με μια ματιά toggle
- Η ωμοφαγία βασίζεται στην κατανάλωση ανεπεξέργαστων τροφίμων, κυρίως φρούτων, λαχανικών, ξηρών καρπών, σπόρων και οσπρίων, ωμών ή θερμασμένων έως τους 45°C.
- Μπορεί να αυξήσει την πρόσληψη φυτικών ινών, βιταμινών και αντιοξειδωτικών, αλλά η αυστηρή εφαρμογή της ενδέχεται να οδηγήσει σε ελλείψεις πρωτεϊνών, ασβεστίου, σιδήρου και βιταμινών Β12 και D.
- Το μαγείρεμα διευκολύνει την πέψη, ενισχύει τη διαθεσιμότητα ορισμένων θρεπτικών συστατικών και περιορίζει παθογόνους μικροοργανισμούς και επιβλαβείς ουσίες, γι’ αυτό η κατανάλωση ωμών ζωικών προϊόντων απαιτεί ιδιαίτερη προσοχή.
Η ωμοφαγία αποτελεί ένα εναλλακτικό διατροφικό μοντέλο που δίνει έμφαση στην κατανάλωση τροφίμων με την ελάχιστη δυνατή επεξεργασία. Οι υποστηρικτές της θεωρούν ότι οι φυσικές, ανεπεξέργαστες τροφές διατηρούν αναλλοίωτη τη «ζωντανή» τους ενέργεια, καθώς και τα ένζυμα, τις βιταμίνες και τα υπόλοιπα θρεπτικά συστατικά τους. Για τον λόγο αυτό, τα τρόφιμα είτε καταναλώνονται ωμά είτε θερμαίνονται σε θερμοκρασίες που δεν υπερβαίνουν τους 45°C, καθώς πιστεύεται ότι πάνω από αυτό το όριο μειώνεται η περιεκτικότητά τους σε ορισμένα ευαίσθητα συστατικά.
Τι περιλαμβάνει η ωμοφαγική διατροφή
Η ωμοφαγική διατροφή βασίζεται κυρίως σε φρούτα, λαχανικά, ξηρούς καρπούς, σπόρους, όσπρια και δημητριακά. Συχνά, περιλαμβάνει τρόφιμα που έχουν υποστεί φυσική ζύμωση, όπως γιαούρτι, κεφίρ, κομπούχα και ξινολάχανο, καθώς και τυριά που δεν έχουν υποστεί έντονη επεξεργασία.
Η πιο διαδεδομένη μορφή της είναι η αυστηρά χορτοφαγική (vegan). Ωστόσο, ορισμένοι ωμοφάγοι καταναλώνουν και ωμά ζωικά προϊόντα, όπως ψάρια, αυγά, γάλα ή ακόμη και κρέας.
Παράλληλα, αποφεύγονται συνήθως τα παστεριωμένα και βιομηχανοποιημένα τρόφιμα, καθώς και προϊόντα που έχουν παραχθεί με συνθετικά φυτοφάρμακα, λιπάσματα ή πρόσθετα.
Οι ρίζες της ωμοφαγίας
Οι πρώτες αναφορές σε διατροφή που βασιζόταν σε ωμές τροφές συνδέονται με τους ασκητές και τους μοναχούς των πρώτων χριστιανικών αιώνων, οι οποίοι επέλεγαν ένα λιτό διατροφικό πρόγραμμα ως μέρος της πνευματικής τους άσκησης.
Ως οργανωμένη θεωρία της «ζωντανής τροφής», η ωμοφαγία εμφανίστηκε στα τέλη του 18ου αιώνα στη Γαλλία και τη Γερμανία, όπου εφαρμόστηκε σε μοναστηριακά νοσοκομεία για ασθενείς με προβλήματα αφομοίωσης θρεπτικών συστατικών.
Στις αρχές του 20ου αιώνα, ο Ελβετός γιατρός Maximilian Bircher-Benner συνέβαλε σημαντικά στη διάδοσή της, υποστηρίζοντας ότι η ελάχιστα επεξεργασμένη φυτική τροφή αποτελεί τη φυσική διατροφή του ανθρώπου. Στο σανατόριο του καθιέρωσε έτσι γεύματα βασισμένα σε ωμές τροφές, ενώ δημιούργησε για τον σκοπό αυτό και το γνωστό μούσλι.
Από τη δεκαετία του 1970 και έπειτα, η ωμοφαγία απέκτησε ακόμη μεγαλύτερη δημοσιότητα μέσα από βιβλία και κινήματα, τα οποία προωθούσαν έναν πιο φυσικό και υγιεινό τρόπο ζωής. Ωστόσο, αρκετοί από τους ισχυρισμούς για τις θεραπευτικές ή αποτοξινωτικές ιδιότητες της ωμοφαγίας δεν έχουν επιβεβαιωθεί επιστημονικά.
Πιθανά οφέλη
Όσοι ακολουθούν μια σωστά οργανωμένη ωμοφαγική διατροφή είναι πιθανό να χάσουν βάρος, καθώς τα περισσότερα τρόφιμα που περιλαμβάνει έχουν χαμηλή περιεκτικότητα σε θερμίδες, λιπαρά και νάτριο, ενώ είναι πλούσια σε φυτικές ίνες. Παράλληλα, η αυξημένη κατανάλωση φρούτων και λαχανικών συμβάλλει στην υψηλή πρόσληψη βιταμινών, μετάλλων και αντιοξειδωτικών ουσιών.
Η έμφαση σε φυσικά και ελάχιστα επεξεργασμένα τρόφιμα μπορεί επίσης να περιορίσει την κατανάλωση υπερεπεξεργασμένων προϊόντων, τα οποία συνδέονται με αρκετά προβλήματα υγείας.
Οι διατροφικοί κίνδυνοι
Παρά τα πιθανά οφέλη, οι επιστημονικοί φορείς χαρακτηρίζουν την ωμοφαγία διατροφική τάση που απαιτεί ιδιαίτερη προσοχή. Ειδικά η αυστηρά ωμή, χορτοφαγική διατροφή μπορεί να μην καλύπτει επαρκώς τις ανάγκες του οργανισμού σε πρωτεΐνες, ασβέστιο, σίδηρο, βιταμίνη Β12 και ενίοτε και σε βιταμίνη D.
Επιπλέον, οι ειδικοί επισημαίνουν ότι το μαγείρεμα δεν καθιστά τα τρόφιμα τοξικά, όπως υποστηρίζουν ορισμένοι υποστηρικτές της ωμοφαγίας. Αντίθετα, βελτιώνει την πέψη αρκετών τροφίμων, αυξάνει τη βιοδιαθεσιμότητα ουσιών, όπως το λυκοπένιο και το β-καροτένιο ενώ εξουδετερώνει παθογόνους μικροοργανισμούς, μειώνοντας σημαντικά τον κίνδυνο τροφικών δηλητηριάσεων.
Ιδιαίτερη προσοχή απαιτείται μάλιστα στην κατανάλωση ωμού κρέατος, ψαριών, αυγών και μη παστεριωμένου γάλακτος, καθώς μπορεί να μεταφέρουν επικίνδυνα βακτήρια ή άλλους μικροοργανισμούς. Επίσης, ορισμένες ωμές φυτικές τροφές περιέχουν επιβλαβείς ουσίες που μειώνονται ή εξαλείφονται με το μαγείρεμα.
Διάβασε ακόμα:
