Αν «tonic», δηλαδή «τονωτικό» σημαίνει κάτι που σε ανεβάζει, αυτό μπορεί να είναι ένα καλό κρασί, λίγη σοκολάτα ή η βόλτα με έναν φίλο. Ή πολύ απλά, μπορεί να είναι το tonic water που πίνεις το βράδυ στον καναπέ, χαλαρώνοντας με μία ταινία. Ήξερες όμως ότι είναι ένα ποτό που ξεκίνησε ως φάρμακο για την ελονοσία, την εποχή της Βρετανικής αυτοκρατορίας; Μάλλον όχι.
Η ιστορία του πάει πίσω στον 17ο αιώνα, όταν Ιησουίτες έφεραν στην Ευρώπη την κινίνη, μια πικρή ουσία από τον φλοιό του δέντρου που ονομάζεται «κιγχόνα». Οι ντόπιοι πληθυσμοί τη χρησιμοποιούσαν ήδη για τον πυρετό και σύντομα έγινε βασικό ανθελονοσιακό στις τροπικές περιοχές. Το πρόβλημα; Ήταν σχεδόν αδύνατο να πιει κανείς την κινίνη σκέτη. Έτσι γεννήθηκε το πρώιμο tonic: προστέθηκε νερό και ζάχαρη για να «μαλακώσει» η πικράδα. Αργότερα, στη βικτωριανή εποχή, το ποτό έγινε ανθρακούχο και ενώθηκε με το gin, δημιουργώντας το κλασικό πλέον gin tonic.
Σήμερα το tonic κάνει δυναμικό comeback - και όχι τυχαία. Έχουμε αρχίσει να εκτιμούμε περισσότερο τις πικρές γεύσεις, και αυτό φαίνεται. Σύμφωνα με τη Waitrose Food and Drink Report για το έτος 2025 - 2026, το tonic είναι «το νέο gin»: κυκλοφορεί σε αμέτρητες εκδοχές, με διαφορετικά αρώματα και «νότες», και όλο και περισσότερο πίνεται και σκέτο. Εντάξει, εδώ στην Ελλάδα όχι ακόμη, όπως πού ξέρεις; Πολλοί υποστηρίζουν ότι είναι πιο «ώριμο» από τη λεμονάδα, πιο ενδιαφέρον από το ανθρακούχο νερό, και έχει μια διακριτική κομψότητα το να ανοίγεις ένα μικρό κουτάκι μόνο για σένα.
Φυσικά, υπάρχουν και πιο γλυκές, αρωματισμένες εκδοχές - αρκετά διαφορετικές από τα κλασικά πικρά tonic. Γκρέιπφρουτ με δενδρολίβανο, ροζ εσπεριδοειδή, βατόμουρο και πολλά ακόμη, που ίσως κάνουν το tonic τη νέα παγκόσμια τάση. Ο χρόνος θα δείξει! Πάντως, ένα δροσιστικό tonic τα καλοκαιρινά βράδια στον καναπέ ή στο μπαλκόνι δεν ακούγεται καθόλου άσχημη ιδέα και έτσι, αποφεύγεις και το αλκοόλ!
Διάβασε ακόμη:
