Ένας κόσμος γεμάτος αρώματα, αποστάγματα, ταξίδια, ανθρώπους, ιστορίες, μπαρ και κοκτέιλ ξετυλίγεται σε αυτό το επεισόδιο του podcast «Έχω ένα μυστικό». Η Ιωάννα Σταμούλου υποδέχεται τον Κωνσταντίνο Γκιώνη του Jazz in Jazz, έναν άνθρωπο που περιγράφει τον εαυτό του ως travelling bartender και αναζητά τη γεύση μέσα από τις ιστορίες των ανθρώπων και των τόπων.
Η σχέση του Κωνσταντίνου με την μπάρα ξεκίνησε πολύ νωρίς. Μεγάλωσε κυριολεκτικά μέσα σε ένα μαγαζί, αφού η οικογένειά του είχε δικό της μπαρ και το σπίτι του βρισκόταν από πάνω. «Περνάς από τα τραπεζοκαθίσματα για να ανέβεις στο σπίτι μου», λέει γελώντας. Ο πατέρας του, πολιτικός μηχανικός, θα ήθελε να ακολουθήσει τα δικά του βήματα. Η μητέρα του, καθηγήτρια και δασκάλα πιάνου, είχε τη δική της επιθυμία. Εκείνος, τελικά, ακολούθησε έναν εντελώς διαφορετικό δρόμο. Έναν δρόμο που δεν περιορίστηκε ποτέ μόνο στο μπαρ.
Για πολλά χρόνια ο Κωνσταντίνος Γκιώνης υπήρξε επαγγελματίας χορευτής φλαμένκο. Από την ηλικία των 8 ετών μέχρι τα 30 του χόρευε, δίδασκε και ταξίδευε με το φλαμένκο. Παράλληλα, συνέχιζε να εργάζεται πίσω από την μπάρα. «Με το ένα πόδι έκανα πιρουέτες, με το άλλο έσκυβα για να πιάσω ένα παγωμένο ποτήρι», μας λέει.
Στις διαφορετικές διαδρομές του προστέθηκαν οι σπουδές στην ηχοληψία, η φωτογραφία και το video, ενώ σήμερα ασχολείται επίσης με projects γύρω από τη γαστρονομία και τη φιλοξενία, καθώς και με το περιεχόμενο γύρω από το whisky.
Μεταξύ άλλων, συμμετέχει στο Drams and Tales, ένα vidcast για το whisky, ενώ μαζί με τη σύζυγό του ασχολείται με φωτογραφίσεις και βίντεο για ηθοποιούς και θεατρικές παραγωγές.
Έπειτα η συζήτηση περνά από μια λέξη που ίσως δεν είναι τόσο γνώριμη στο ευρύ κοινό: «barkeeper». «Όπως καλείς κάποιον στο σπίτι σου, του προσφέρεις νερό, φαγητό, του δείχνεις τον χώρο σου και τους κανόνες του, έτσι αντίστοιχα λειτουργείς και στο μπαρ», εξηγεί ο Κωνσταντίνος. Για εκείνον, αυτή είναι η ουσία του barkeeper: όχι απλώς να βρίσκεται πίσω από μια μπάρα, αλλά να δημιουργεί μια σχέση φιλοξενίας.
Η συζήτηση αγγίζει και την αλλαγή που έχει συντελεστεί τα τελευταία χρόνια στην κουλτούρα του κοκτέιλ. Από τον bartender που ήταν ταυτόχρονα λίγο ψυχολόγος, λίγο showman και κυρίως ένας άνθρωπος που επικοινωνούσε με τον πελάτη, περάσαμε σε μια εποχή εξειδίκευσης: μεζούρες, τεχνικές, σιρόπια, ιδιοπαρασκευάσματα και σύνθετες διαδικασίες. «Κάποια στιγμή ήρθε η εξειδίκευση στον χώρο», λέει. Οι bartenders άρχισαν να πειραματίζονται περισσότερο, να ταξιδεύουν, να φέρνουν νέες τεχνικές και να αναζητούν συνεχώς κάτι διαφορετικό. Όμως, όπως παραδέχεται, αυτή η εξέλιξη είχε και μια παρενέργεια - την υπερβολική αυτοπροβολή. «Κουράσαμε τον κόσμο», λέει χαρακτηριστικά.
Σήμερα, θεωρεί ότι το κοινό έχει πλέον εκπαιδευτεί. Έχει δοκιμάσει, έχει μάθει, έχει αποκτήσει άποψη και γνωρίζει τι θέλει να παραγγείλει. Και ίσως γι’ αυτό επιστρέφει ξανά στα κλασικά.
Άκουσε εδώ όλο το επεισόδιο:
