Βουλκανιζατέρ: Δοκιμάσαμε το ανανεωμένο μενού του

Στις αρχές της περσινής χρονιάς το Βουλκανιζατέρ μπήκε με φόρα στη ζωή της νυχτερινής Αθήνας, με αξιόλογο φαγητό, ποτά και δυνατό στοιχείο του τη μουσική και η αλήθεια είναι πως έκανε μεγάλο ντόρο. Για να βρεις τραπέζι, έπρεπε να περιμένεις μέρες, μέχρι να έρθει η σειρά σου. 

Όχι, δεν έζησα την περσινή ρέντα του, όμως είχα την ευκαιρία να το επισκεφτώ φέτος μια ωραία καθημερινή και η πρώτη εντύπωση ήταν πολύ καλή. Ωραία γειτονιά, όμορφη ατμόσφαιρα, ενδιαφέρον κόσμος, ευγενικό προσωπικό.

Η ατμόσφαιρα

Πράγματι, το Βουλκανιζατέρ είναι ένα υπέροχο μαγαζί με γοητεία και ένα στιλ εντελώς δικό του. Είναι διακοσμημένο με industrial-chic αισθητική που δανείζεται στοιχεία από το παρελθόν του χώρου που κάποτε λειτουργούσε ως κανονικό βουλκανιζατέρ, απ' όπου πήρε και το όνομά του.

Με ένα μαγικό τρόπο λοιπόν συνδυάζει το κόκκινο βελούδο της κουρτίνας και το κόκκινο δέρμα των καναπέδων - που παραπέμπουν σε σαλόνι παλιού αυτοκινήτου - με τις ανοξείδωτες επενδύσεις του ταβανιού, το ξύλινο πάτωμα και το γυμνό μπετόν των τοίχων. Αν σε όλο αυτό προσθέσεις τις γυαλιστερές ζάντες των αυτοκινήτων που παίζουν δυνατά σαν διακοσμητικό στοιχείο πάνω από το μπαρ, την αφίσα της Pamela Anderson - με το χαρακτηριστικό κόκκινο μαγιό του Baywatch που επαναλαμβάνεται και σαν στάμπα στην πλάτη των Τ-shirt των σερβιτόρων -, αλλά και την πανύψηλη κουρτίνα από λωρίδες διάφανου μουσαμά σαν αυτές που συναντάς και στα πλυντήρια των αυτοκινήτων, έχεις τη λύση της εξίσωσης του ντεκόρ. 

Επιπλέον, ο φωτισμός και η ακουστική παίρνουν αμφότερα δέκα με τόνο! Όσο για τις μουσικές που ακούς όλο το βράδυ είναι εξαιρετικές με άριστη ποιότητα ήχου που σου επιτρέπουν να μιλάς σαν άνθρωπος με τον απέναντί σου και να απολαμβάνεις στο μάξιμουμ το ποτό και το φαγητό σου. 

Το φαγητό και η παρουσίαση

Το μενού έχει περάσει πλέον στα χέρια του Παύλου Κυριάκη με head chef στην κουζίνα το στενό του συνεργάτη Χρήστο Χίτο και είναι καλό από κάθε άποψη, ούτε μεγάλο, ούτε μικρό, απόλυτα βατό και ωραίο στο μάτι. Δεν είναι χωρισμένο σε πρώτα πιάτα, σαλάτες και κυρίως πιάτα. Η μία επιλογή βρίσκεται κάτω από την άλλη, χωρίς να ανήκει σε καμία κατηγορία. 

Ο Κυριάκης έχει δοκιμαστεί σε πολλά και διαφορετικά επίπεδα και project και έχει διαπρέψει παντού, από το απλό φαγητό έως το fine dinning για το οποίο έχει και αστέρι Michelin. Διευκρινίζω πως δεν τον γνωρίζω προσωπικά, όμως από αυτό του το βιογραφικό καταλαβαίνω πως πρόκειται για έναν άνθρωπο ακομπλεξάριστο που ξέρει τι, πού, πώς και γιατί κάνει το κάθε τι. Τη βραδιά που δοκιμάσαμε το μενού του, ο ίδιος δεν ήταν στο εστιατόριο, όμως όλα ήταν τέλεια, κάτι που αποδεικνύει σιγουριά και δεμένη ομάδα, κάτι που δεν συναντάς καθημερινά. 

Θέλω όμως να σταθώ και στο art de la table που είναι απλό και to the point, χωρίς καλλιτεχνικές ανησυχίες, χωρίς αφρούς και λουλούδια, χωρίς εντυπωσιακά sur mesure πιάτα και τεράστια σκεύη πάνω σε μικρά τραπέζια. Μόνο απλά, λευκά, πορσελάνινα πιάτα σε μέγεθος ανάλογο του τραπεζιού, με μοναδική διακόσμηση μια υπογραφή και ένα καφετί ζαντολάστιχο ζωγραφισμένο, σωστά ποτήρια και καλά μαχαιροπίρουνα. Όσο για τα υπόλοιπα σκεύη, αρκετά από αυτά ήταν από ανοξείδωτο μέταλλο, κάποια κεραμικά κι άλλα από πορσελάνη, όλα πάντως στο σωστό μέγεθος. 

Τι δοκιμάσαμε

Ξεκινήσαμε με ένα βουτυρένιο κεράκι αρωματισμένο με μπουμπούκια ρίγανης και μια μους ταραμοσαλάτας πασπαλισμένη με τρίμμα αυγοτάραχου. Το κεράκι που έκαιγε, έλιωνε για χάρη του ωραίου ζυμωτού καρβελιού που ήρθε παρέα του στο τραπέζι και η ταραμοσαλάτα αν και είχε υφή μους είχε τη γεύση της αυθεντικής, με τον ταραμά, το κρεμμύδι, το λεμόνι και το καλό της ελαιόλαδο. Μην τα ξαναλέμε, αλλά αν δεν ξέρεις να χτίσεις, δεν είσαι έτοιμος να αποδομήσεις, και εκεί όλα ήταν ολόσωστα. 

Η σαλάτα με το κολοκυθάκι, τα αντίδια, το κουκουνάρι και το ανθότυρο ήταν πραγματικά διαφορετική και ενδιαφέρουσα. Το ταρτάρ ελληνικής μοσχίδας βελούδινο και απόλυτα ισορροπημένο στη γεύση, με τόση - όση οξύτητα, ένιωθες τα αρώματα της μουστάρδας και του λάιμ, ήταν ελαφρώς «χιονισμένο» από ξυσμένο τυρί και συνοδευόταν από φρυγανισμένο μπριός και σπιτική μαγιονέζα. 

Το κυανό (θεσσαλονικιώτικο μπλε τυρί) ήταν ελαφρώς ζεστό, μόλις είχε αρχίσει να λιώνει πάνω στο φρυγανισμένο μπριός και ήταν περιχυμένο με λάδι τσίλι, μέλι και φετούλες από ξερό σύκο. Τόσο απλό, τόσο υπέροχο! 

Οι αμπελοντολμάδες με ταρτάρ γαρίδας ήρθαν περασμένοι σε μεταλλική σούβλα, είχαν έρθει σε σύντομη επαφή με κάρβουνο και συνοδεύονταν από μαγιονέζα λάιμ. Στην πρώτη μπουκιά νιώσαμε τη θάλασσα να σκάει στο στόμα μας κι ένα «μμμμ» βγήκε απ΄ όλους μας αυθόρμητο. Επικοί! 

Όπως και οι ψητές άγριες αγκινάρες με το φρέσκο αρακά και τον άνηθο, ένα χορτοφαγικό, απόλυτα γευστικό, vegan πιάτο. 

Ωραιότατο και το χταπόδι, έρχεται περασμένο σε σουβλάκι εναλλάξ με ψητές πιπερίτσες padron. Σερβίρεται με σαλάτα από ψιλό φασόλι Πρεσπών και τραγανό σαλάμι Λευκάδας. 

Το μοσχάρι Black Angus yakitori (σουβλάκι δηλαδή) με προσούτο και chimichurri, έλιωνε πραγματικά στο στόμα αφήνοντας μια γήινη πληρότητα. 

Το κοτόπουλο με miso και λεμόνι είναι εμπειρία. Τα μάγουλα γιουβέτσι ομολογώ πως έχω κουραστεί λίγο να τα βλέπω στους καταλόγους των εστιατορίων, όμως τα συγκεκριμένα ήταν μαγειρεμένα με μια δική τους σιγουριά. Άψογο το κρέας, όπως και το κριθαράκι και η κρέμα γραβιέρας από πάνω να κάνει τη διαφορά. 

Φτάσαμε και στα γλυκά. Δε θυμάμαι πόσο καιρό είχα να γευθώ μια αληθινή μους σοκολάτας. Ήρθε καμαρωτή και αγέρωχη μέσα στο μεταλλικό της μπολ, ένας στριφογυριστός βελούδινος κώνος πασπαλισμένος μόνο με ανθό αλατιού και περιχυμένος με ελάχιστο εξαιρετικό παρθένο ελαιόλαδο. Απλή, κομψή, ωραία και μοιραία! 

Στο ίδιο μήκος κύματος και η πανακότα που ήταν αρωματισμένη με λεμονόχορτο, είχε τέλεια υφή και ήταν πασπαλισμένη με κραμπλ τζίντζερ και μπόλικο λάιμ. Ωραία κι η πορτοκαλόπιτα που σερβίρεται κάπως αποδομημένη, η πίτα από κάτω, στη μέση μους γιαουρτιού και τα καραμελωμένα φύλλα από πάνω. Όμως οφείλω να ομολογήσω ότι δεν με τρέλανε… 

Για το προσωπικό, όμως, θα πω ότι είναι φοβερό και σε περιποιείται με ευγένεια και μέτρο.

 Η λίστα των κρασιών είναι του Γιώργου Ζερβογιάννη και bartender είναι ο Χρήστος Βαγενάς που μαθαίνω πως φτιάχνει τα καταπληκτικά ποτά που πίνουν οι περισσότεροι θαμώνες. Δυστυχώς, επειδή οδηγώ τα απέφυγα, αλλά στην πρώτη ευκαιρία, θα τα δοκιμάσω. Οι τιμές τώρα, είναι απόλυτα λογικές για την ποιότητα του φαγητού, της ατμόσφαιρας και του σέρβις.