Ethos Athens στη Γλυφάδα: Όχι μόνο live, αλλά και φαγητό που αξίζει

Όταν η παρέα μου πρότεινε να πάμε για φαγητό στο Ethos, ήμουν λίγο διστακτική. Το είχα πετύχει στα social media, κυρίως μέσα από αναρτήσεις για τα live που διοργανώνει και συνοδεύονται από φαγητό, οπότε είχα κάποιες επιφυλάξεις για το τι θα συναντούσα στο τραπέζι. Ομολογώ, όμως, ότι εκείνο το κυριακάτικο μεσημέρι οι επιφυλάξεις μου διαψεύστηκαν με τον πιο ευχάριστο τρόπο. Το φαγητό ήταν τόσο νόστιμο, που πραγματικά δεν το περίμενα.

Ο χώρος είναι όμορφα διαμορφωμένος, με το ξύλο να κυριαρχεί στη διακόσμηση, ενώ υπάρχουν τραπέζια τόσο στο εσωτερικό όσο και στον εξωτερικό χώρο. Το χειμώνα, όπως μου είπαν, το μαγαζί εξυπηρετεί 2.000 κουβέρ την εβδομάδα, οπότε καταλαβαίνεις ότι μιλάμε για έναν αρκετά μεγάλο χώρο. Αν καθίσεις μέσα, δύσκολα θα σου ξεφύγει η τεράστια μπάρα, που από μόνη της αποτελεί λόγο να περάσεις από εκεί, ακόμα και μόνο για ένα ποτό. Βέβαια, μετά από όσα δοκίμασα, θα ήταν κρίμα να μην καθίσεις και για φαγητό. Εμείς προτιμήσαμε τα τραπέζια έξω, αφού ο καιρός ήταν ιδανικός για να απολαύσουμε το μεσημεριανό φως και τον ήλιο.

Το όνομα Ethos προέρχεται από την αρχαία ελληνική λέξη «ήθος», που συνδέεται με τον χαρακτήρα και τα έθιμα. Η ιδέα είναι να μεταφερθεί αυτή η έννοια στην εμπειρία του επισκέπτη, μέσα από έναν συνδυασμό κλασικών και σύγχρονων στοιχείων. Πριν πάω, φανταζόμουν ότι το επίκεντρο θα ήταν περισσότερο η διασκέδαση και η ελληνική μουσική. Αφού, όμως, δοκίμασα το ανανεωμένο μενού, κατάλαβα ότι εδώ δίνεται εξίσου μεγάλη βαρύτητα στο ίδιο το φαγητό. Και τελικά, ο συνδυασμός καλής ελληνικής κουζίνας και ελληνικής μουσικής δεν είναι καθόλου κακή ιδέα. Αν θέλεις τη γνώμη μου, μάλιστα, μπορεί να αποδειχθεί πολύ καλύτερος απ' όσο περιμένεις.

Ένα μενού που σε βάζει σε πειρασμό από την πρώτη στιγμή

Στο Ethos, η ελληνική και μεσογειακή κουζίνα βρίσκεται στο επίκεντρο, με ένα ανανεωμένο μενού που βασίζεται σε γνώριμες γεύσεις, καλές πρώτες ύλες και δημιουργικές πινελιές. Στην κουζίνα βρίσκεται ο Πέτρος Έγκαρχος, με καταγωγή από τη Ζάκυνθο και εμπειρία από κουζίνες στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Η αγάπη του για την ελληνική κουζίνα φαίνεται στα πιάτα του, που δίνουν έμφαση στην πρώτη ύλη και στη νοστιμιά, χωρίς περιττές τεχνικές και εντυπωσιασμούς. Η επτανησιακή του καταγωγή γίνεται αισθητή σε ορισμένες επιλογές, όπως ο κόκορας με λαζάνια, σιγομαγειρεμένος με σπετσερικό, βούτυρο Κερκύρας και φρεσκοτριμμένη μυζήθρα.

Εγώ με την παρέα μου είχαμε αποφασίσει πως όλα τα πιάτα θα μπουν στη μέση, οπότε έτσι κινηθήκαμε και στις επιλογές μας. Ξεκινήσαμε με μια δροσερή λαχανοσαλάτα και τα τηγανητά κολοκύθια που δεν μπορούσαν να λείπουν. Αν σου αρέσουν τα ωμά, όπως σε εμένα και την παρέα μου, βάλε οπωσδήποτε στη μέση και το μοσχαρίσιο ταρτάρ.

Από τα ορεκτικά, ξεχωρίσαμε και τα μοσχαρίσια κεφτεδάκια, που σερβίρονται πάνω σε σάλτσα ντομάτας, με μους γαλομυζήθρας και τα σπιτικά τσιπς του μαγαζιού. Δεν είναι τυχαίο ότι τα κεφτεδάκια παρέμειναν στο ανανεωμένο μενού, αφού έχουν ήδη κερδίσει επάξια μια θέση ανάμεσα στα αγαπημένα πιάτα του εστιατορίου. Εκείνο, όμως, που μου έμεινε περισσότερο είναι το συκώτι μόσχου. Σωστά ψημένο, ζουμερό και χωρίς περιττές προσθήκες που να καλύπτουν τη γεύση του, ήταν ένα από τα πιάτα που θα με έκαναν να επιστρέψω στο Ethos ακόμη και μόνο γι' αυτό. Και, για να είμαι ειλικρινής, ακόμη και τώρα που γράφω το κείμενο, μου τρέχουν ξανά τα σάλια.

Στα κυρίως, οι επιλογές είναι αρκετές για να καλύψουν διαφορετικές γευστικές προτιμήσεις. Εμείς, βέβαια, μείναμε πιστοί στην αδυναμία μας για το κρέας και αφήσαμε για άλλη φορά τα πιάτα με θαλασσινά. Ανάμεσά τους ξεχώρισα την calamarata, που μου κίνησε ιδιαίτερα την περιέργεια όταν την είδα να φτάνει στο διπλανό τραπέζι. Μπήκε ήδη στη λίστα με όσα θέλω να δοκιμάσω στην επόμενη επίσκεψή μου.

Συνεχίσαμε με σοφρίτο, που εδώ ο σεφ ετοιμάζει με ψαρονέφρι. Το κρέας συνδυαζόταν πολύ ωραία με την κρέμα καπνιστής πατάτας, ενώ η χειροποίητη demi-glace από πάνω έδινε ακόμη μεγαλύτερο βάθος στη γεύση. Δοκιμάσαμε επίσης τον σιδηρόδρομο από μοσχάρι, ένα πιάτο που άρεσε πολύ στην παρέα. Για τα δικά μου γούστα, ωστόσο, ήταν αρκετά λιπαρό, ειδικά σε συνδυασμό με τα υπόλοιπα πιάτα που είχαμε ήδη δοκιμάσει.

Το μοσχαρίσιο κότσι, αντίθετα, με φρέσκια ντομάτα, βασιλικό και φρεσκοτριμμένο βολάκι Άνδρου, ήταν ένα από τα πιάτα που ξεχώρισα. Κόπηκε και σερβιρίστηκε μπροστά μας, με το κρέας να λιώνει σε κάθε μπουκιά. Πλούσιο και γεμάτο γεύση, με όσο λίπος χρειαζόταν για να παραμένει ζουμερό, συνδυαζόταν ιδανικά με τη φρέσκια ντομάτα και τον βασιλικό. Το βολάκι, μάλιστα, έλιωνε ελαφρώς πάνω στο ζεστό κρέας, δένοντας όλα τα υλικά σε ένα απολαυστικό αποτέλεσμα.

Ήταν σίγουρα ένα από τα αγαπημένα μου πιάτα στο μενού και μια πολύ καλή επιλογή για τη μέση, ειδικά αν είσαι με παρέα και θέλεις να μοιραστείτε κάτι που θα ευχαριστηθούν όλοι. 

Συνοδεύσαμε το φαγητό μας με το ροζέ Παράγκα, μια επιλογή που μπορεί να καλύψει διαφορετικά γούστα στο τραπέζι. Αυτό που μου έκανε ιδιαίτερα θετική εντύπωση ήταν ότι σερβιρίστηκε στη σωστή θερμοκρασία, μια λεπτομέρεια που κάνει τη διαφορά όταν επιλέγεις κρασί για να συνοδεύσεις το φαγητό σου. Και, για την επόμενη φορά, έχω ήδη βάλει στο μάτι και μερικά κοκτέιλ που θέλω να δοκιμάσω.

Το γλυκό φινάλε έχει την υπογραφή του Κωνσταντίνου Πετρογιαννάκη

Στο Ethos, το επιδόρπιο έχει τη δική του θέση στο τραπέζι, με τον pastry chef Κωνσταντίνο Πετρογιαννάκη να υπογράφει τις γλυκές δημιουργίες του καταλόγου. Και επειδή στην παρέα μου δεν φημιζόμαστε για την αποφασιστικότητά μας όταν έρχεται η ώρα του γλυκού, δεν περιοριστήκαμε σε μία επιλογή.

Δοκιμάσαμε τόσο τη σοκολατίνα, που συνοδεύεται από παγωτό βελγικής σοκολάτας, όσο και το εκμέκ κανταΐφι με κρέμα βανίλιας Μαδαγασκάρης, καραμελωμένο φιστίκι Αιγίνης και παγωτό καϊμάκι. Και τα δύο ήταν πολύ αξιόλογα, με γεύσεις που ολοκλήρωναν όμορφα το γεύμα χωρίς να επισκιάζουν όσα είχαν προηγηθεί. Είχαν, μάλιστα, τόση νοστιμιά και χαρακτήρα, που άξιζε να επισκεφθείς το Ethos ακόμη και μόνο για γλυκό. Και αν προτιμάς κάτι πιο παραδοσιακό, σημείωσε ότι στον κατάλογο υπάρχει και μπακλαβάς.

Εμείς, αφού φάγαμε μέχρι σκασμού, αποφασίσαμε να συνεχίσουμε τη βόλτα μας στην παραλία, για να χωνέψουμε και να απολαύσουμε λίγο τη θάλασσα. Αν, πάλι, θέλεις να παρατείνεις την έξοδό σου, μπορείς φυσικά να μείνεις στο Ethos και για τη ζωντανή μουσική, επιλέγοντας ένα τραπέζι μπροστά στον εκάστοτε καλλιτέχνη και αφήνοντας χώρο για λίγη διασκέδαση ακόμη. Άλλωστε, με τη φήμη που έχει αποκτήσει το μαγαζί για τα live του, μάλλον δεν σου αποκαλύπτω και κανένα μεγάλο μυστικό.

Εκείνο, όμως, που μπορώ να σου πω από τη δική μου εμπειρία είναι ότι, ακόμη και αν έχεις παρόμοιες επιφυλάξεις με τις δικές μου για την κουζίνα, δεν υπάρχει λόγος να τις κρατάς. Δεν έχω ζήσει ακόμη την εμπειρία ενός live στο Ethos. Μπορώ, όμως, να σε διαβεβαιώσω ότι η κουζίνα του έχει πολλούς λόγους να σε κερδίσει και να σε κάνει να επιστρέψεις.