Η αλήθεια είναι πως δεν έχω συνηθίσει να βγαίνω για φαγητό σε εστιατόρια αθηναϊκών ξενοδοχείων. Όχι φυσικά λόγω σνομπισμού, αλλά γιατί μάλλον οι Έλληνες και ιδιαίτερα οι πρωτευουσιάνοι, αν θα μπορούσαμε να αυτοαποκαλεστούμε έτσι, έχουμε λίγο συνδεδεμένη αυτή τη συνήθεια με τους τουρίστες. 

Αν ισχύει αυτό όμως, ίσως ήρθε η ώρα να αλλάξουμε μυαλά. Κι αυτό γιατί, πολλά από τα εστιατόρια ξενοδοχείων παρουσιάζουν άκρως περιποιημένους, φιλόξενους χώρους, ενώ μερικά από αυτά σου χαρίζουν και την πιο όμορφη θέα όλης της πόλης από ψηλά. Επίσης, έχουν να σου προσφέρουν πραγματικά ενδιαφέρουσες και νόστιμες προτάσεις στα μενού τους, που τα καθιστά ολόκληρες εμπειρίες που αξίζει να δεις. Θα μου πεις, πολλές φορές απαιτείται ένα αρκετά τσουχτερό budget για όλα αυτά. Υπάρχουν όμως και μέρη που συνδυάζουν όλα τα παραπάνω, χωρίς να αδειάσει η τσέπη σου.

Ένα από αυτά, όπως διαπίστωσα πρόσφατα, είναι το εστιατόριο Zohόs, εντός του Electra Palace που θα συναντήσεις κατηφορίζοντας τη Ναυάρχου Νικοδήμου, στην καρδιά της Αθήνας. 

Εδώ και καιρό είχα ακούσει πολλά θετικά σχόλια για το συγκεκριμένο, αλλά ίσως ήμουν λίγο διστακτική, μέχρι που το πήρα απόφαση να το επισκεφτώ με την παρέα μου. Και μπορεί, λόγω εποχής, να μην απήλαυσα την όμορφη αυλή στην οποία στρώνει τραπέζια μόλις ανοίξει ο καιρός, αλλά καταευχαριστήθηκα πραγματικά το φαγητό του, όπως και όλοι όσοι συγκεντρωθήκαμε στο τραπέζι. Μάλιστα, αυτός ήταν ένας από τους λόγους που με έπεισαν και μου έδωσαν κίνητρο για να επιστρέψω σύντομα, να «το ζήσω» και στην αυλή του. 

Ζεστή ατμόσφαιρα και αισθητική  

Ο εσωτερικός χώρος είναι μικρός, αλλά με το που μπεις σου δίνει αμέσως μία αίσθηση σαν να βρίσκεσαι σε σπίτι. Χαμηλός φωτισμός, φυσικά υλικά και χρώματα σε μπεζ, λευκές και γκρίζες αποχρώσεις, στρωμένα χαλιά, το ψυγείο των κρασιών στα δεξιά που αμέσως τραβάει το βλέμμα και τα υπέροχα, πήλινα σερβίτσια, σε συνδυασμό με τα μικρά γλαστράκια με ελιές πάνω στα τραπέζια είναι ίσως τα πρώτα πράγματα που θα παρατηρήσεις. 

Στα θετικά στοιχεία που δένουν την όλη ατμόσφαιρα, η ελληνική μουσική σε έντεχνους ρυθμούς που ακούγεται σαν ευχάριστη υπόκρουση στα αυτιά σου καθώς απολαμβάνεις το φαγητό και την κουβέντα με την παρέα σου, σε ένταση τόσο - όσο. 

Εκεί θα δεις φυσικά επισκέπτες από κάθε γωνιά της γης που θέλουν να δοκιμάσουν την ελληνική κουζίνα σε ένα μέρος που ξεπερνά την κλασική και κατά τα άλλα αγαπημένη ταβέρνα, αλλά και πολλούς Έλληνες που απλώς άκουσαν για ένα πολύ καλό εστιατόριο με νόστιμη κουζίνα. 

Παραδοσιακό φαγητό που έρχεται στο σήμερα 

Το μενού επιμελείται ο executive chef Σάκης Βενέτης, ο οποίος παίρνει στην ουσία παραδοσιακές συνταγές με πρώτες ύλες της μαμάς πατρίδας και μυρωδιές που θυμίζουν σπίτι και τους δίνει αυτή τη δική του πινελιά που κάνει τη διαφορά. Και μπορεί αυτό να το ακούς πολλές φορές και σε αρκετές περιπτώσεις το τελικό αποτέλεσμα να σου έχει φανεί λίγο δήθεν, αλλά στη συγκεκριμένη περίπτωση μόνο αυτό δεν είναι. Καμία υπερπροσπάθεια, αυθεντικές γεύσεις, αλλά και μικρά ενδιαφέροντα twists, που είτε έχουν να κάνουν με τον συνδυασμό των υλικών, είτε με τη μέθοδο μαγειρέματος, είτε με την παρουσίαση του πιάτου. 

Το προσωπικό θα σε καλωσορίσει με ένα κέρασμα που αποτελείται στην ουσία από μικρές μπουκιές αλμυρής γαλατόπιτας. Και είναι αρκετό για να «προδώσει» τόσο την καλή φιλοξενία, όσο και τη γεύση του φαγητού που θα δοκιμάσεις στη συνέχεια. Τα πιάτα μπήκαν κυρίως στη μέση για να δοκιμάσουμε όλοι, εκτός από τα κυρίως που δεν θελήσαμε να τα μοιραστούμε με κανέναν. Και δικαίως. 

Αμέσως μετά έφτασε στο τραπέζι το ζεστό καρβελάκι προζυμένιου ψωμιού που συνοδεύεται με αρωματικό βούτυρο και ειλικρινά θα πω ότι παρά λίγο να φάω ένα ολόκληρο μόνη μου. Υπάρχει πιο ωραίο πράγμα από ένα φρεσκοψημένο και ζεστό ψωμί, ειδικά όταν αλείφεις πάνω του το αρωματισμένο με βότανα βουτυράκι;

Μόλις τα είδα στον κατάλογο δεν μπόρεσα να αντισταθώ στα καπνιστά παντζάρια με ανεβατό Γρεβενών, πορτοκάλι και φιστίκι Αιγίνης και τη ζήτησα αμέσως! Ήταν δροσερή και πραγματικά νόστιμη, με την καπνιστή γεύση των παντζαριών να συνδυάζεται ιδανικά με την οξύτητα του πορτοκαλιού και όλα αυτά να «σβήνουν» με το κρεμώδες ανεβατό. 

Οι ψητοί λαχανοντολμάδες που ήρθαν εν συνεχεία μου κέντρισαν το ενδιαφέρον με το που τους διάβασα στο μενού. Κλασικοί, με μπόλικη γέμιση από κιμά και από πάνω ένα υπέροχο, κρεμώδες αυγολέμονο, όπως θα τους έτρωγες στο σπίτι. Η διαφορά ήταν ότι το λάχανο είχε γίνει πίκλα και στη συνέχεια είχε ψηθεί στα κάρβουνα και το αποτέλεσμα ήταν μπουκιά και συχώριο. 

Όταν ερωτηθήκαμε για τα κυρίως, ξεστόμισα κάτι που σίγουρα δεν έχω πει ποτέ ξανά και αν με ρωτούσες λίγο καιρό πριν θα ορκιζόμουν πως δεν θα το ζητούσα ποτέ: «θα πάρω την κοκκινιστή προβατίνα Κιμώλου». Παρότι έχω δοκιμάσει μία φορά στη ζωή μου προβατίνα και από τότε ποτέ ξανά, αυτός ο τίτλος με προκάλεσε να πειραματιστώ. Και όπως διαπίστωσα από την πρώτη μπουκιά, έπραξα πολύ καλά αφού το κρέας ήταν τρυφερό, σε σημείο που να λιώνει, και έδενε υπέροχα με την κοκκινιστή σάλτσα του. Η προβατίνα σερβίρεται πάνω σε σπαγγέτι που έχουν πάρει όλη τη γεύση του κοκκινιστού και από πάνω τρίβεται μπόλικη ξηρή μυζήθρα. Σκέτο ποίημα. Φαγητό μελωμένο, νόστιμο, γεμάτο θαλπωρή. 

Στο σημείο αυτό οφείλω να ομολογήσω ότι ένα στοιχείο που με εξέπληξε, όπως και τους υπόλοιπους στο τραπέζι, ήταν οι μερίδες, που συνήθως για ένα τέτοιο εστιατόριο δεν θα έλεγα ότι ανταποκρίνονται ακριβώς σε αυτό που περιμένεις. Κι όμως, από το Zohόs φύγαμε κάτι παραπάνω από χορτασμένοι. 

Και φυσικά, συνήθως με την παρέα μου δεν γίνεται να σηκωθούμε από το τραπέζι αν δεν φάμε το γλυκάκι μας. Ειδικά αν έχουμε δει κάτι που θα μας κάνει αυτό το «κλικ» στον κατάλογο, είναι μονόδρομος.

Στη προκειμένη τα «κλικ» ήταν δύο και έτσι ζητήσαμε τόσο τη μους πρόβειου γιαουρτιού - βλέπεις, αφού έμεινα ευχαριστημένη με το πρόβειο κρέας, δεν δίστασα να πάρω και το γιαούρτι του - με μανταρίνι και σαφράν, αλλά και τη ζεστή καρυδόπιτα με παγωτό κρέμα. Η πρώτη ήταν το αγαπημένο γλυκό όλων, μία πλούσια κρέμα που δεν χόρταινες, δροσιστική, ελαφριά και νόστιμη, που έδενε μοναδικά με το μανταρίνι και είχε μάλιστα εντυπωσιακή εμφάνιση. 

Η καρυδόπιτα, ήταν στην ουσία σαν σουφλέ σοκολάτας, ζεστή και ρευστή στο εσωτερικό, όταν την έκοβες με το κουτάλι, και με μία γεύση που συνδύαζε καρύδι και κακάο. Έξυπνη παραλλαγή και απολύτως ταιριαστή. 

Ραντεβού λοιπόν το καλοκαίρι στην αυλή του Zohόs, γιατί τολμώ να πω πως μία φορά δεν είναι αρκετή!