Το ραντεβού με τους φίλους είχε κλειστεί κοντά στις δικές τους δουλειές, που είναι γύρω από το Σύνταγμα. Και ήταν κάθετοι: «Στο Milos. Για να φάμε ψάρι και να δεις το business lunch που κοστίζει κάτω από 30 ευρώ το άτομο». Με αυτή τη σκέψη πήγα στο Milos, για να δω τι σημαίνει business lunch σε ένα εστιατόριο που έχει χτίσει ολόκληρο μύθο γύρω από το ψάρι.

Το πρώτο πράγμα που σε κερδίζει μπαίνοντας στο 5άστερο ξενοδοχείο Milos, στην καρδιά της Αθήνας, είναι το κατάλευκο περιβάλλον και η καθαρότητα που απλώνεται στο χώρο. Μια αίσθηση που κυριαρχεί και στο μεσημεριανό μενού των τριών πιάτων, που διευκολύνει τον επισκέπτη, δίνοντάς του επιλογές, δίχως τη νευρικότητα του «να τα χωρέσουμε όλα». Το business menu του Milos σού προσφέρει στην τιμή των 29,38€ ένα από τέσσερα ορεκτικά -ψαρόσουπα, ψητό χταπόδι Λήμνου με φάβα, σουπιά κρασάτη με κοφτό μακαρονάκι, ταραμάς και σπιτικό φύλλο πίτας, μία από τρεις σαλάτες - ηπειρώτικη σαλάτα με λάχανο, καρίκι και πορτοκάλι, ντάκος με παξιμάδι Κυθήρων, σαλάτα με μαρούλι, φρέσκο κρεμμύδι και φέτα και ένα από πέντε κυρίως πιάτα - ψητός σολομός με λιγκουίνι, τσιπούρα με αχνιστά λαχανικά, Maryland style Crab cake με φασόλια piazzi (+10€), ριζότο με μανιτάρια, αρνάκι γάλακτος φρικασέ με σταμναγκάθι. Έτσι, ακόμα και αν δεν θες να φας ψάρι στο ψαροφαγικό αυτό εστιατόριο, παραγγέλνεις κάτι από τα υπόλοιπα και μένεις ικανοποιημένος.

Ξεκίνησα με ψαρόσουπα. Όχι εντυπωσιακή με την έννοια της επίδειξης, αλλά βαθιά νόστιμη, με γεύση θάλασσας και όχι τεχνικής. Από εκείνες που καταλαβαίνεις ότι θα μπορούσαν να σερβιριστούν και σε σπίτι. Στις σαλάτες, η ηπειρώτικη σαλάτα με λάχανο, τυρί καρίκι και πορτοκάλι είναι ακριβώς αυτό που υπόσχεται: Δεν προσπαθεί να γίνει μοντέρνα, δεν αποδομείται, δεν πειράζεται. Κι αυτό, σε ένα μεσημεριανό μενού, είναι αρετή.

Στο κυρίως, η τσιπούρα με αχνιστά λαχανικά επιβεβαιώνει γιατί το Milos είναι αυτό που είναι. Ψάρι σωστά ψημένο, καθαρή γεύση, απόλυτη απουσία περιττών παρεμβάσεων. Είναι το πιάτο που τρως ήρεμα, χωρίς να σκέφτεσαι αν «άξιζε». Συνοδεύεται από βραστά λαχανικά και είναι απλό και νόστιμο. 

Κάπου εδώ γίνεται σαφές γιατί το Milos, από την Αθήνα μέχρι τη Νέα Υόρκη και από το Λονδίνο μέχρι το Ντουμπάι, έχει καταφέρει να κρατήσει την ίδια ταυτότητα. Όχι γιατί προσαρμόστηκε, αλλά γιατί δεν χρειάστηκε ποτέ να αλλάξει τον πυρήνα του. Η ιδέα ήταν εξαρχής απλή: όταν έχεις άριστη πρώτη ύλη, δεν υπάρχει λόγος να την καλύψεις. Χτίζοντας σχέσεις με ανθρώπους που γνωρίζουν τη θάλασσα και τη γη καλύτερα από τον καθένα -ψαράδες, παραγωγούς, μικρούς αγρότες- ο Κώστας Σπηλιάδης έκανε την απλότητα στρατηγική επιλογή εδώ και χρόνια, κάνοντάς την μάλιστα trend.

Ολοκληρώνοντας το γεύμα με την παρέα μου, αντιλαμβάνομαι ότι το business lunch του Milos δεν μοιάζει με μικρότερη εκδοχή του βραδινού μενού· μοιάζει με αυτόνομη πρόταση που σέβεται τον χρόνο και την προσδοκία του επισκέπτη, καθώς δεν νιώθει ότι «παίρνει κάτι λιγότερο». Νιώθει ότι τρωει σε ένα εστιατόριο που έχει αποφασίσει να είναι συνεπές με τις αρχές του, ακόμα και το μεσημέρι. Και αυτό, σε μια πόλη που συχνά μπερδεύει την ποιότητα με την υπερβολή, έχει τη σημασία του.

Φυσικά δεν θα μπορούσα να φύγω χωρίς γλυκό. Κάναμε την υπέρβαση και δοκιμάσαμε το αέρινο εκμέκ κανταίφι, ένα από τα αγαπημένα μου γλυκά και το γαλακτομπούρεκο που έφεραν σε τεράστια ταψιά πάνω σε τρέιλερ και έκοψαν μπροστά μας! Ωραία κι αυτή η πινελιά. Σε όλη τη διάρκεια του γεύματος, το σέρβις ήταν εξαιρετικό, ο ευγενής μετρ εξηγούσε τα πάντα με σαφήνεια και σου μετέδιδε την αίσθηση της ζεστής φιλοξενίας με διακριτικότητα. 

Φεύγοντας, μαθαίνω ότι την Καθαρά Δευτέρα, η φιλοσοφία του business lunch θα είναι ακόμα πιο διευρυμένη: τα όστρακα πρωταγωνιστούν στο σαρακοστιανό τραπέζι, η ζεστή από τον φούρνο λαγάνα συνδυάζεται με την εμβληματική ταραμοσαλάτα σε συνταγή της Κωνσταντινουπολίτισσας μαμάς του εμπνευστή των Milos, Κώστα Σπηλιάδη θυμίζοντάς μας γιατί πάντοτε αυτή η γιορτή ήταν υπόθεση γεύσης και όχι υποχρέωσης.

Γράφοντας τούτο το κείμενο σκέφτομαι ότι τελικά το business lunch είναι από τις πιο ειλικρινείς δοκιμασίες για ένα εστιατόριο. Δεν έχει βραδινά φώτα, δεν έχει «ειδικές περιστάσεις», δεν έχει φτιασίδια. Έχει φως ημέρας, περιορισμένο χρόνο και έναν πελάτη που θέλει να φάει καλά χωρίς να νιώσει ότι έχει μπροστά του τελετουργίες ή τυποποιημένα μενού. Κι όταν το μενού φέρει την υπογραφή του Milos και του Κώστα Σπηλιάδη, η ποιότητα στο φαγητό είναι εγγυημένη. 

Εν κατακλείδι, με 30 ευρώ έφαγα στο κέντρο της Αθήνας ψάρι και θαλασσινά και ένιωσα ότι έφαγα υγιεινά, εκτός από νόστιμα, μέσα σε ένα όμορφο και καθαρό περιβάλλον. Έπειτα, ήμουν έτοιμη και γεμάτη ενέργεια να συνεχίσω τη δουλειά μου στο άλλο άκρο της πόλης!..