Στον Μπάμπη της Αίγινας το τραπέζι στρώνεται δίπλα στο κύμα με θαλασσινά και φρέσκο ψάρι

Υπάρχουν μέρη τόσο κοντά στην Αθήνα που έχουν όλα όσα χρειάζεσαι για να νιώσεις πως έφυγες διακοπές, ακόμη και αν η απόδραση κρατάει μόνο μία ημέρα. Μια μονοήμερη στην Αίγινα μπορεί να είναι αρκετή για να αλλάξει ο ρυθμός της εβδομάδας - όπως ακριβώς συνέβη σε εμένα την προηγούμενη Κυριακή, όταν βρέθηκα στην ψαροταβέρνα Μπάμπης, άκουσα τον ήχο της θάλασσας και θυμήθηκα πως οι πραγματικές διακοπές ίσως δεν είναι πάντα θέμα απόστασης, αλλά επιλογής.

Είναι εκείνη η στιγμή που ένιωσα ότι άφησα πίσω την ένταση της πόλης, κατέβασα για λίγο τους ρυθμούς της καθημερινότητας και κάθησα δίπλα στο κύμα με ένα πιάτο θαλασσινά, ένα ποτήρι κρασί και τον ήλιο να μου θυμίζει πόσο απλά μπορεί να είναι τα όμορφα πράγματα. 

Λίγα μόλις λεπτά από το λιμάνι της Αίγινας, στην παραλία της Αύρας, βρίσκεται η ιστορική ψαροταβέρνα ο Μπάμπης. Ένα σημείο αναφοράς για ντόπιους και επισκέπτες εδώ και δεκαετίες. Θα το καταλάβεις από μακριά με τα λευκά τραπεζάκια, τις ψάθινες καρέκλες, τις ψαρόβαρκες στο βάθος και μια κουζίνα όπου η θάλασσα πρωταγωνιστεί. 

Για αρχή όμως, λίγη ιστορία

Αυτό που μου άρεσε περισσότερο στον Μπάμπη, πριν ακόμη φτάσουν στο τραπέζι τα πιάτα, ήταν οι άνθρωποι που συναντήσαμε εκεί. Γιατί τελικά, σε πολλά μαγαζιά, η πρώτη γεύση δεν έρχεται από το φαγητό αλλά από τον τρόπο που σε υποδέχονται.

Η Νατάσα, υπεύθυνη για την καθημερινή λειτουργία του μαγαζιού, είναι από τους ανθρώπους που κάνουν έναν χώρο να μοιάζει αμέσως οικείος. Με το χαμόγελο και την ενέργειά της σε κάνει να αισθανθείς σαν καλεσμένος στο σπίτι της. Παρατηρεί τα πάντα, φροντίζει κάθε λεπτομέρεια, επεμβαίνει όπου χρειάζεται και καταλαβαίνει τις ανάγκες κάθε βάρδιας πριν καν ειπωθούν. Από τις μικρές πινελιές στα τραπέζια μέχρι τους στολισμούς στα κοκτέιλ, η παρουσία της είναι αισθητή παντού.

Η ιστορία του Μπάμπη ξεκινά το 1984, όταν η κυρία Καλλιόπη και ο σύζυγός της, ο κύριος Μπάμπης, ναυτικός στο επάγγελμα, αποφάσισαν να ανοίξουν την ψαροταβέρνα τους στην Αίγινα. Τότε το μαγαζί λειτουργούσε μόλις τέσσερις μήνες τον χρόνο, τα καλοκαίρια, με μια απλή φιλοσοφία: φρέσκο ψάρι, σπιτικό φαγητό και την ανεπιτήδευτη χαρά του να μοιράζεσαι ένα τραπέζι δίπλα στη θάλασσα. Τα βράδια έκλεινε νωρίς, ώστε η οικογένεια να προλαβαίνει ακόμη και μια έξοδο στο θερινό σινεμά.

Το 2005, τη σκυτάλη πήρε ο γιος τους, ο Νίκος, ο οποίος έχει προσθέσει τις δικές του δημιουργικές πινελιές στην κουζίνα, φροντίζοντας όμως να μην αλλοιώνει τον χαρακτήρα που είχε μέχρι σήμερα το μενού. Το φιστίκι Αιγίνης, για παράδειγμα, το προϊόν - σύμβολο του νησιού, βρήκε τη θέση του σε αρκετά από τα νέα πιάτα.

Δίπλα του, η Νατάσα, σύζυγός του και συνοδοιπόρος σε αυτή την προσπάθεια, ανέλαβε τον ρόλο της οικοδέσποινας. Εκείνος στην κουζίνα, εκείνη στην πρώτη γραμμή της φιλοξενίας· δύο άνθρωποι που συνεχίζουν μια οικογενειακή ιστορία με σεβασμό στο παρελθόν αλλά και διάθεση να τη φέρουν στο σήμερα.

Όσα δοκιμάσαμε 

Το μενού ακολουθεί τον ρυθμό της θάλασσας. Η ψαριά της ημέρας είναι αυτή που καθορίζει τα πιάτα, με τα ψάρια να περνούν από τα κάρβουνα ή το τηγάνι, ενώ δίπλα τους βρίσκεις όλες εκείνες τις γεύσεις που κάνουν μια ελληνική ψαροταβέρνα να αξίζει το ταξίδι.

Ξεκινήσαμε με τη βελούδινη ταραμοσαλάτα, ιδανική για βουτιές με το αφράτο ψωμάκι και μια δροσερή σαλάτα με σπανάκι, ρόκα, πορτοκάλι και φρέσκες τυρομπαλίτσες με φιστίκι Αιγίνης, δεμένες με μια αρωματική βινεγκρέτ.

Στη συνέχεια ήρθαν τα τραγανά μπουρεκάκια με ανθότυρο και δυόσμο, σε μια ωραία ισορροπία ανάμεσα στο γλυκό και το αλμυρό. Τα κεφτεδάκια μπακαλιάρου, αφράτα στο εσωτερικό και τραγανά απ’ έξω, ήταν ένα από τα πιάτα που ξεχώρισα, ενώ πολύ μου άρεσε και το τηγανητό καλαμάρι, που μαρτυρούσε τη φρεσκάδα του από την πρώτη μπουκιά. Λίγο λεμόνι αρκούσε για να το αναδείξει.

Από τα ωμά επιλέξαμε το σεβίτσε με ψάρι ημέρας και το χταπόδι καρπάτσιο με πίκλα κρεμμυδιού, δύο πιάτα που φέρνουν στο τραπέζι τη γεύση της θάλασσας με μια πιο σύγχρονη ματιά. 

Έπειτα αφήσαμε τον χρόνο να κυλήσει όπως πρέπει σε ένα καλοκαιρινό τραπέζι δίπλα στο κύμα. Απολαύσαμε τη θέα, ήπιαμε λίγο ακόμη Ασύρτικο και συνεχίσαμε τις συζητήσεις μέχρι να έρθουν τα κυρίως.

Πρώτα έφτασαν τα αχνιστά μύδια, σε ένα γεμάτο γεύση ζουμάκι που φυσικά δεν γινόταν να μείνει χωρίς τις απαραίτητες βουτιές με ψωμί. Ακολούθησε η γαριδομακαρονάδα με τη ζουμερή κόκκινη σάλτσα και τις μεγάλες, φρέσκες γαρίδες, από αυτές που αγαπώ ιδιαίτερα. Ευτυχώς, στην παρέα μου δεν τρώνε όλοι τα κεφάλια της γαρίδας - όπου μεταξύ μας εκεί κρύβεται όλη η νοστιμιά - και έτσι έμειναν περισσότερα για εμένα!

Και έπειτα ήρθε το ριγκατόνι με χταπόδι και λιαστή ντομάτα, ένα πιάτο που η παρέα μου είχε δοκιμάσει και άλλη φορά και μου το πρότειναν με ενθουσιασμό. Ευτυχώς τους άκουσα, το παρήγγειλα και τελικά δικαίωσε απόλυτα την προσμονή μου. Είχε ένταση, χαρακτήρα, σωστά βρασμένα ζυμαρικά και ένα χταπόδι - λουκούμι! Νομίζω όταν ξαναπάω θα το πάρω ξανά και μέχρι τότε θα το σκέφτομαι με λαχτάρα!

Για το τέλος, οι λουκουμάδες έφτασαν στο τραπέζι μαζί με μια μαστίχα με λεμόνι και δυόσμο για τη χώνεψη, σε ένα όμορφο και προσεγμένο σερβίρισμα. Αν δεν θέλεις να συνοδεύσεις το γεύμα σου με κρασί, αν και η λίστα του Μπάμπη έχει ενδιαφέρουσες ετικέτες τόσο από τον ελληνικό όσο και από τον ξένο αμπελώνα, υπάρχουν επιλογές όπως δροσερές μπίρες, aperol spritz αλλά και κοκτέιλ.

Αν βρεθείς λοιπόν στην Αίγινα, είτε για μια μονοήμερη εκδρομή είτε για ένα καλοκαιρινό Σαββατοκύριακο, ο Μπάμπης είναι από εκείνες τις στάσεις που αξίζει να βάλεις στο πρόγραμμα. Τα κρεμαστά φωτάκια, οι βαρκούλες που περνούν στα ήρεμα νερά και οι νόστιμες γεύσεις συνθέτουν το ιδανικό καλοκαιρινό σκηνικό για μια μικρή απόδραση από την Αθήνα. Φυσικά, το σκηνικό είναι όμορφο κάθε ώρα της ημέρας, αλλά αν μπορείς να διαλέξεις φρόντισε να βρίσκεσαι εκεί λίγο πριν δύσει ο ήλιος, το τοπίο είναι πραγματικά ονειρεμένο.