Δεν είναι σεφ. Δεν είναι μουσικός. Δεν είναι αρχιτέκτονας. Και όμως, τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια έχει συμβάλει όσο λίγοι στη διαμόρφωση της σύγχρονης πολιτιστικής και γαστρονομικής ταυτότητας της Αθήνας. Ο Κωνσταντίνος Δαγριτζίκος είναι από εκείνους τους ανθρώπους που δε δημιουργούν απλώς επιχειρήσεις, αντιθέτως δημιουργούν αφορμές για συνάντηση, πολιτισμό, νέες ιδέες και εμπειρίες.
Στο νέο επεισόδιο του podcast «Έχω ένα Μυστικό», η Ιωάννα Σταμούλου συναντά τον άνθρωπο πίσω από μερικούς από τους πιο εμβληματικούς χώρους της πόλης και επιχειρεί να ανακαλύψει τι είναι αυτό που τον οδηγεί να βλέπει ευκαιρίες εκεί όπου οι περισσότεροι βλέπουν απλώς εγκατάλειψη. Από το ιστορικό πλέον Six d.o.g.s. μέχρι τα πιο πρόσφατα εγχειρήματα του, το Κλακάζ και τη Ζιγκοάλα, η πορεία του μοιάζει να ακολουθεί πάντα την ίδια αρχή: να δίνει ζωή σε μέρη που κανείς δεν είχε φανταστεί ότι θα μπορούσαν να γίνουν σημεία αναφοράς.
Η συζήτηση ξεκινά από τα παιδικά του χρόνια στη Νέα Ιωνία, τις πρώτες του καλλιτεχνικές αναζητήσεις και τις σπουδές στην Ιστορία της Τέχνης και το curating στο Λονδίνο. Εκεί όπου διαμορφώθηκε μια φιλοσοφία που δεν περιορίζεται σε μία μόνο μορφή έκφρασης, αλλά ενώνει την τέχνη, τη μουσική, το φαγητό και την κοινωνική εμπειρία σε ένα κοινό αφήγημα.
Ο Κωνσταντίνος εξηγεί γιατί το Six d.o.g.s. δεν γεννήθηκε ως ένα ακόμη μπαρ, αλλά ως ένας πολυχώρος που φιλοδοξούσε να στεγάσει διαφορετικές μορφές δημιουργίας. Μιλά για τη σημασία που έχει η «ψυχή» ενός χώρου, για την ενέργεια που δημιουργείται από τους ανθρώπους και όχι μόνο από τον σχεδιασμό, αλλά και για την ανάγκη να παραμένει κανείς δημιουργικός χωρίς να ακολουθεί τις εκάστοτε τάσεις.
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η αναφορά του στα νέα του εγχειρήματα. Το Κλακάζ, που στεγάζεται στον χώρο όπου άλλοτε βρισκόταν το Six d.o.g.s., δεν αποτελεί, όπως επισημαίνει, συνέχεια του παρελθόντος, αλλά μια νέα πρόταση με διαφορετική αισθητική και φιλοσοφία. Αντίστοιχα, η Ζιγκοάλα επιχειρεί να επανασυστήσει την έννοια του σύγχρονου ελληνικού μαγειρείου, παντρεύοντας τη μνήμη με μια σύγχρονη γαστρονομική προσέγγιση.
Πέρα όμως από τα projects και τις ιδέες, η κουβέντα φωτίζει και μια πιο προσωπική πλευρά του. Τη σχέση του με τη νοσταλγία, την πίστη ότι οι μικρές καθημερινές αποφάσεις μπορούν να αλλάξουν μια ολόκληρη ζωή, αλλά και την ανάγκη να κοιτάζει πάντα προς τα εμπρός, χωρίς να εγκλωβίζεται στο παρελθόν. Το επεισόδιο δεν αφορά μόνο όσους ενδιαφέρονται για τη γαστρονομία ή την επιχειρηματικότητα. Είναι μια συζήτηση για τη δημιουργικότητα, την εξέλιξη μιας πόλης και τους ανθρώπους που, αθόρυβα αλλά ουσιαστικά, διαμορφώνουν τον χαρακτήρα της.
Γιατί, τελικά, οι χώροι δεν αποκτούν ταυτότητα από τους τοίχους τους. Την αποκτούν από τους ανθρώπους που τους ονειρεύονται.
Άκουσε εδώ όλο το επεισόδιο:
