Mamy Blue στο Μοναστηράκι: Ναπολιτάνικη πίτσα, pasta και αύρα ιταλικής αυλής

Το Mamy Blue πιθανότατα το γνωρίζεις ήδη από την Άνω Γλυφάδα, εκεί όπου η οδός Ανδρέα Παπανδρέου συναντά τη Βασιλίσσης Όλγας, όπου και έκανε την εμφάνισή του πριν από περίπου τρία χρόνια. Έγινε γρήγορα γνωστό για τις ιταλικές γεύσεις του και πλέον μπορείς να τις απολαύσεις και στο κέντρο της Αθήνας, λίγα βήματα από τον σταθμό Μοναστηράκι, όπου το επισκέφθηκα και εγώ.

Ευτυχώς, δηλαδή, που απέκτησε και αυτή τη νέα, πιο κεντρική διεύθυνση, για να το έχουμε ακόμη πιο κοντά μας. Διαθέτει τόσο εσωτερικό όσο και εξωτερικό χώρο, όμως ο κήπος που αποκαλύπτεται στο βάθος κερδίζει αμέσως τις εντυπώσεις. Είναι τόσο όμορφα διαμορφωμένος, που δύσκολα θα θελήσεις να καθίσεις οπουδήποτε αλλού. Τον χαρακτήρα του συμπληρώνει μια εντυπωσιακή τοιχογραφία του Diego Maradona, του Αργεντινού θρύλου που συνέδεσε το όνομά του με τη ζωηρή Νάπολη, ενώ πιάτα με λουλουδάτα μοτίβα κρεμασμένα στους τοίχους (τα οποία αποτελούν βασικό διακοσμητικό στοιχείο και στο εστιατόριο της Γλυφάδας) παραπέμπουν στην αισθητική της γειτονικής χώρας. Λεμόνια, ορτανσίες και φρέσκοι βασιλικοί ολοκληρώνουν το σκηνικό, στολίζοντας κάθε μικρή γωνιά με χρώμα και άρωμα.

Όσα μπορείς να δοκιμάσεις

Η αλήθεια είναι πως, μετά από μια τέτοια εισαγωγή, δύσκολα περιμένεις κάτι διαφορετικό από ιταλικές γεύσεις. Το μενού περιλαμβάνει ορεκτικά, φρέσκες σαλάτες, πιάτα ζυμαρικών και φυσικά πίτσες στον ξυλόφουρνο, όλα εμπνευσμένα από τις παραδοσιακές συνταγές της γειτονικής χώρας.

Εδώ το ζυμάρι της πίτσας ωριμάζει για 36 έως 48 ώρες, ανοίγεται σε μεγάλους, λεπτούς δίσκους και στη συνέχεια προσθέτουν από πάνω προσεκτικά επιλεγμένα υλικά πριν η πίτσα μπει στον ξυλόφουρνο, όπου ψήνεται σε θερμοκρασία που αγγίζει τους 450-500°C, αποκτώντας την υφή και τα αρώματα μιας αυθεντικής ναπολιτάνικης πίτσας.

Εμείς ξεκινήσαμε με μια σαλάτα Caprese με ντοματίνια, pesto και stracciatella, δροσερή και ανάλαφρη, ό,τι ακριβώς χρειαζόταν για να ανοίξει η όρεξη. Από τα ορεκτικά, έπειτα από δική μου παρότρυνση, επιλέξαμε τα ναπολιτάνικα κεφτεδάκια σε σάλτσα ντομάτας, με τηγανητό κρεμμύδι και παρμεζάνα, τα οποία μας άρεσαν πολύ.

Στη συνέχεια περάσαμε στα κυρίως, επιλέγοντας δύο πίτσες που συμφωνήσαμε αμέσως ότι έπρεπε να δοκιμάσουμε, αλλά και την αγαπημένη μου μακαρονάδα, αφού ήθελα πολύ να δω πώς την αποδίδουν εδώ. Στο τραπέζι μας έφτασε η πίτσα Modena με μορταδέλα, μοτσαρέλα Fior di Latte, burratino και πέστο βασιλικού με φυστίκι Αιγίνης, αλλά και η προσωπική μου αγαπημένη, η πίτσα Tartoufata, με κρέμα μαύρης τρούφας, μοτσαρέλα Fior di Latte και φρέσκα μανιτάρια. Η δεύτερη, μάλιστα, ξεχώρισε για τη βελούδινη υφή και την ένταση της τρούφας, με κάθε κομμάτι να λιώνει πραγματικά στο στόμα. Από τα ζυμαρικά κινηθήκαμε στην κλασική Cacio e Pepe με λιγκουίνι, ένα πιάτο νόστιμο, ισορροπημένο και ιδιαίτερα ευχάριστο.

Ομολογουμένως, οι γεύσεις αντλούν έμπνευση από την ιταλική κουζίνα, όμως είναι αισθητά πιο ήπιες και προσαρμοσμένες στα ελληνικά γευστικά δεδομένα. Το αναφέρω γιατί είναι καλό να γνωρίζεις τι να περιμένεις πριν το επισκεφθείς. Άλλωστε, κάθε εστιατόριο αξίζει να το προσεγγίζουμε με βάση τη δική του ταυτότητα και τη φιλοσοφία που επιλέγει να υπηρετεί. Και το Mamy Blue δεν προσπαθεί να είναι ένα αυστηρά παραδοσιακό ιταλικό εστιατόριο· προσφέρει τίμιο, καλοφτιαγμένο ιταλικό φαγητό, με γεύσεις που απευθύνονται εύκολα στο ελληνικό κοινό και σε τιμές που παραμένουν ιδιαίτερα προσιτές.

Για το τέλος, θα σου πρότεινα χωρίς δεύτερη σκέψη την πανακότα τους. Ήταν ακριβώς αυτό που χρειαζόμασταν μετά από ένα τόσο χορταστικό γεύμα: δροσερή, αέρινη και απίστευτα ανάλαφρη. Στην παρέα άρεσε πολύ και το τιραμισού που επιλέξαμε, αν και προσωπικά, όσο νόστιμο κι αν το βρήκα, άλλο τόσο μου φάνηκε πιο ελαφρύ και διακριτικό από τα πιο πλούσια και πληθωρικά τιραμισού που έχω συνηθίσει να αγαπώ.

Όλα τα παραπάνω τα συνοδεύσαμε με την κλασική τους Paloma, όμως εγώ δοκίμασα και την Paloma Not, ένα από τα signature cocktails του καταλόγου τους. Πρόκειται για μια ενδιαφέρουσα, μη αλκοολούχα εκδοχή του κλασικού κοκτέιλ, με παντζάρι, που ομολογώ ότι με εξέπληξε ευχάριστα τόσο στη γεύση όσο και στη φρεσκάδα της. Δεν γινόταν βέβαια να μην ολοκληρώσουμε και με ένα κλασικό και πάντα αγαπημένο Aperol Spritz.