Ekiben Kitchen South: Ιαπωνικό φαγητό και κοκτέιλ σε μια καλοκαιρινή έξοδο στη Γλυφάδα

Ο Αύγουστος στην Αθήνα είναι άτιμο πράγμα. Μπορεί να αισθάνεσαι ότι όλη η πόλη απλώνεται στα πόδια σου και ταυτόχρονα να νιώθεις ότι δεν υπάρχουν επιλογές, ότι είναι όλα κλειστά και δεν ξέρεις προς τα πού να κατευθυνθείς. Ευτυχώς, εγώ όταν με πιάνουν τέτοιες σκέψεις έχω ανθρώπους που με επαναφέρουν γρήγορα στην πραγματικότητα, προτείνοντάς μου λύσεις και δίνοντάς μου επιλογές.

Έτσι, πριν λίγες μέρες, που η πόλη έβραζε, εγώ δούλευα και όλα έμοιαζαν κάπως άχρωμα, έλαβα μήνυμα από μια φίλη μου για έξοδο στη Γλυφάδα, για φαγητό και κοκτέιλ στο Ekiben. Το μαγαζί βρίσκεται στη Λαοδίκης, στο κέντρο της Γλυφάδας και απέναντι από το Koita και έχει τραπεζάκια τόσο μέσα όσο και έξω, κάτι που αυτή την εποχή είναι από μόνο του σημαντικό προσόν.

Στην Ιαπωνία, τα «ekiben» είναι τα προσεγμένα γεύματα που πωλούνται στους σταθμούς των τρένων. Μικρά κουτιά, φτιαγμένα με φροντίδα, σχεδιασμένα για να συνοδεύσουν τον ταξιδιώτη στον δρόμο του. Δεν είναι απλώς γρήγορο φαγητό, αλλά μια μικρή γαστρονομική τελετουργία που ταξιδεύει μαζί σου. Σε αυτή τη φιλοσοφία στηρίζονται και τα δύο εστιατόρια Ekiben του Άρη Βεζενέ, δηλαδή στο φαγητό που μπορείς να πάρεις και στο χέρι, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι χάνει κάτι από την προσοχή και τη φροντίδα που έχει δοθεί στην παρασκευή του.

Φυσικά, και στη Γλυφάδα διατηρείται η φιλοσοφία του πρώτου Ekiben στο κέντρο της Αθήνας, με την ανοιχτή κουζίνα, τον πάγκο και τα σκαμπό. Πίσω από το εγχείρημα βρίσκεται το Green Garlic Studio, με επικεφαλής τον Άρη Βεζενέ και μια δημιουργική ομάδα από designers, σεφ, φωτογράφους, mixologists και ανθρώπους με μεγάλη εμπειρία στη φιλοξενία.

Η αλήθεια είναι πως είχα ακούσει για τον χαμό που κάνει το μαγαζί στο κέντρο, αλλά δεν είχε τύχει μέχρι τώρα να βρεθώ εκεί για φαγητό. Τα κοκτέιλ, βέβαια, τα είχα ήδη τιμήσει και επιβεβαίωναν τη φήμη τους. Αυτή τη φορά, όμως, ήθελα να δοκιμάσω την κουζίνα και είχα προσδοκίες.

Η ιαπωνική κουζίνα του Ekiben

Η αλήθεια είναι πως είμαι οπτικός τύπος, έτσι πέρα από μια ματιά στο μενού μπήκα και στα social του μαγαζιού για να χαζέψω τα πιάτα και να κινηθώ αναλόγως. Βλέποντας ότι αρκετά από τα πιάτα ταιριάζουν στη λογική του μοιράσματος, αποφασίσαμε να πάρουμε διάφορα για τη μέση. Φυσικά, περιττό να σου πω ότι πήραμε η καθεμία και από ένα πακετάκι για το σπίτι για την επόμενη μέρα με όσα έμειναν.

Ξεκινήσαμε με την Japanese salad, μια πράσινη σαλάτα με snow peas, μπρόκολο, πράσινα φασόλια, lime και μια αρωματική σάλτσα από αμύγδαλο και σουσάμι. Ήταν δροσερή από την πρώτη μπουκιά και, κυρίως, καθαρή στις γεύσεις της, χωρίς κάποιο υλικό να προσπαθεί να επισκιάσει τα υπόλοιπα.

Στο τραπέζι ήρθαν στη συνέχεια τα beef gyoza με ginger και φρέσκο κρεμμύδι, από τα πιο ωραία που έχω φάει. Ζουμερά, στο σωστό μέγεθος και με την κατάλληλη ποσότητα γέμισης, κάτι που όσο απλό και αν ακούγεται, δεν είναι πάντα αυτονόητο. Το τηγανητό κοτόπουλο, μαριναρισμένο σε σόγια και συνοδευόμενο από Japanese mayo και χειροποίητη teriyaki, είχε τραγανή κρούστα και παρέμενε ζουμερό στο εσωτερικό - από εκείνα τα πιάτα που τσιμπάς «για να έχει άποψη» και τελικά πιάνεις τον εαυτό σου να μη σταματάει.

Κάπου εκεί τελειώναμε τα πρώτα κοκτέιλ και αναρωτιόμασταν με τι θα συνεχίσουμε. Εγώ ξεκίνησα με την πειραγμένη Margarita τους, spicy, με yuzu και ανανά μεταξύ άλλων, ενώ η φίλη μου πήρε μια παραλλαγή του Cosmopolitan με βότκα, σουσάμι και εσπεριδοειδή. Η δική μου επιλογή είναι όντως πικάντικη, οπότε αν αυτή είναι η κατεύθυνσή σου, θα τη χαρείς πολύ, ειδικά για την επίγευση που αφήνει.

Βέβαια, συνεχίσαμε με μια πολύ δική μας, κλασική και αγαπημένη επιλογή: Dirty Martini. Τολμώ να πω ότι για μένα είναι από τα κοκτέιλ που δείχνουν αν ένα μαγαζί κατέχει πραγματικά αυτή την τέχνη. Μοιάζει εύκολο, αλλά δεν είναι. Στο Ekiben της Γλυφάδας ξέρουν να το φτιάχνουν, με σωστές αναλογίες και στην κατάλληλη θερμοκρασία. 

Και κάπου εδώ μπήκαν στο τραπέζι και τα edamame, που θεωρώ μία από τις πιο τίμιες επιλογές για bar food, ακόμη και αν δεν είναι αυτός ο ακριβής ορισμός τους. Ειδικά όταν έχουν το σωστό αλατάκι, όπως συνέβη σε αυτή την περίπτωση, γίνονται ο ιδανικός συνοδός για ένα κοκτέιλ.

Συνεχίσαμε με salmon donburi, με σολομό, ρύζι, avocado και jalapeño, που ήταν ό,τι έπρεπε για να ισορροπήσει τη βραδιά απέναντι σε ό,τι πίναμε και τη ζέστη της ημέρας.

Και φυσικά ήρθε το διάσημο πια Ekiben smash, με διπλό μπιφτέκι και διπλό cheddar, για το οποίο έχουν γραφτεί τα άπαντα. Πράγματι, είναι πολύ νόστιμο και αξίζει κάθε αράδα που του έχει αφιερωθεί. Αλλά μην πας στο Ekiben μόνο γι' αυτό, γιατί κάπως του αφαιρείς όλη τη μαγεία και είναι κρίμα. Το smash είναι απλά μέρος της εμπειρίας.

Ολοκληρώσαμε τα κυρίως μας με tori tan tan udon, με τα κάπως χοντρά noodles, κιμά βιολογικού κοτόπουλου, τραγανό μπρόκολο και αυγό. Όλα έδεναν μεταξύ τους, με διαφορετικές υφές και γεύσεις να έρχονται η μία μετά την άλλη. Από εκείνα τα πιάτα που δε χρειάζονται πολλή ανάλυση την ώρα που τα τρως, απλώς συνεχίζεις.

Και κάπως έτσι, μια Αθήνα που λίγες ώρες πριν μου φαινόταν άδεια, αφόρητα ζεστή και κάπως άχρωμη, κατέληξε να είναι ακριβώς το αντίθετο. Ένα τραπέζι στη Γλυφάδα, δύο κοκτέιλ που έφεραν και άλλα, αρκετά πιάτα για να μοιραστούν και μια χαλαρή ατμόσφαιρα που σε κάνει να μη θέλεις να φύγεις. Τελικά, ίσως τον Αύγουστο στην Αθήνα να μη χρειάζεσαι και τόσα πολλά, παρά μόνο κάποιον να σου στείλει ένα μήνυμα και να σου πει «πάμε για φαγητό;».