Βράδυ Τετάρτης στην πλατεία Κολωνακίου. Περπατάς και νιώθεις ότι είσαι στην Ευρώπη. Διασχίζοντας την Τσακάλωφ ακούω να μιλάνε αγγλικά, πιο κάτω κοντά στην πλατεία, δυο κομψές κυρίες, πιασμένες αγκαζέ, μιλούν σε άπταιστα γαλλικά. Μα πού ήρθα, σκέφτομαι. Ξέρεις, αν μένεις στα βόρεια, δεν έχεις επαφή με ξένο κοινό. Το Κολωνάκι, όμως, έχει αέρα ευρωπαϊκό. Και έχει πάντα κόσμο. Το διαπιστώνω και στη συνέχεια της βραδιάς στο Mayor, το εστιατόριο στο πλάι της πλατείας, εκεί που τώρα γίνονται έργα και που, αν και κρυμμένο, έχει τον κόσμο του.

Μπαίνοντας στον χώρο αντικρίζω έναν χώρο ζεστό, με ξύλο, design φωτιστικά, που κρέμονται πάνω από μια μεγάλη μπάρα κατα μήκος όλου του μαγαζιού. Μια μπάρα που όσο περνάει η ώρα γίνεται όλο και πιο δυνατή με κόσμο που διασκεδάζει, τραγουδά και χορεύει μέχρι το πρωί... 

Ωστόσο, το ωραιότερο σημείο για μένα, είναι ο κήπος του Mayor. Ένας χώρος στο βάθος (στο βάθος κήπος που λέμε...), που λειτουργεί λίγο ανεξάρτητα από τον μέσα χώρο, αρκετά πιο ήσυχος και πιο πριβέ. Σε αυτόν τον χώρο μπορείς να επικεντρωθείς στο φαγητό σου, να μιλήσεις άνετα με την παρέα σου και να μην σε ενοχλήσει σχεδόν καθόλου το live, που γίνεται κάθε Τρίτη, Τετάρτη και Πέμπτη μετά τις 22.30. Και μιας και είπα για live, τις Τρίτες εδώ έχει τον Αργύρη Ραψομανίκη, τις Τετάρτες την Κωνσταντίνα και τον Γιώργο Γερολυμάτο και τις Πέμπτες τον Λάμπη Λιβιεράτο. Και από αυτό που διαπίστωσα... γίνεται χαμός!

Η κουζίνα του Mayor λειτουργεί από το πρωί μέχρι αργά το βράδυ. Είναι αυτό που λέμε all day, με τη διαφορά, ότι το φαγητό που προσφέρει είναι ανώτερο από αυτά που συναντάμε στα all day restaurants. Είναι κουζίνα fine dining με τον Κωνσταντίνο Φέσκο στο τιμόνι, τον αδελφό του Θάνου (το ταλέντο στη μαγειρική είναι οικογενειακό απ' ότι φαίνεται), ένα νέο παιδί, με εμπειρία σε ελληνικά και ξένα εστιατόρια Michelin. Ο Κωνσταντίνος δίνει πολλή σημασία στην πρώτη ύλη, γι' αυτό και όλα τα λαχανικά είναι από μποστάνι. Στο μενού που δοκιμάσαμε παντρεύει κουζίνες και τεχνικές, και σερβίρει πιάτα, που εκτός από όμορφα είναι και πενανόστιμα. 

Ξεκινήσαμε με το καρπάτσιο από μοσχαρίσιο φιλέτο που ήταν από τα καλύτερα που έχω δοκιμάσει. Το σέρβιρε με πίκλες, lime, flakes παρμεζάνας και φρέσκια τρούφα και ήταν τρυφερό και λεπτοκομμένο. Μαζί με αυτό μας έφερε και το καρπάτσιο από τσιπούρα, που είχε επίσης πίκλες και ένα ιδιαίτερο λεμονάτο και αρωματικό ντρέσινγκ. Ανάλαφρο και υπέροχο και αυτό. Δεν θα μπορούσα να διαλέξω ανάμεσα στα δύο.

Ταυτόχρονα με τα δύο καρπάτσιο δοκίμασα και δύο σαλάτες με πολύ ωραία βιολογικά υλικά. Η μια πράσινη με φρούτα εποχής, γραβιέρα Νάξου και βινεγκρέτ φρούτων, η άλλη με τα υλικά της ελληνικής, παξιμαδάκια χαρουπιού, αλλά και μια υπέροχη γαλομυζήθρα. Άνετα την έτρωγα κάθε μέρα. Συνεχίσαμε με τερίνα πατάτας, που ήταν περιχυμένη με γραβιέρα Νάξου και μαύρη τρούφα. Νόστιμη και καλοφτιαγμένη. Αυτό, όμως, που μας έκλεψε την καρδιά ήταν τα μανιτάρια. Μια ποικιλία μανιταριών, που ακουμπούσε πάνω σε κρέμα γιαουρτιού και περιτριγυριζόταν από φουντούκια και βρώσιμα λουλούδια. Όλοι στην παρέα ξετρελάθηκαν. Αχ κι η μελιτζάνα. Ένα ακόμη πιάτο που θα ξαναέπαιρνα και την επόμενη φορά. Σερβιρισμένη με μαύρο μίσο, κολοκυθόσπορο και βιολογική σαλάτα ήταν ό,τι καλύτερο για να σου ανοίξει την όρεξη.

Στα κυρίως, το κρέας είναι το δυνατό χαρτί του μαγαζιού. Πήραμε σιδηρόδρομο (short ribs) και μοσχαρίσια μάγουλα. Ψήσιμο σωστό στο πρώτο, ζουμερό, με σάλτσες που δεν προσπαθούν να κλέψουν την παράσταση αλλά να δέσουν το πιάτο. Το καψαλισμένο σικορέ ήταν μια ευχάριστη έκπληξη στα short ribs και ταίριαζε πολύ. Τα μοσχαρίσια μάγουλα συνοδεύονταν με πουρέ από ψητά καρότα, που έκαναν διαφορά στη γεύση, ενώ το κρέας έλιωνε στο στόμα και ήταν όνειρο, όπως ήταν μαγειρεμένο σε σάλτσα κόκκινου κρασιού. Δοκιμάσαμε και ζυμαρικά, τα οποία ήταν πολύ νόστιμα, αλλά δεν θα τα έβαζα τόσο ψηλά όσο τα κρεατικά. Ωστόσο, τα νιόκι ήταν τα καλύτερα νιόκι που έχω γευτεί. Τα πιο ανάλαφρα, και τα πιο νόστιμα. Ο σεφ τα ζυμώνει στο χέρι ο ίδιος και τα συνδυάζει με κρέμα τυριών, σπανάκι και μια μαρμελάδα λεμόνι, που τους δίνει απίθανη γεύση!

Όλη τη βραδιά τον ρυθμό στα πιάτα, τις αλλαγές στα κρασιά και τις επεξηγήσεις έδινε ένας επαγγελματίας του χώρου από τους λίγους. Ο Αρίστος. Με γνώσεις πάνω στο κρασί και εμπειρία ήταν επεξηγηματικός, φιλικός και συνάμα επαγγελματίας. Γενικά μου έκανε θετική εντύπωση η προσέγγιση του προσωπικού, όπως και ο κατάλογος των κρασιών, που από μόνος του είναι λόγος για να έρθεις στο Mayor. Μπορεί να μην έχει ελληνικές ετικέτες (εκτός από τα εξαιρετικά κρασιά του Κωνσταντινόπουλου από τον Πύργο), αλλά έχει φανταστικά ιταλικά και γαλλικά κρασιά σε πολύ καλές τιμές. 

Στο τέλος μοιραστήκαμε και τα γλυκά, που ήταν άκρως εντυπωσιακά και νόστιμα. Εμένα με κέρδισε το πληθωρικό προφιτερόλ, που ήταν περιχυμένο με bitter σοκολάτα και είχε σου γεμισμένα με παγωτό βανίλια, όμως οι περισσότεροι στην παρέα ψήφισαν την κρέμα γιαουρτιού σαν το καλύτερό τους. Μια μους γιαουρτιού για την ακρίβεια με βανίλια Μαδαγασκάρης, καραμελωμένα καρύδια και λάιμ. Το αγαπάει ο Φέσκος το λάιμ, όπως το αγαπάμε κι εμείς! Πάντως ό,τι κι αν προτιμήσετε θα μείνετε παραπάνω από ικανοποιημένοι. Κι αν έχετε δυνάμεις για διασκέδαση μέχρι το πρωί εδώ είναι το μέρος που ψάχνετε.