Το farro είναι ένας ιταλικός όρος που χρησιμοποιείται για τρία συγγενικά είδη αρχαίου σιταριού: το μονόκοκκο (einkorn), το δίκοκκο (emmer) και το σιτάρι σπέλτα (spelt ή ντίνκελ). Συχνότερα, όμως, αναφέρεται στο δίκοκκο σιτάρι, που στην Ελλάδα κυκλοφορεί και με την ονομασία ζέα.
Η ονομασία διαφέρει δηλαδή ανάλογα με τη χώρα και την τοπική παράδοση, με το emmer να είναι η συνηθέστερη εκδοχή στην Ευρώπη και τις ΗΠΑ. Και σε αυτή την εκδοχή θα αναφερθούμε στη συνέχεια.
Η καταγωγή του
Η ιστορία του δίκοκκου σιταριού, της πιο γνωστής εκδοχής του farro, ξεκινά χιλιάδες χρόνια πριν, στην περιοχή της Εύφορης Ημισελήνου. Αργότερα, αποτέλεσε βασικό συστατικό της διατροφής των αρχαίων Ρωμαίων. Με την πάροδο του χρόνου, η καλλιέργειά του περιορίστηκε, καθώς επικράτησαν ποικιλίες σιταριού που ήταν ευκολότερες στην επεξεργασία. Σήμερα, η αναζήτηση παραδοσιακών τροφίμων και δημητριακών ολικής άλεσης το επαναφέρει στο προσκήνιο.
Διατροφική αξία
Οι κόκκοι του farro έχουν συνήθως καστανό χρώμα και, μετά το μαγείρεμα, διατηρούν μια ευχάριστα σφιχτή, μαστιχωτή υφή. Η γεύση τους είναι γήινη, με διακριτικές νότες ξηρών καρπών, γεγονός που τους επιτρέπει να συνδυάζονται εύκολα με λαχανικά, μυρωδικά και όσπρια.
Στην εκδοχή ολικής άλεσης, το farro αποτελεί πηγή φυτικών ινών και πρωτεΐνης, ενώ προσφέρει επίσης σίδηρο, μαγνήσιο και βιταμίνες του συμπλέγματος Β.
Η επιλογή της ολικής άλεσης έχει σημασία, καθώς το farro που έχει υποστεί μεγαλύτερη επεξεργασία μπορεί να περιέχει λιγότερες φυτικές ίνες και άλλα θρεπτικά συστατικά.
Πώς μαγειρεύεται και πώς χρησιμοποιείται
Το farro μαγειρεύεται σε νερό ή ζωμό μέχρι να μαλακώσει, διατηρώντας παράλληλα τη δομή του. Στην αγορά θα το βρεις σε διαφορετικές μορφές, ανάλογα με τον βαθμό επεξεργασίας του. Οι κόκκοι ολικής άλεσης διατηρούν το πίτουρό τους και χρειάζονται περισσότερο μαγείρεμα, ενώ στις πιο επεξεργασμένες εκδοχές αφαιρείται μέρος ή το σύνολό του, με αποτέλεσμα να μαγειρεύονται γρηγορότερα.
Μπορεί να αποτελέσει τη βάση για σαλάτες με ψητά λαχανικά, μυρωδικά και φέτα, να προστεθεί σε σούπες και μαγειρευτά ή να χρησιμοποιηθεί αντί για ρύζι σε ένα πιάτο τύπου ριζότο. Στην Τοσκάνη, μάλιστα, αξιοποιείται παραδοσιακά σε χειμωνιάτικες σούπες. Το αλεύρι του χρησιμοποιείται επίσης στην παρασκευή ψωμιού και ζυμαρικών.
Ποια είναι η διαφορά του farro από την κινόα;
Παρότι το farro και η κινόα χρησιμοποιούνται συχνά με παρόμοιο τρόπο στη μαγειρική, πρόκειται για διαφορετικά τρόφιμα. Το farro είναι σιτάρι και περιέχει γλουτένη, επομένως δεν είναι κατάλληλο για άτομα με κοιλιοκάκη ή για όσους πρέπει να αποφεύγουν τη γλουτένη.
Η κινόα, αντίθετα, είναι ο εδώδιμος σπόρος ενός φυτού με καταγωγή από τη Νότια Αμερική και είναι φυσικά χωρίς γλουτένη. Παράλληλα, προσφέρει πρωτεΐνη που περιέχει και τα εννέα απαραίτητα αμινοξέα.
Σε επίπεδο γεύσης και υφής, το farro είναι πιο μαστιχωτό και έχει πιο έντονο, γήινο χαρακτήρα, ενώ η κινόα έχει μικρότερους κόκκους και πιο ελαφριά υφή. Η επιλογή ανάμεσά τους εξαρτάται από τη συνταγή, τις γευστικές προτιμήσεις και τις διατροφικές ανάγκες του καθενός.
Διάβασε ακόμα:
- 5 αρχαία δημητριακά που αξίζει να γνωρίσεις και να βάλεις στη διατροφή σου
- Μούσλι ή γκρανόλα; Ποιες είναι οι διαφορές και ποιο είναι καλύτερο για πρωινό
- Goji berries: Η ιστορία και τα οφέλη του μικρού κόκκινου καρπού