Trio: Το μικρό μπαρ στη Σισμάνη που άξιζε την αναμονή

Κάποιες φορές συνειδητοποιείς ότι αυτό που λείπει από μια γειτονιά δεν είναι άλλο ένα καφέ ή ένα ακόμα εστιατόριο. Είναι εκείνο το μαγαζί που θα γίνει η εύκολη απάντηση στο «πάμε για ένα;». Εκεί που θα πας μετά από μια δύσκολη μέρα στο γραφείο, για ένα πρώτο ραντεβού που δεν θέλει φασαρία, για ένα ποτό πριν επιστρέψεις σπίτι ή απλώς γιατί είναι Παρασκευή και νιώθεις ότι η εβδομάδα επιτέλους τελείωσε. Αυτό ακριβώς το κενό ήρθε να καλύψει, τουλάχιστον στη δική μου γειτονιά, το Trio. 

Το νέο μπαρ που πήρε τη θέση του Τιτάνα, στη Σισμάνη, ήταν για μήνες πίσω από λαμαρίνες και εργασίες, δημιουργώντας την απορία για το τι ετοιμάζεται. Η αναμονή κράτησε περισσότερο απ' όσο περίμενα, αλλά τώρα που άνοιξε τις πόρτες του μπορώ να πω ότι άξιζε.

«Μα είναι δυνατόν να λες ότι έλειπε ένα τέτοιο μαγαζί από αυτή τη γειτονιά;», θα μπορούσε εύλογα να αναρωτηθεί κάποιος. Κι όμως, ναι. Μέσα σε λιγότερο από έναν μήνα λειτουργίας, το Trio δείχνει σαν να ήταν πάντα εκεί. Με κόσμο να σταματά για ένα ποτό μετά τη δουλειά, παρέες να απλώνονται στα σκαλάκια έξω από το μαγαζί και μια αίσθηση οικειότητας που δύσκολα χτίζεται τόσο γρήγορα.

Οι τρεις του Trio και ο χώρος

Πίσω από το Trio βρίσκονται τρεις άνθρωποι με διαφορετικές επαγγελματικές διαδρομές, αλλά κοινή αγάπη για το bartending. Ο Νικόλας Νταής μετρά περισσότερα από είκοσι χρόνια πίσω από την μπάρα, έχοντας περάσει από γνωστά αθηναϊκά μπαρ, όπως το Σανταρόζα στα Εξάρχεια. Ο Μιχάλης Χρίστου έχει αποκτήσει σημαντική εμπειρία σε χώρους φιλοξενίας στην Ελλάδα και το εξωτερικό, ενώ ο Έκτορας Λιάτσος συνδυάζει την πορεία του ως ηθοποιός με την πολυετή παρουσία του πίσω από την μπάρα.

Μην περιμένεις έναν μεγάλο ή εντυπωσιακό χώρο. Το Trio είναι μικρό, σχεδόν μινιμαλιστικό, και αυτή είναι ίσως η μεγαλύτερη γοητεία του. Ο εσωτερικός χώρος εκτείνεται σε μόλις 23 τετραγωνικά μέτρα, με μια μαρμάρινη μπάρα να πρωταγωνιστεί και λίγα σκαμπό περιμετρικά για όσους θέλουν να καθίσουν κοντά στη δράση. Κάθισα κι εγώ στην μπάρα και είναι από εκείνες τις περιπτώσεις που νιώθεις ότι ο περιορισμένος χώρος λειτουργεί υπέρ της εμπειρίας: τίποτα δεν περισσεύει και τίποτα δεν λείπει.

Την αρχιτεκτονική επιμέλεια υπογράφει η Ελίνα Λούκου, με τους τρεις ιδιοκτήτες να συμμετέχουν ενεργά σε κάθε στάδιο του σχεδιασμού. Στόχος τους ήταν να δημιουργήσουν ένα μπαρ απλό και φιλόξενο, έναν χώρο όπου θα ήθελαν πρώτα οι ίδιοι να περνούν τον χρόνο τους και ύστερα οι επισκέπτες.

Έξω, λίγα τραπεζάκια απλώνονται στο πεζοδρόμιο και, ήδη από τις πρώτες εβδομάδες λειτουργίας, σπάνια μένουν άδεια. Δεν είναι απίθανο να χρειαστεί να περιμένεις λίγο μέχρι να βρεθεί θέση, κάτι που μάλλον λέει περισσότερα για το Trio απ' όσα θα μπορούσε να πει οποιαδήποτε περιγραφή.

Τι πίνουμε όμως στο Trio;

Αν έπρεπε να περιγράψω τη φιλοσοφία των κοκτέιλ του Trio με λίγες λέξεις, αυτές θα ήταν καθαρές γεύσεις και τεχνική ακρίβεια. Αυτό δεν προκύπτει μόνο από όσα δοκίμασα, αλλά και από τον τρόπο που είδα τους τρεις ιδιοκτήτες να κινούνται πίσω από την μπάρα: χωρίς περιττές κινήσεις, με ηρεμία και προσοχή στη λεπτομέρεια. Την επιμέλεια της λίστας έχει ο Μιχάλης Χρίστου, ο οποίος φέρνει μαζί του σημαντική εμπειρία από το Λονδίνο και τη θέση του lab manager στο Lyaness. 

Από όσα δοκίμασα, ξεχώρισα το Dry Martini, το οποίο ήρθε υποδειγματικά παγωμένο, με κοφτερό χαρακτήρα και απόλυτη καθαρότητα στη γεύση. Το Bloody Mary είχε την ένταση που περιμένεις, αρκετή πικάντικη διάσταση και μια ευχάριστη βοτανική επίγευση που το έκανε να ξεφεύγει από τα συνηθισμένα. Λόγω εποχής υπάρχει και Margarita με φράουλα, δροσιστική, με διακριτική γλυκύτητα και μια πιπεράτη επίγευση που της δίνει ενδιαφέρον. Η μεγαλύτερη έκπληξη της βραδιάς, πάντως, ήταν το Espresso Martini. Όλη η παρέα συμφώνησε ότι ήταν από τα καλύτερα με το αλάτι να χρησιμοποιείται τόσο όσο χρειάζεται για να αναδεικνύει τον καφέ και να δένει τις γεύσεις, χωρίς να διαταράσσει την ισορροπία του ποτού. Ομολογουμένως δεν είναι ένα κοκτέιλ που επιλέγω συνήθως, αλλά οφείλω να ομολογήσω ότι εδώ ήταν εξαιρετικό. 

Εξίσου προσεγμένες είναι και οι επιλογές χωρίς αλκοόλ. Το Alcohol-Free Negroni καταφέρνει να διατηρεί τον χαρακτήρα του κλασικού κοκτέιλ, ενώ ιδιαίτερα θετική εντύπωση μου άφησε και η κερκυραϊκή μπίρα χωρίς αλκοόλ, μια από τις πιο ολοκληρωμένες προτάσεις που έχω δοκιμάσει στην κατηγορία της.

Το ποτό συμπληρώνεται από μια μικρή αλλά πολύ προσεγμένη λίστα, την οποία υπογράφει ο Μπάμπης Αξιώτης από την Ταβέρνα των Φίλων. Δεν είναι πιάτα που προσπαθούν να πρωταγωνιστήσουν, αλλά γεύσεις που έχουν σχεδιαστεί για να συνοδεύουν ιδανικά τα κοκτέιλ. Όπως για παράδειγμα το Tuna Melt με τόνο και πίκλες είναι ζουμερό και χορταστικό, το Trio Grilled Cheese με τέσσερα τυριά και kimchi mayo και η ταραμοσαλάτα με πατατάκια, την οποία ομολογώ πως τσάκισα.

Για μένα, αυτό ήταν που έλειπε. Ένα μπαρ για το πρώτο ποτό της βραδιάς, χωρίς επιτήδευση, χωρίς να χρειάζεται να διασχίσεις τη μισή Αθήνα για να το βρεις. Ένα μέρος που δίνει στη γειτονιά έναν λόγο να βγει λίγο πιο νωρίς από το σπίτι.