώληκες και έφτιαχναν εξαιρετικό μετάξι. Είναι αποκαλυπτικός ο τρόπος ζωής που άντεξε στους αιώνες.
Για τον ταξιδιώτη που αγαπά τη γαστρονομία, η Ιαπωνία είναι ένα ατέλειωτο πεδίο ανακαλύψεων. Στην αγορά Omicho της Καναζάουα, που λειτουργεί για περισσότερους από τρεις αιώνες, οι πάγκοι γεμίζουν με καβούρια, αχιβάδες, γαρίδες, αστακούς και ψάρια από τη θάλασσα της Ιαπωνίας. Διαλέγεις ό,τι θαλασσινό τραβά η όρεξή σου και το γεύεσαι στα όρθια.
Αχινός, καβούρι, τεράστια στρείδια, sashimi και ένα μικρό μπουκάλι σάκε από τη διπλανή κάβα. Αλησμόνητη εμπειρία!
Καναζάουα - Η Ιαπωνία της παράδοσης και της αισθητικής
Η Καναζάουα είναι ίσως η πιο εκλεπτυσμένη έκφραση της παραδοσιακής Ιαπωνίας. Οι κήποι Kenrokuen θεωρούνται από τους ωραιότερους της χώρας, ενώ η συνοικία Higashi Chaya-gai κρατά ακόμη την ατμόσφαιρα των ημερών όπου οι γκέισες ήταν μέρος της κοινωνικής ζωής.
Στο σπίτι του Σαμουράι Νομούρα-Κε, μακριά από τα πεδία των μαχών, ανακάλυψα έναν κήπο εκπληκτικής ομορφιάς. Φυτά σαν μικρά έργα τέχνης, λίμνη με λευκά και κόκκινα ψάρια, ήχος νερού, απόλυτη ηρεμία.
Στους κήπους Kenrokuen έμαθα καλύτερα την έννοια του Hanami, της παρατήρησης των ανθισμένων κερασιών. Τα άνθη τους κρατούν λίγες μόνο ημέρες και υπενθυμίζουν πόσο γρήγορα κυλά η ζωή. Τίποτα δεν είναι μόνιμο.
Ακολούθησε η τελετουργία του τσαγιού, η προετοιμασία του πράσινου matcha, με φιλοσοφία βασισμένη στην αρμονία, την αγνότητα, τον σεβασμό και την ηρεμία. Αυτό που έχει σημασία είναι να προσφέρεις την κούπα με την καρδιά σου.
Κιότο: Η ψυχή της Ιαπωνίας
Και έπειτα έρχεται το Κιότο. Η πόλη που υπήρξε αυτοκρατορική πρωτεύουσα για περισσότερο από μία χιλιετία παραμένει η ψυχή της Ιαπωνίας. Πόλη μυθική. Οι χιλιάδες πορτοκαλί πύλες του Fushimi Inari ξεχύνονται μπροστά σου σαν ποτάμι. Στον ναό Kiyomizudera, δίπλα στον καταρράκτη Otowa, λένε πως αν πιεις από το ιερό νερό, θα ζήσεις ολόκληρη τη ζωή σου.
Στο βόρειο Κιότο, το Kinkakuji, το Χρυσό Περίπτερο, σκεπασμένο με φύλλα χρυσού, στραφταλίζει σαν κόσμημα μέσα στη φύση.
Παρά τη βροχή, τίποτα δε με πτόησε στο δάσος από μπαμπού της Arashiyama. Οι κορμοί μοιάζουν να χαϊδεύουν τον ουρανό και ο ήχος της βροχής πάνω στα φύλλα συνθέτει μια ιδιότυπη μουσική. Στη γέφυρα Togetsukyo, οι αποχρώσεις του πράσινου και του χρυσοκόκκινου μοιάζουν με καρτ ποστάλ.
Στη συνοικία Gion, εκεί όπου ακόμη συναντά κανείς γκέισες και maiko (εκπαιδευόμενη γκέισα), η παράδοση ζει χωρίς να γίνεται φολκλόρ. Σε ένα ιαπωνικό αρχοντικό του 1600, δειπνήσαμε με μια maiko από την κοινότητα των γκεϊσών. Η εμφάνισή της ήταν τελετουργική: περίτεχνο κιμονό, ζώνη obi, λευκό πρόσωπο, κόκκινα χείλη, μικρά βήματα. Χόρεψε, τραγούδησε, μας μίλησε για την απόφασή της να ακολουθήσει αυτή τη δύσκολη εκπαίδευση, για τη μουσική, την ποίηση, την αφήγηση. Το δείπνο που ακολούθησε ήταν εξαιρετικό, με ωμά ψάρια, γαρίδες, μανιτάρια και λεπτοκομμένο κρέας Kobe που ψήναμε στο τραπέζι μας. Αλησμόνητη βραδιά. Μήπως την ονειρεύτηκα;
Η καρδιά του Κιότο χτυπά στην αγορά Nishiki, την «κουζίνα του Κιότο». Εκεί δοκίμασα κοροκέ, τη δημοφιλή λιχουδιά με πατάτα, κιμά και λαχανικά, περασμένη από αυγό και πάνκο, τηγανισμένη μέχρι να γίνει τραγανή και χρυσαφένια. Στις βιτρίνες με τα μαχαίρια των σεφ, τα ιαπωνικά μαχαίρια μοιάζουν με κοσμήματα. Ξεχωρίζουν για την ποιότητα, την ακρίβεια και τις εντυπωσιακές ξύλινες λαβές τους.
Στη Χιροσίμα με το bullet train
Το ταξίδι με το bullet train είναι εμπειρία από μόνο του. Στον πιο πολυσύχναστο σταθμό, άνθρωποι όλων των ηλικιών κινούνται με τάξη και ταχύτητα. Το Shinkansen φτάνει ακριβώς στην ώρα του, σαν τεράστιο φίδι με αεροδυναμικές καμπύλες. Η ταχύτητα ξεπερνά τα 300 χιλιόμετρα την ώρα και το δίκτυο δίνει στον ταξιδιώτη τη δυνατότητα να γνωρίσει απομακρυσμένες πόλεις με απίστευτη άνεση.
Φτάσαμε στη Χιροσίμα. Ο Θόλος της Ατομικής Βόμβας, ένα από τα λίγα κτίρια που έμειναν όρθια μετά τον βομβαρδισμό του Αυγούστου του 1945, στέκει ως σύμβολο μνήμης. Το Πάρκο Ειρήνης, τα οριγκάμι, οι προσευχές των μαθητών και το συγκλονιστικό μουσείο της πόλης δεν αφήνουν κανέναν ασυγκίνητο.
Και όμως, η Χιροσίμα δεν είναι πόλη πένθους. Είναι πόλη που αποδεικνύει πως η ζωή μπορεί να ξαναγεννηθεί ακόμη και μετά τη μεγαλύτερη καταστροφή.
Με φέρι συνεχίσαμε για το πευκόφυτο νησί Miyajima, η Δήλος της Ιαπωνίας. Η γιγάντια πορτοκαλί πύλη torii, που με την παλίρροια μοιάζει να επιπλέει στο νερό, είναι μια από τις πιο εμβληματικές εικόνες της Ιαπωνίας.
Στον ναό Itsukushima και στους δρόμους με τα ελάφια που κυκλοφορούν ελεύθερα, ο τόπος αποκτά ιερότητα και ανεμελιά μαζί. Η περιοχή φημίζεται για τα στρείδια και το χέλι τεμπούρα. Τα δοκίμασα περασμένα σε καλαμάκι μπαμπού, παναρισμένα, τραγανά και γεμάτα γεύση.
Οσάκα: Η πρωτεύουσα του street food και της ενέργειας
Στην Οσάκα, το επαγγελματικό κέντρο της χώρας, οι πρώτες εικόνες με τα ψηλά μινιμαλιστικά και φουτουριστικά κτίρια εκπέμπουν δυναμισμό. Από τον 28ο όροφο ενός εστιατορίου, με ένα δροσερό ιαπωνικό λευκό κρασί από την ποικιλία Koshu, η φωτισμένη πόλη απλώνεται εντυπωσιακή.
Στην αγορά Shinsaibashi-suji, με ιστορία σχεδόν 380 ετών, τεράστιες οθόνες, έντονες διαφημίσεις, επώνυμες μάρκες, καταστήματα με καλλυντικά και ουρές έξω από μαγαζιά συνθέτουν ένα πολύβουο σκηνικό. Το κανάλι Dotonbori διασχίζει την περιοχή και στη γέφυρα Ebisu όλοι φωτογραφίζονται για να κρατήσουν ζωντανή την ανάμνηση.
Στις προθήκες των εστιατορίων, τα πλαστικά ομοιώματα των πιάτων μοιάζουν σχεδόν αληθινά. Είναι μια τεχνική με ιστορία περίπου 100 χρόνων, χρήσιμη για όσους δεν διαβάζουν ιαπωνικά, αλλά και μια τέχνη από μόνη της.
Σε ένα μαγαζί με φρούτα, τα πορτοκάλια και τα κεράσια είναι τυλιγμένα ένα - ένα σαν κοσμήματα. Οι φράουλες, λευκές και ροζ, μοσχοβολούν και έχουν γεύση που μένει στη μνήμη. Στάση και για melonpan ice cream, ζεστό αφράτο ψωμάκι, σαν μπριός, με τραγανή κρούστα, γεμισμένο με παγωτό πεπόνι ή matcha ή βανίλια. Η αντίθεση ζεστού και παγωμένου είναι συγκλονιστική.
Το φαγητό του δρόμου σε παρασύρει σε μια αδιάκοπη γιορτή γεύσεων και γίνεται κομμάτι της πολιτιστικής εμπειρίας. Στην Ιαπωνία αισθάνεσαι ασφαλής. Ακόμη και το κινητό σου να ξεχάσεις σε κάποιο μαγαζί, θα βγουν στον δρόμο να σε αναζητήσουν για να σου το δώσουν.
Ανάμεσα στα ιερά ελάφια της Νάρα
Στη Νάρα, την πρώτη πρωτεύουσα της χώρας, ο ναός Todaiji φιλοξενεί έναν από τους μεγαλύτερους χάλκινους Βούδες στον κόσμο. Στο Πάρκο των Ελαφιών, τα ελάφια κυκλοφορούν ελεύθερα ανάμεσα στους επισκέπτες, ενώ οι ανθισμένες κερασιές χαρίζουν εικόνες σπάνιας ομορφιάς. Στο μυαλό μου έρχεται μια γιαπωνέζικη φράση: «Άσε τον χρόνο να σου δείξει την ομορφιά του».
Ίσως τελικά η μεγαλύτερη γοητεία της Ιαπωνίας να βρίσκεται στις αντιθέσεις της. Είναι μια χώρα που κατασκευάζει ταχύτερα τρένα από οποιονδήποτε άλλον, αλλά συνεχίζει να τιμά μια τελετή τσαγιού που χρειάζεται υπομονή και σιωπή. Μια χώρα που πρωταγωνιστεί στην τεχνολογία, χωρίς να ξεχνά τους κήπους, τους ναούς και τις εποχές του χρόνου. Ένας τόπος όπου το μέλλον δεν ήρθε για να καταργήσει το παρελθόν, αλλά για να πορευτεί μαζί του.
Στο αεροδρόμιο Κανσάι, χτισμένο πάνω σε τεχνητό νησί, όταν το αεροπλάνο της επιστροφής απογειώνεται, συνειδητοποιείς ότι το πιο πολύτιμο αναμνηστικό δεν είναι τα σουβενίρ που αγόρασες. Είναι η αίσθηση ότι για λίγες μέρες βρέθηκες σε έναν κόσμο που απέδειξε πως η πρόοδος και η παράδοση μπορούν όχι μόνο να συνυπάρχουν, αλλά και να δημιουργούν κάτι πραγματικά μοναδικό. Αυτό είναι, ίσως, το μεγαλύτερο δώρο που χαρίζει η χώρα του Ανατέλλοντος Ηλίου.
Arigato. Ευχαριστώ.
