Ateno: Νέο μενού, νέα προσέγγιση και ο Νίκος Καραθάνος στα καλύτερά του

Ο πεζόδρομος της Αιόλου δεν ησυχάζει σχεδόν ποτέ. Άνθρωποι που πάνε πάνω - κάτω, κάποιοι πεζοί, κάποιοι με το ποδήλατο τους και άλλοι με πατίνια. Παλιά εδώ χτυπούσε η εμπορική καρδιά της Αθήνας. Ο τόπος ήταν γεμάτος με μαγαζιά και μαγαζάκια υποδημάτων, ρούχων, εσωρούχων, παιχνιδιών, λευκών ειδών, υφασμάτων και ειδών μοδιστρικής. Σήμερα όλα τα βιοτεχνικά κτίρια το ένα μετά το άλλο μετατρέπονται σε Airbnb και τα ισόγειά τους σε street food spots. 

Όμως το σημείο που η Αιόλου διασταυρώνεται με τη Μιλτιάδου θαρρείς πως φωτίζεται αλλιώς, πως λάμπει βρε παιδί μου, γιατί εδώ βρίσκουμε ένα διώροφο νεοκλασικό του 1831, αληθινό κόσμημα, που τα τελευταία τρία χρόνια μετά από μια εκ βαθέων ανακαίνιση έγινε το σπίτι του Αteno greek cuisine. Χαζεύω την πράσινη πόρτα της εισόδου με την ταμπέλα από πάνω και παρατηρώ για πρώτη φορά το λογότυπό του. Είναι κάτι ανάμεσα σε μαρμάρινη κολώνα αρχαίου ναού και πιρούνι…

Ο χώρος

Η συνεργασία των αδελφών Βαγγέλη και Σπύρου Λιάκου με τον Νίκο Καραθάνο στο συγκεκριμένο εστιατόριο είναι από μόνη της σημαντικό γεγονός και εγγύηση, αλλά η ευθύνη της κουζίνας είναι 100% στα χέρια του Νίκου. Στην αρχή της λειτουργίας του Ateno το ισόγειο μοιραζότανε μια κάβα - ντελικατέσεν με ένα premium σαντουιτσάδικο το οποίο έφτιαχνε και πρόσφερε σάντουιτς με εξαιρετικά ελληνικά αλλαντικά και τυριά μικρών παραγωγών. 

Τώρα ούτε τα σάντουιτς ούτε το ντελικατέσεν βλέπουμε πια, μόνο ένα καλαίσθητο μπαρ, μια σειρά συντηρητών κρασιού που φιλοξενούν 150 ετικέτες ελληνικών κρασιών και κάποια τραπεζοκαθίσματα. Εμείς επιλέξαμε να καθίσουμε έξω στον πεζόδρομο γιατί το καλούσε η βραδιά. Από εκεί και πέρα ο πρώτος όροφος στεγάζει το βασίλειο του Νίκου Καραθάνου - την κουζίνα του και ο δεύτερος μια όμορφη σάλα, λιτή και απέριττη, βαμμένη στα λευκά και τα γκρι που μια μεγαλοπρεπής καμάρα χωρίζει στα δυο και κάποια ξεχωριστά έργα τέχνης της δίνουν χρώμα και χαρακτήρα. 

Το μενού

Η ελληνική κουζίνα είναι όπως πάντα στο κέντρο του κύκλου του ενδιαφέροντος του Νίκου, τα πιάτα μου φαίνονται οικεία καθώς διαβάζω τον κατάλογο και η γεύση τους, όπως διαπίστωσα αργότερα, είναι πραγματικά αυτό που υπόσχονται. Κουβαλούν μνήμες από παραδοσιακά μαγειρέματα γιαγιάς σε μικρά κουζινάκια, όμως βρίσκονται μέσα σε γιορτινό περιτύλιγμα, φτιαγμένα για τα μεγάλα σαλόνια της γεύσης. Δημιουργικός και πεντανόστιμος όπως πάντα, ο Νίκος Καραθάνος δείχνει ξαλαφρωμένος από το άγχος των αστεριών και του να αρέσει.

Ωστόσο, το Ateno δεν ξέφυγε από την προσοχή του φετινού οδηγού Michelin και βρίσκεται ήδη στο Main Selection της. Ώριμος και σίγουρος όσο ποτέ για τον εαυτό του, λέει ευθέως ό,τι έχει να πει με τα πιάτα του. Τα οποία ούτως ή άλλως είναι χάρμα οφθαλμών αλλά και διφορούμενα με κρυφούς άσους στο μανίκι. Κάποια δείχνουν άλλο από αυτό που είναι, κάποια κρατούν κρυμμένη την γευστική τους ταυτότητα μέσα σε κάτι άλλο. Μέσα σε μια ντομάτα ας πούμε ή μέσα σε ένα ρολό που δεν ξέρω πώς, αλλά φτιάχτηκε από μακαρόνια. Ή μέσα σε μια καλαμαράτα, το παχουλό ιταλικό ζυμαρικό που τώρα στέκεται όρθιο στο πιάτο μου...

Τι δοκιμάσαμε τελικά

Κάναμε μια θεαματική είσοδο με μικρά προκαταρκτικά όπως το εξαιρετικό προζυμένιο ψωμί του σε δύο εκδοχές: ζεστό ακόμα - που συνοδευόταν με βούτυρο αρωματισμένο με ελαιόλαδο, αφράλα και πατέ ελιάς με τρούφα - αλλά και φρυγανισμένο σε λεπτότατες φέτες. Και ακόμη, με μια καπνιστή ταραμοσαλάτα σερβιρισμένη μέσα σε τραγανό ταρτάκι με αυγοτάραχο Μεσολογγίου. 

Η ελληνική σαλάτα είναι πιάτο που φέρει την υπογραφή «Καραθάνος» και δεν τη χάνεις. Η ώριμη ντομάτα που σου έρχεται στο πιάτο ξεφλουδισμένη και γυρισμένη ανάποδα, πρέπει πρώτα να κοπεί στα τέσσερα για να σου αποκαλύψει τον εσωτερικό της κόσμο ο οποίος αποτελείται από τα υπόλοιπα υλικά μιας κλασικής χωριάτικης - όλα ψιλοκομμένα - μαζί με κρέμα φέτας και τρίμμα χαρουποπαξίμαδου. 

Τα iconic γεμιστά του είναι μια μικρογραφία τους πάνω σε ένα λεπτό στρώμα από ρύζι γεμιστών με τραγανή κρούστα και είναι φτιαγμένα από τζελ νερού ντομάτας οι ντομάτες, αληθινές πιπερίτσες του μπακάλη οι πιπεριές και η φέτα που τα συνοδεύει είναι μους. Στα μακαρόνια με κιμά οι πόρτες της κόλασης ανοίγουν. Τα μακαρόνια έχουν τυλιχτεί έτσι ώστε να μοιάζουν με κανελόνι ακουμπισμένο πάνω σε μια ωραία σάλτσα ντομάτας, με γέμιση από βοδινό και πρόβειο κιμά και είναι πλουσιοπάροχα πασπαλισμένα με μια χιονάτη μυζήθρα, ψιλοκομμένο σχοινόπρασο και τραγανή μαγιά. Και κυρίως, πεντανόστιμα! 

Τα καλαμαράτα γεμιστά είναι ένα ακόμη μικρό αριστούργημα. Τα υπερμεγέθη ζυμαρικά βράζονται, τραγανίζονται εξωτερικά, γεμίζονται με καλομαγειρεμένο και ξεψαχνισμένο κόκορα και μισοσκεπάζονται με κρέμα μπεσαμέλ. Ο μουσακάς του πάλι, είναι ένα ρολό μαγειρεμένου κιμά πάνω σε λεπτές και τραγανές φέτες πατάτας, είναι καλυμμένος με μια λεπτή στρώση κρέμας μπεσαμέλ, ελαφρά καμένης με φλόγιστρο, η μελιτζάνα έχει γίνει πουρές που βρίσκεις σε μικρές ροζέτες αριστερά του κιμά και τη σάλτσα του κιμά τη βρίσκεις ακριβώς απέναντι. Πρέπει η μπουκιά που θα πάρεις να έχει λίγο απ’ όλα για να γευτείς τον μουσακά. Αλλιώς θα δεις μόνο μια ζωγραφιά στο πιάτο σου.

Κλείσαμε το πλουσιοπάροχο δείπνο με μια αλλιώτικη πορτοκαλόπιτα που έμοιαζε με τάρτα αλλά δεν ήταν. Πολύ θα ήθελα να την ξαναδοκιμάσω με λιγότερο γεμάτο στομάχι για να την τιμήσω όπως της αξίζει. Υπέροχη!

Κλείνοντας θέλω να σταθώ στο υποδειγματικό σέρβις και το υπέροχο art de la table. Kαι εδώ γίνεται πραγματικά εξαιρετική δουλειά. Το ίδιο είμαι σίγουρη πως νιώθουν και τα διπλανά τραπέζια με τους τουρίστες που απολαμβάνουν το γεύμα και την περιποίηση και χαίρομαι που όλο αυτό συμβαίνει στο κέντρο του κέντρου της Αθήνας. 

Το εστιατόριο ανοίγει στη μία το μεσημέρι και λειτουργεί μεσημέρι βράδυ με τον ίδιο κατάλογο. Μπορείς να επιλέξεις μεταξύ του a la carte και του menu degustation, είναι στο χέρι σου. Έτσι ή αλλιώς θα φας εξαιρετικά.