Το Ethos στη Ζησιμοπούλου της Γλυφάδας το χαρακτηρίζει μια άνεση. Χώρου πρώτα απ’ όλα, αφού η σάλα που ανοίγεται μπροστά σου αφού ανέβεις τα λιγοστά σκαλιά και προσπεράσεις το μπροστινό κομμάτι του μαγαζιού που έχει άμεση επαφή με το δρόμο, είναι τεράστια. Το χρώμα που έχει επιλέξει ο διακοσμητής είναι αυτό της τερακότας στους πιο απαλούς της τόνους. Από εκεί και πέρα η ψάθα στα φωτιστικά και τις καρέκλες, το ξύλο, το πλακάκι, οι πρασινάδες και τα πήλινα αντικείμενα σε διαφορετικές φόρμες και μεγέθη είναι πλουσιοπάροχα μοιρασμένα σε όλη την αίθουσα. Τον γλυκαίνουν και τον ζεσταίνουν ευχάριστα, με τη βοήθεια ενός σοφού φωτισμού.

Στο βάθος το μεγάλο μπαρ ίσως μονοπωλήσει την προσοχή σου. Από την μπάρα του βγαίνουν εξαιρετικά κοκτέιλ, μαθαίνω. Τα τραπεζοκαθίσματα είναι ιδιαιτέρως ευρύχωρα και τοποθετημένα με τέτοιο τρόπο που επιτρέπουν μια κάποια ιδιωτικότητα ανάμεσα στις παρέες.

Όσο για το όνομα του μαγαζιού, προέρχεται από την αρχαία ελληνική λέξη «ήθος» που σημαίνει χαρακτήρας και έθιμο, και φιλοδοξεί να μεταφέρει αυτή την έννοια στην καθημερινή λειτουργία του, προσφέροντας στον επισκέπτη μια εμπειρία που συνδυάζει το κλασικό με το μοντέρνο. Το θέμα είναι πως εδώ έρχεσαι για καλό ελληνικό φαγητό και στο τέλος το διασκεδάζεις κιόλας. Με ελληνική μουσική κυρίως και περνάς τέλεια!

Το μενού

Σεφ εδώ είναι ο Πέτρος Έγκαρχος ένα νέο παιδί από τη Ζάκυνθο που όμως έχει μεγάλη εμπειρία αφού έχει περάσει από πολλές κουζίνες στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Το πιο σημαντικό όμως είναι πως ο Πέτρος έχει μια τεράστια αγάπη στην ελληνική κουζίνα, επιλέγει εξαιρετικές πρώτες ύλες και μαγειρεύει πιάτα με βαθιά νοστιμιά, αποφεύγοντας πολύπλοκες τεχνικές και ανούσιους εντυπωσιασμούς.

Σε κάποια από τα πιάτα του γεύεσαι την επτανησιακή καταγωγή του και την απολαμβάνεις πραγματικά. Ωστόσο, ο κατάλογός του εκτός από τα παραδοσιακά πιάτα έχει και πολλές ωμές παρασκευές, καθώς επίσης και ψητά κρέατα από ιδιαίτερες κοπές. 

Τι δοκιμάσαμε

Ξεκινήσαμε με δυο ωραίες σαλάτες, μια ελληνική με ντοματίνια σκέτο γλύκισμα και μους φέτας και μια ολόδροση πράσινη με ό,τι πρασινάδα μπορείς να φανταστείς, ολόκληρες καρδιές baby μαρουλιού, ανθότυρο και κριτσίνια από αλεύρι ζέας. Συνεχίσαμε με μοσχαρίσιο ταρτάρ και καρπάτσιο από ελληνική μοσχίδα με ανθό αλατιού, ρόκα και φιστίκι, πραγματικά αξιόλογα και τα δύο. 

Επιστροφή στα πάτρια με κεφτεδάκι από μοσχαρίσιο κρέας μοσχοβολιστό, πάνω σε σάλτσα ντομάτας και μους γαλομυζήθρας που σερβίρουν με τα δικά τους τσιπς. Την τυρόπιτα τους την ψήνουν σε μαντεμένιο σαγανάκι και την κάνουν με φύλλο κανταΐφι ενώ στη γέμιση προσθέτουν και λίγο τσορίθο Δράμας.

Το κατσικάκι τους ξεκοκκαλίζεται μαγειρεύεται με πατάτες baby και είναι σκέτο λουκούμι. Αυτό που δεν περίμενα ωστόσο να πω ποτέ είναι ότι μου αρέσει το ψαρονέφρι και όμως, εδώ το μαγειρεύουν με ένα μοναδικό τρόπο, σωτέ και το σερβίρουν με σάλτσα σοφρίτο, φτιαγμένη δηλαδή με μπόλικο σκόρδο, μαϊντανό, ξύδι και το συνοδεύουν με κρέμα καπνιστής πατάτας και είναι ζουμερό και πολύ νόστιμο.

Ωραίος και ο μουσακάς τους, που αποτελείται από μελιτζάνα, ζουμερές μπουκίτσες από χτένι και λαχανικά και ψήνεται παρέα με μια αφράτη μπεσαμέλ αρωματισμένη με καπνιστό τυρί Μετσόβου. 

Υπεύθυνη για τα υπέροχα επιδόρπια που μας γλύκαναν πριν το «καληνύχτα» είναι η Σοφία Ντουρμίση. Δοκιμάσαμε μια σούπερ αρωματική πορτοκαλόπιτα που συνοδεύουν με παγωτό καϊμάκι, μιλφέιγ με καραμελωμένη σφολιάτα και παγωτό βανίλια και μια αποδομημένη σοκολατίνα που είχε σαν βάση της ένα μπισκουί σαν σουφλέ σοκολάτας κρέμα σοκολάτας γάλακτος και μους από σοκολάτα υγείας.

Ξέχασα όμως να σου πω πως πριν φτάσουμε στα γλυκά, το κέφι στο μαγαζί είχε πάρει για τα καλά την πάνω βόλτα, καθώς η ζωντανή μουσική έφτανε ήδη στ’ αυτιά μας, σε ένταση που δεν εμπόδιζε τη μεταξύ μας επικοινωνία στο τραπέζι. Και το πιο σημαντικό; Τόσο η ορχήστρα, όσο και η Κλωντιάνα, η τραγουδίστρια της βραδιάς, ήταν όλοι τους εξαιρετικοί!