Η αλήθεια είναι ότι, παρόλο που οι πικραλίδες έχουν δαιμονοποιηθεί από διαφημίσεις για τη φροντίδα του γκαζόν στους κήπους, είναι χρήσιμες με πολλούς τρόπους, αφού ολόκληρο το φυτό είναι βρώσιμο και έχει φαρμακευτικές ιδιότητες. Ακόμη και στους κήπους μπορεί να είναι ωφέλιμο για άλλα φυτά.
Τι είναι οι πικραλίδες
Υπάρχουν περισσότερα από 250 είδη του γένους Taraxacum, γνωστού ως πικραλίδα, όνομα που προέρχεται από τη γαλλική φράση «dent de lion» (δόντι του λιονταριού), λόγω του χαρακτηριστικού οδοντωτού σχήματος των φύλλων του. Το φυτό ανήκει στην οικογένεια Asteraceae, μαζί με τις μαργαρίτες, τις καλέντουλες και τα ηλιοτρόπια.
Λένε μάλιστα, ότι είναι διατροφικά ισοδύναμα με λαχανικά όπως το σπανάκι και άλλα πράσινα φυλλώδη λαχανικά.
Κι όμως, είναι βρώσιμες και σου κάνουν και καλό
Οι πικραλίδες είναι πλούσιες σε βιταμίνες A, C και K, καθώς και σε μέταλλα όπως ασβέστιο, σίδηρο και μαγνήσιο. Τα φωτεινά κίτρινα πέταλά της είναι γλυκά και χρησιμοποιούνται συχνά για αφεψήματα, αλλά και γλυκά. Είναι εξαιρετικά αντιοξειδωτικές και αντιφλεγμονώδεις. Είναι επίσης γνωστές ως διουρητικές και μπορούμε να τις χρησιμοποιήσουμε για τη ρύθμιση του σακχάρου στο αίμα και υποστήριξη του ήπατος. Σε καταστήματα με βιολογικά προϊόντα και σε φαρμακεία μπορείς να βρεις και βάμμα ταραξάκο, ένα φυσικό συμπυκνωμένο εκχύλισμα από τις ρίζες ή τα φύλλα του φυτού, γνωστό για τις ισχυρές αποτοξινωτικές, διουρητικές και πεπτικές του ιδιότητες.
Επίσης, τα νεαρά φύλλα του μπορούν να καταναλωθούν ωμά. Καθώς ωριμάζουν, γίνονται πιο πικρά, αλλά αυτό μετριάζεται εύκολα με ζεμάτισμα ή σοτάρισμα. Μάλιστα, το φυτό χρησιμοποιείται σε παραδοσιακά πιάτα διαφόρων κουζινών, όπως γαλλικές και κορεατικές σαλάτες, το λιβανέζικο συνοδευτικό hindbeh και ιταλικά πιάτα όπως το cicoria ripassata.
Η αναπαραγωγή που δυσαρεστεί
Οι καλλιεργητές τους επίσης τις εκτιμούσαν για την ευκολία με την οποία αναπαράγονται. Ένα μόνο άνθος μπορεί να παράγει εκατοντάδες σπόρους και ένα ώριμο φυτό πολλά άνθη μέσα σε μία σεζόν. Αυτό όμως που παλαιότερα θεωρούνταν πλεονέκτημα είναι αυτό που οδήγησε στη φήμη τους ως ζιζάνιο που καταστρέφει τους κήπους και τα γκαζόν.
Το γκαζόν όπως το γνωρίζουμε σήμερα ξεκίνησαν στην Ευρώπη τον 17ο αιώνα, ως σύμβολο πλούτου. Ενώ στην Αμερική το ομοιόμορφο, περιποιημένο γκαζόν στους κήπους των σπιτιών έγινε μέρος του «Αμερικανικού Ονείρου».
Οι άνθρωποι τότε ήθελαν να απαλλαγούν από τις πικραλίδες που φύτρωναν στο γκαζόν και το «λέρωναν». Τα πρώτα χημικά ζιζανιοκτόνα εμφανίστηκαν μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, και από τότε οι πικραλίδες στοχοποιούνται συνεχώς.
Ο καλός φίλος του κήπου σου
Παρ’ όλα αυτά, όχι απλά δεν κάνουν κακό στους κήπους, αλλά κάνουν καλό στο γκαζόν. Έχουν βαθιά ρίζα που βοηθά στον αερισμό του συμπιεσμένου εδάφους και ανεβάζει θρεπτικά συστατικά από τα βαθύτερα στρώματα προς την επιφάνεια.
Συμβάλλουν επίσης στους επικονιαστές, παρέχοντας έστω και μικρή ποσότητα νέκταρ. Σε περιοχές όπου δεν υπάρχουν πολλά άλλα φυτά, αποτελούν σημαντική πηγή τροφής.
Έχουν επίσης την ικανότητα να απορροφούν ρύπους από το έδαφος. Έρευνες δείχνουν ότι μπορούν να βοηθήσουν στον καθαρισμό εδαφών μολυσμένων από βαρέα μέταλλα και χημικές ουσίες (γι’ αυτό όμως δεν πρέπει να καταναλώνονται από μολυσμένα εδάφη). Επιπλέον, μπορούν να αλλάζουν μορφή ανάλογα με το περιβάλλον. Σε παρτέρια μεγαλώνουν και γίνονται ψηλά αλλά σε γκαζόν που κουρεύεται συχνά μένουν χαμηλά, οπότε τελικά ίσως να μην ενοχλούν και τόσο. Έτσι, πολλοί άνθρωποι αρχίζουν να εγκαταλείπουν τα χημικά ζιζανιοκτόνα και η ιδέα του «τέλειου γκαζόν» αλλάζει.
Διάβασε ακόμη:
