Έτοιμο φαγητό που αυτοδιαφημίζεται για σπιτικό βρίσκεις παντού σε όλες τις γειτονιές αυτής της πόλης. Όμως υπάρχει κι ένα μαγειρείο πραγματικά σπιτικό κι αλλιώτικο απ’ όλα τα άλλα. Που δεν αραδιάζει τα φαγητά σε βιτρίνα, που δεν κάνει delivery, που δεν έχει σταθερό κατάλογο και που αν το προτιμάς μπορείς να πιάσεις θέση στον ψηλό του πάγκο, μόνος σου ή παρέα με άλλους μόνους, να φας το φαγητό σου σερβιρισμένο σαν ζωγραφιά στο πιάτο, παρέα με ένα ποτήρι καλό κρασί, ωραία μουσική, λουλουδάκια στο βάζο και με την ίδια τη μαγείρισσα να σε περιποιείται σαν να είσαι καλεσμένος της. Μιλάω για το Goldie στα Ιλίσια. Τι θα φας εδώ, εξαρτάται από το τι έχει μαγειρέψει τη συγκεκριμένη μέρα η Χρύσα Γερακοπούλου, η ιδιοκτήτρια αυτού του τόσο ιδιαίτερου μαγειρείου.

Στην ερώτηση «τι θα μαγειρέψεις σήμερα Χρύσα;», η απάντησή της έρχεται κάπως έτσι: «Πράσα γιαχνί με ξύσμα από πράσινο νεράντζι, μια οσπριάδα με δυόσμο και ξύδι αλλά και κάτι αυθόρμητο, όπως τα πιάτα που φτιάχνω τα Σάββατα στα μαθήματα δημιουργικής μαγειρικής που τα έχω βαφτίσει “spontaneous” γιατί δείχνω στον κόσμο που έρχεται εδώ πως μπορείς να μαγειρέψεις με ό,τι έχεις σπίτι σου και όχι μόνο, συνδυάζοντας υλικά από διαφορετικές μαγειρικές κουλτούρες. Να ξεκινήσεις από ένα φιδέ και να καταλήξεις σε μια ασιατική σούπα».  

Πάμε για μαγειρευτό: Πού θα φας τίμιο, σπιτικό φαγητό στην Αθήνα

Έτσι λειτουργεί και μαγειρεύει η Χρύσα, με υλικά που διαλέγει προσεκτικά ένα ένα, με ελευθερία, αυθορμητισμό, ειλικρίνεια και μια κοριτσίστικη αθωότητα. Όταν μπαίνει στην κουζίνα, αφήνει τον εαυτό της ελεύθερο. Δεν βάζει ούτε τη μαγειρική ούτε το μυαλό της σε κουτάκια. Δεν μαγειρεύει σε τεράστιες κατσαρόλες να ταϊσει ένα λόχο, αλλά στις ίδιες που έχουμε κι εμείς στο σπίτι μας για να μαγειρέψουμε για την οικογένειά μας. 

Η Χρύσα είναι μαμά δυο υπέροχων κοριτσιών οκτώ και δέκα χρόνων. Επίσης είναι πολύ όμορφο κορίτσι, με μια ομορφιά αγνή κι ανεπιτήδευτη. Έτσι είναι κι ο λόγος της. Ένα πλάσμα αιθέριο, λεπτό σαν μίσχος, ευαίσθητο σαν λουλούδι κι ανθεκτικό σαν κάκτος. Αν δεν την έβλεπα με την επαγγελματική της μπλούζα μέσα στην κουζίνα να μαγειρεύει, θα ορκιζόμουν πως δεν είναι μαγείρισσα. Αλλά είναι! 

Οι πρώτες ύλες

Τα λαχανικά της τα ψωνίζει από τη λαϊκή της Παρασκευής που στήνει τους πάγκους της στη Διοχάρους στον ίδιο δρόμο που βρίσκεται κι εκείνη και τα διαλέγει ένα-ένα, εμμονικά. Το ίδιο και τα ψάρια της, γιατί εμπιστεύεται τον συγκεκριμένο ιχθυοπώλη. Γενικότερα πιστεύει πως οι άνθρωποι με τους οποίους δημιουργείς μια κάποια φιλική ή επαγγελματική σχέση, δύσκολα θα σε κοροϊδέψουν κι εύκολα θα σε εμποδίσουν να αγοράσεις κάτι που δεν είναι και πολύ φρεσκο. Κοτόπουλα παίρνει μόνο Ναυπάκτου από το κρεοπωλείο κάποιου Δημήτρη στην πλατεία Μεσολογγίου. Κρέατα από τον Τσέλιγκα στα Ιλίσια. 

Ένα κουτί έκπληξη

Την προσοχή μου τραβά ένα μεγάλο κουτί πάνω στον πάγκο της. Εκεί μέσα βάζει όλα τα γαστρονομικά δώρα που της έχουν κάνει συγγενείς, φίλοι και γνωστοί που προέρχονται από όλο τον κόσμο και προορίζονται να πάρουν μέρος σε ένα από τα επόμενα μαγειρέματά της. Ένα πολύτιμο balsamico, ένα ιδιαίτερο ελαιόλαδο από την Ιταλία, ένα σπάνιο ελληνικό λικέρ, chopsticks από την Ιαπωνία, τραχανάς από κάποιο χωριό, μια σπάνια κινέζικη κονσέρβα, μια σάλτσα από την Κορέα. Ένα κουτί σαν γευστικό άλμπουμ από όλο τον κόσμο στο οποίο χωρά και τη δική της προσωπική θεωρία για το φαγητό. 

Γεννημένη μαγείρισσα

Υπήρξε κάπως περίεργο παιδάκι, θυμάται. Λιανό σαν τσίρος, αλλά με τεράστιο ενδιαφέρον για το φαγητό και τη μαγειρική. Η μαμά της εκείνα τα χρόνια δεν ήταν η καλύτερη μαγείρισσα του κόσμου -ίσως γιατί είχε τέσσερα παιδιά να μεγαλώσει- όμως με τα χρόνια αυτό άλλαζε, μέχρι που σήμερα έχει τελειοποιήσει κάποια φαγητά και γλυκά της. Δεν έχει φάει καλύτερες τηγανητές πατάτες, καλύτερο λεμονάτο μοσχαράκι με μανιτάρια, ούτε καλύτερη πάστα φλόρα από της μαμάς της, ορκίζεται η Χρύσα. 

Η θεία της όμως ήταν από πάντα θεϊκή μαγείρισσα και ο πατέρας της μέγας γκουρμεδολόγος. Είχε σπουδάσει δικηγόρος αλλά προτιμούσε το πεντάγραμμο από το Δίκαιο. Έπαιζε μουσική σε ταβέρνες και κουτούκια ήξερε όλες τις νόστιμες γωνιές της πόλης. Μάλιστα την έπαιρνε και μαζί του στα ταβερνεία και στα εστιατόρια κι εκείνη από μια σταλιά δεν δίσταζε να δοκιμάζει τα πάντα με τεράστιο ενδιαφέρον. Ακόμα θυμάται τους κεφτέδες και τα όσπρια της Αύρας στο Βύρωνα. «Είμαστε γεννημένοι για κάποια πράγματα» καταλήγει. «Κι εγώ γεννήθηκα για να γίνω μαγείρισσα» παραδέχεται.

Η αρχή που είναι το ήμισι του παντός

Σπούδασε γραφιστική στη Βακαλό και δούλεψε για αρκετά χρόνια σε εκδοτικούς σχεδιάζοντας έντυπα. Στη μαγειρική είναι αυτοδίδακτη και κρατά μια καλλιτεχνική στάση απέναντι στο φαγητό. Στη χρωματική, στα αρώματα, στους τολμηρούς συνδυασμούς, στο πώς θα στήσει το κάθε πιάτο της. Το 2001 ζήτησε δουλειά στο εστιατόριο Αστοιβή. Ξεκίνησε από την κρύα κουζίνα και σιγά σιγά πέρασε και στη ζεστή. Για χρόνια ήταν με το ένα πόδι στη μαγειρική και το άλλο στη γραφιστική. Ύστερα από μια σοβαρή δουλειά με τον εαυτό της κατάλαβε ποια είναι και τι θέλει να κάνει τελικά. Είναι μαγείρισσα, καταλήγει. 

Πέρασε από διάφορες κουζίνες, από το Annie’s fine cooking, το Λινού-Σουμπάσης & Σία, το Lot 51 και στην καραντίνα που ο κόσμος σταμάτησε για λίγο κρατώντας την ανάσα του, σταμάτησε και η ίδια. Κάθισε μέσα με τις κόρες της και σκέφτηκε πολύ τα θέλω και το επαγγελματικό της μέλλον. Είχε ήδη το δικό της blog το tupperville, αλλά τότε ήταν που άρχισε να μαγειρεύει και να μοιράζει το φαγητό της με ποδήλατο μέσα σε ταπεράκια, επικοινωνώντας το μέσα από τα social. Τα μαθήματα μαγειρικής τα ξεκίνησε στο τέλος της καραντίνας, στην κουζίνα ενός ξενοδοχείου. 

Είχε πάει λαϊκή...

Και μια Παρασκευή που πήγε στη λαϊκή της Διοχάρους είδε το ενοικιαστήριο. Το παλιό μουντό καφενείο νοικιαζόταν κι εκείνη το πήρε και το διαμόρφωσε στο φωτεινό μαγαζί που είναι σήμερα. Απλό, κομψό, κοριτσίστικο, φιλικό κι ανεπιτήδευτο δεν το μπερδεύεις με κανένα άλλο, έχει κάτι από την αισθητική και το χαρακτήρα της. 

Ένα πιάτο φαγητό

Όχι, το Goldie δεν είναι ένα μαγειρείο σαν τα άλλα. Κουβαλάει κάτι από τη νοσταλγία των παλιών μαγειρείων, που οι άνθρωποι πήγαιναν εκεί για να φάνε ένα πιάτο φασολάδα ή γιουβέτσι. Μόνο που η Χρύσα θέλει να σε περιποιηθεί προσωπικά. Να σε ρωτήσει αν θες ψωμί, να σου σερβίρει το κρασί σε κολωνάτο ποτήρι. Θέλει ο κάθε άνθρωπος που θα περάσει την πόρτα της πεινασμένος, να φάει ένα πιάτο φαγητό, να ικανοποιήσει τη γεύση και την πείνα του, να πάρει μια ανάσα και ύστερα να φύγει χαρούμενος. Αυτή είναι είναι κι η μεγαλύτερη χαρά για την ίδια. Αν έπρεπε να αλλάξει το όνομα του μαγαζιού κι από Goldie να το πει κάπως αλλιώς, θα το έλεγε «Ένα πιάτο φαγητό». Αυτό το ένα πιάτο που θα έτρωγες και στο σπίτι σου. Όχι τα 800 που μπορείς να παραγγείλεις σε ένα εστιατόριο. Και γίγαντες και μπριζόλα και σαλάτα και φάβα. Ένα και να είναι πολύ καλό και να σε χορταίνει από κάθε άποψη! 

Ποιος είναι τέλειος;

«Α, και κάτι άλλο», μου διευκρινίζει. «Επειδή άνθρωποι είμαστε και κανείς δεν είναι τέλειος, ούτε το μαγαζί μου καμιά τεράστια επιχείρηση, μπορεί μια μέρα να ξεχάσω κάτι, να μην προλάβω να φτιάξω αυτό που υπολόγιζα ή να χρειαστεί να αφήσω ένα σημείωμα στην πόρτα και να τρέξω στις κόρες μου ή να μην μπορώ να φτιάξω παρά μόνο μια μακρονάδα ή μια ομελέτα - αλλά μια ομελέτα τέλεια. Ποτέ δεν θα αφήσω τον άλλο έτσι. Όπως έκανε κι η μάνα μας στο σπίτι μια μέρα που δεν είχε προλάβει να μαγειρέψει, σκέφτομαι...».

Οι καλοί λογαριασμοί

Αν είσαι πελάτης ξέρεις. Αν έρθεις όμως για πρώτη φορά, να ξέρεις πως εδώ υπάρχει συνήθως ένα μενού με 3 φαγητά κάθε μέρα. Από εκεί και πέρα οι ερωτήσεις που θα σου κάνουν είναι οι εξής: «Κρέας τρως;» «Θα καθίσεις ή θα το πάρεις μαζί σου;» «Έχω ρεβιθάδα από χτες, να σου ζεστάνω;» «Χρόνο έχεις να περιμένεις να σου φτιάξω κάτι ωραίο;» Αυτή είναι η Χρύσα, αυτό είναι το concept του Goldie κι αν σου πάει, θα γίνει το δεύτερο σπίτι σου.