Υπάρχουν άνθρωποι που συνδέουν το φαγητό με τις γεύσεις του, άλλοι με τις μυρωδιές του και άλλοι με τις στιγμές που έχουν μοιραστεί γύρω από ένα τραπέζι. Για την Αναστασία Κελέση, η μαγειρική είναι όλα αυτά μαζί. Είναι η κουζίνα της γιαγιάς της, όπου μπορούσε να πειραματίζεται ελεύθερα, είναι το ρυζόγαλο που της θυμίζει τις σημαντικότερες γυναίκες της ζωής της, αλλά και ένας τρόπος να φροντίζει τους ανθρώπους που αγαπά.
Μέσα από το The Living Manna, μοιράζεται συνταγές, εικόνες, ταξιδιωτικές εμπειρίες και μικρά κομμάτια της καθημερινότητάς της. Δεν επιδιώκει πάντα την τέλεια εικόνα ούτε θέλει να περιορίσει τον κόσμο της σε όσα περιμένει να δει το κοινό της. Αντίθετα, της αρέσει να συνδυάζει όσα αγαπά, από τη μαγειρική και τη φωτογραφία μέχρι τη ζωγραφική, τα χρώματα και τις ανακαλύψεις σε μακρινούς προορισμούς.
Η διαδρομή της, άλλωστε, δεν ξεκίνησε με στόχο να γίνει επαγγελματίας στον χώρο του φαγητού. Ξεκίνησε πολύ νωρίτερα, με μια γιαγιά που την άφηνε να δοκιμάζει, με μερικές αποτυχημένες συνταγές και με την επιθυμία ενός παιδιού να δημιουργεί με τα χέρια του. Και κάπως έτσι, μέσα από τις προσωπικές της αναζητήσεις, η μαγειρική έγινε τελικά η δουλειά της.
Η γιαγιά Ειρήνη και η αρχή του The Living Manna
Θυμάσαι πότε ξεκίνησε η σχέση σου με τη μαγειρική; Ήταν κάτι που υπήρχε από πάντα στη ζωή σου ή ήρθε αργότερα, μαζί με το The Living Manna;
Μαγειρεύω από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου. Ωστόσο, δεν μαγείρευα στο σπίτι μου, γιατί η μαμά μου ήταν αρκετά αυστηρή με την καθαριότητα και την κουζίνα. Έτσι, μάζευα χρήματα όλο τον χειμώνα και πήγαινα στο χωριό, στη γιαγιά μου την Ειρήνη, για να μαγειρέψω. Η γιαγιά μου έφυγε από τη ζωή πριν από περίπου έναν χρόνο. Εκείνη ήταν ο άνθρωπος που μου έδωσε τον χώρο να πειραματιστώ. Πήγαινα στο χωριό και μέσα σε μία εβδομάδα έκανα όλα όσα δεν μπορούσα να κάνω όλο τον υπόλοιπο χρόνο. Εκεί έμαθα να μαγειρεύω. Είχα, βέβαια, και τα πρότυπά μου στην τηλεόραση, όπως τον Στέλιο Παρλιάρο. Ήταν μια εποχή που υπήρχαν ήδη συνταγές στο διαδίκτυο, αλλά ακόμη βλέπαμε εκπομπές μαγειρικής και γράφαμε συνταγές σε χαρτί.
Εννοείται ότι έκανα απίστευτα λάθη. Η γιαγιά και ο παππούς μου έχουν φάει άψητες ζύμες, ωμά ντόνατς και μους σοκολάτας με τσίπουρο αντί για κονιάκ! Έχουν δοκιμάσει πολλά κακά πράγματα. Πάντα, όμως, με χαμόγελο. Αυτό θεωρώ ότι μου έδωσε το κίνητρο να συνεχίσω. Θα μπορούσαν να μου πουν «καλά, τι έφτιαξες πάλι;», αλλά με ενθάρρυναν πολύ και οι δύο. Μου έδωσαν τον χώρο που χρειαζόμουν για να κάνω κάτι που αγαπούσα. Πιστεύω ότι, όταν ένα παιδί θέλει να ασχοληθεί με κάτι και του δίνεις την ελευθερία να το κάνει, γίνεσαι για εκείνο ένας ασφαλής χώρος. Αυτό ήταν για μένα η γιαγιά μου η Ειρήνη. Και νομίζω ότι γι' αυτό είχα τόσο μεγάλη αδυναμία σε εκείνη.
Πότε, λοιπόν, η μαγειρική από αγαπημένη ασχολία άρχισε να γίνεται κάτι που μπορούσες να μοιραστείς με περισσότερο κόσμο;
Όταν μεγάλωσα λίγο, άρχισα να φτιάχνω πράγματα και για το σχολείο. Έφτιαχνα τις δικές μου μπάρες και διάφορα σνακ για να παίρνω μαζί. Όταν ήμουν φοιτήτρια, οι συμφοιτητές μου άρχισαν να μου λένε: «Αναστασία, άνοιξε μια σελίδα στο Instagram και ανέβαζε αυτά που φτιάχνεις». Βέβαια, εγώ χρησιμοποιούσα το Instagram ήδη από την τρίτη Γυμνασίου. Ό,τι έτρωγα ή έφτιαχνα το ανέβαζα, οπότε υπήρχαν άνθρωποι που μου ζητούσαν τις συνταγές μου.
Η ιδέα για το The Living Manna γεννήθηκε προς το τέλος του 2019. Σκέφτηκα ότι, αντί να ανοίξω απλώς ένα προφίλ στο Instagram και να χάνονται εκεί οι συνταγές μου, θα μπορούσα να αγοράσω ένα όνομα και να δημιουργήσω τη δική μου ιστοσελίδα. Ήθελα να φτιάξω κάτι δικό μου, έναν χώρο όπου θα μπορούσα να συγκεντρώσω όσα είχα μάθει όλα αυτά τα χρόνια. Όπως εγώ έμπαινα σε ελληνικά και ξένα sites για να βρίσκω συνταγές και να μαθαίνω να μαγειρεύω, ήθελα να δημιουργήσω κάτι αντίστοιχο. Στην αρχή δεν είχα στο μυαλό μου τη σημερινή διάσταση των social media ούτε σκεφτόμουν ότι θα μπορούσα να ζήσω από αυτό. Ήθελα απλώς να κάνω κάτι παράλληλα με τη δουλειά μου, κάτι που θα μου έδινε χαρά και θα μου επέτρεπε να μοιράζομαι συνταγές με φίλους και γνωστούς.
Σπούδασες ειδική αγωγή και εργάστηκες στον χώρο. Πώς έφτασες στο σημείο να σκεφτείς ότι η μαγειρική θα μπορούσε να γίνει η επαγγελματική σου διαδρομή;
Δεν μετάνιωσα ποτέ που σπούδασα ειδική αγωγή. Αντιθέτως, μέσα από τη σχολή και το επάγγελμά μου γνώρισα δύο από τους σημαντικότερους ανθρώπους της ζωής μου: την κολλητή μου και τον άντρα μου. Έχω αποκτήσει γνώσεις και εμπειρίες που εκτιμώ πολύ. Ωστόσο, ένιωθα ότι δεν μπορούσα να βρω τον σκοπό μου αποκλειστικά μέσα σε αυτό το επάγγελμα. Από μικρή ήμουν ένα παιδί που καταλάβαινε τι συνέβαινε μέσα του. Όταν κάτι δεν μου ταίριαζε, το ένιωθα. Θυμάμαι να σκέφτομαι ότι, αν έφευγα από αυτή τη ζωή χωρίς να έχω χρησιμοποιήσει τα χέρια μου για να δημιουργήσω κάτι, θα τρελαινόμουν! Ήθελα να κάνω κάτι με τα χέρια μου. Ακόμη και στη σχολή υπήρχε αυτό το στοιχείο, γιατί μπορούσα να φτιάχνω πράγματα για τα παιδιά. Ήταν μια δημιουργική πλευρά της δουλειάς που με κρατούσε. Όταν, όμως, συνειδητοποίησα ότι χρειαζόμουν περισσότερο χώρο για να εκφραστώ δημιουργικά, άρχισα να σκέφτομαι διαφορετικά.
Η μαγειρική ήταν κάτι που με τραβούσε πάντα. Παράλληλα με τη δουλειά μου, καλούσα φίλες στο σπίτι, έφτιαχνα γλυκά και φαγητά και περνούσαμε χρόνο μαζί. Κάπως έτσι προέκυψε φυσικά η σκέψη ότι θα μπορούσα σταδιακά να βιοπορίζομαι από αυτό που αγαπούσα. Δεν ήταν κάτι που είχα σχεδιάσει εξαρχής. Ήταν μια εξέλιξη που ήρθε με τον καιρό.
Και το όνομα The Living Manna, πώς προέκυψε;
Το όνομα μπερδεύει αρκετό κόσμο, γιατί πολλοί νομίζουν ότι είμαι μαμά και το διαβάζουν σαν να σημαίνει «η ζωντανή μάνα». Στην πραγματικότητα, έχει πνευματική βάση και συνδέεται με την πίστη μου. Εκείνη την περίοδο είχα περάσει αρκετές δυσκολίες και ήθελα να δημιουργήσω κάτι μέσα από το οποίο θα μπορούσα να εκφράσω την ευγνωμοσύνη μου στον Θεό. Στην Παλαιά Διαθήκη, το μάννα είναι η τροφή που έδινε ο Θεός στον λαό του Ισραήλ κατά την περιπλάνησή του στην έρημο. Στην Καινή Διαθήκη, το μάννα αποκτά και μια βαθύτερη πνευματική διάσταση, συνδεδεμένη με τον ίδιο τον Χριστό. Για μένα, το φαγητό έχει και τις δύο πλευρές. Είναι υλική τροφή, αλλά μπορεί να γίνει και κάτι που μας θρέφει πνευματικά. Είναι ένα δώρο που μου δόθηκε και μέσα από το οποίο μπορώ να δημιουργώ, να μοιράζομαι και να φροντίζω τους ανθρώπους μου. Δεν είναι ένα όνομα που διάλεξα απλώς επειδή μου άρεσε ο ήχος του. Ενώνει δύο από τα πιο σημαντικά κομμάτια της ζωής μου: την πίστη μου και τη μαγειρική.
Και, τελικά, δεν θεωρώ τον εαυτό μου σεφ ή μαγείρισσα με την επαγγελματική έννοια. Είμαι ένας άνθρωπος που μαγειρεύει για εκείνους που αγαπά. Δεν θα μπορούσα να επιβιώσω σε μια επαγγελματική κουζίνα, γιατί για μένα η μαγειρική πηγάζει από τη φροντίδα.
Το ρυζόγαλο, οι αναμνήσεις και οι γεύσεις που μένουν μαζί μας
Αν σου ζητούσα να διαλέξεις μια γεύση από τα παιδικά σου χρόνια, ποια θα ήταν;
Το ρυζόγαλο, χωρίς δεύτερη σκέψη! Έχω μεγαλώσει τρώγοντάς το κάθε εβδομάδα. Για εμάς ήταν σχεδόν η γεύση της Κυριακής. Η μαμά μου έφτιαχνε πολλά μπολάκια και είχαμε μέχρι την Τετάρτη ή την Πέμπτη. Τρώγαμε κάθε μέρα, άλλοτε ζεστό και άλλοτε κρύο. Αυτό που έχει, όμως, τη μεγαλύτερη σημασία για μένα είναι ότι ρυζόγαλο έφτιαχναν όλες οι σημαντικές γυναίκες της ζωής μου: η μαμά μου, η γιαγιά μου η Ειρήνη και η άλλη μου γιαγιά, η Τασούλα, με την οποία είμαστε πολύ δεμένες. Και οι τρεις το έφτιαχναν διαφορετικά. Είχαν η καθεμία τη δική της γεύση, τον δικό της τρόπο. Ακόμη τις θυμάμαι. Νομίζω ότι, αν καταφέρω ποτέ να πετύχω ακριβώς τη γεύση από το ρυζόγαλο κάποιας από αυτές τις γυναίκες, μπορεί και να κλάψω. Είναι τόσο δυνατές οι αναμνήσεις που έρχονται μαζί με αυτό το φαγητό. Το ρυζόγαλο είναι ίσως το πιο νοσταλγικό φαγητό για μένα. Δεν είναι μόνο η γεύση του. Είναι οι άνθρωποι που το έφτιαχναν και όλα όσα έχω ζήσει μαζί τους.
Άρα, για σένα, η μαγειρική είναι και ένας τρόπος να κρατάς ζωντανές τις αναμνήσεις σου;
Ναι, απόλυτα. Οι μυρωδιές, οι γεύσεις, τα πάντα μπορούν να σε γυρίσουν πίσω σε μια στιγμή ή σε έναν άνθρωπο. Γι' αυτό και η απώλεια της γιαγιάς μου ήταν πολύ δύσκολη για μένα. Ήταν ο άνθρωπος που μου έδωσε τον χώρο για να ανθίσω μέσα από τη μαγειρική. Δεν ήταν απλώς κάποια που μου έμαθε συνταγές. Ήταν εκείνη που με άφησε να δοκιμάσω, να κάνω λάθη και να συνεχίσω. Αυτός ο χώρος που μου έδωσε ήταν κάτι πολύ ξεχωριστό. Και νομίζω ότι ένα κομμάτι του τρόπου με τον οποίο μαγειρεύω σήμερα ξεκινά από εκείνη. Μια κουζίνα που δεν χρειάζεται να είναι τέλεια
Παρατηρώντας τις φωτογραφίες και τα βίντεό σου, έχω την αίσθηση ότι δεν σε ενδιαφέρει πάντα το απολύτως τέλειο αποτέλεσμα. Αφήνεις χώρο στο αυθόρμητο;
Ασχολούμαι με τη φωτογραφία αρκετό καιρό. Στην αρχή, μάλιστα, αναρωτιόμουν μήπως τελικά αυτό που ήθελα να κάνω ήταν να ασχοληθώ αποκλειστικά με τη φωτογραφία και όχι με τη μαγειρική. Στη συνέχεια, όμως, με κέρδισε περισσότερο το να λέω «ελάτε να σας δείξω αυτή τη συνταγή» και να βγαίνω και εγώ μπροστά στην κάμερα. Το κομμάτι της φωτογραφίας έχει μια παγίδα. Μπορείς να δημιουργήσεις μια εικόνα απολύτως τέλεια, χωρίς κανένα ψεγάδι, και τελικά να μην είναι καθόλου λαχταριστή. Σκέψου, για παράδειγμα, ένα πιάτο μακαρόνια με κιμά. Μπορεί να το έχεις στήσει με τον πιο προσεγμένο τρόπο, αλλά, όταν βάλεις το πιρούνι και στρίψεις τα μακαρόνια, να χαλάσει λίγο το σχέδιο. Και όμως, αυτή η μικρή ατέλεια μπορεί να κάνει την εικόνα πολύ πιο ελκυστική.
Νομίζω ότι το μυστικό είναι να μπεις στη θέση του ανθρώπου που θα δει τη φωτογραφία. Να σκεφτείς τι θα του φανεί λαχταριστό, τι θα του δημιουργήσει την επιθυμία να δοκιμάσει το φαγητό. Δεν σημαίνει ότι δεν μου αρέσει να στήνω τις εικόνες μου ή να προσέχω τις λεπτομέρειες. Παίζω πολύ με τα χρώματα, για παράδειγμα, και αυτό είναι κάτι που αγαπώ. Μου άρεσε πάντα και η ζωγραφική. Απλώς δεν θέλω όλα να μοιάζουν ίδια ή να είναι υπερβολικά στημένα. Άλλοτε θα επιλέξω κάτι πιο προσεγμένο και άλλοτε θα αφήσω τα πράγματα να εξελιχθούν πιο φυσικά. Νομίζω ότι σε όλη μου τη ζωή προσπαθώ να ενώσω τα πράγματα που αγαπώ. Είναι σαν να θέλω να δημιουργήσω τον δικό μου μικρό κόσμο, έναν χώρο όπου όλα αυτά μπορούν να συνυπάρχουν.
Αυτός ο κόσμος περιλαμβάνει και στιγμές από την καθημερινότητά σου, όχι μόνο συνταγές. Πόσο σημαντικό είναι για σένα να φαίνεται η Αναστασία πίσω από το The Living Manna;
Είναι πολύ σημαντικό. Πολλές φορές θεωρούμε ότι, όταν ανεβάζουμε κάτι στα social media, πρέπει να το κάνουμε αποκλειστικά για να αρέσει στον άλλον. Εννοείται ότι κοιτάζω τους αριθμούς, γιατί αυτή είναι πλέον η δουλειά μου. Ωστόσο, πολλά πράγματα που μοιράζομαι τα ανεβάζω επειδή έχουν σημασία για μένα. Μπορεί να ανεβάσω μια στιγμή από το καλοκαίρι μου ή μια βουτιά στη θάλασσα. Δεν είναι απαραίτητα κάτι από το οποίο θα πάρει κάποιος μια συνταγή. Θα μπορούσα να έχω έναν εντελώς προσωπικό λογαριασμό για αυτές τις στιγμές. Θέλω, όμως, το The Living Manna να είναι η Αναστασία. Η καθημερινότητά μου, οι βουτιές μου, τα ταξίδια μου, οι συνταγές μου. Όλα αυτά αποτελούν κομμάτια του ίδιου ανθρώπου. Δεν θέλω να περιορίσω τη σελίδα μου σε κάτι που θα περιμένει ο κόσμος από εμένα. Θέλω να παραμένει κάτι δικό μου, να εκφράζει αυτό που είμαι.
Ταξίδια, νέες κουλτούρες και μια βαλίτσα γεμάτη αναμνήσεις
Τα ταξίδια είναι ένα ακόμη κομμάτι που φαίνεται να σε εμπνέει. Τι αναζητάς όταν βρίσκεσαι σε έναν καινούργιο τόπο; Τη φύση, τους ανθρώπους, το φαγητό;
Το φαγητό είναι σίγουρα ένα πολύ σημαντικό κομμάτι. Δεν είναι μόνο κάτι που χρειαζόμαστε για να έχουμε ενέργεια. Είναι και ένας τρόπος να ανακαλύψουμε πώς ζουν οι άνθρωποι σε μια άλλη περιοχή του κόσμου. Σκέψου πόσα διαφορετικά πράγματα μπορεί να ανακαλύψει κανείς μέσα από το φαγητό, ακόμη και στην ίδια την Ελλάδα. Μπορεί να πας στην Κρήτη και να δεις ότι μια χωριάτικη σαλάτα φτιάχνεται διαφορετικά, ότι χρησιμοποιούν άλλα χόρτα ή διαφορετικό τυρί. Και όμως, μιλάμε για την ίδια χώρα. Φαντάσου, λοιπόν, τι συμβαίνει όταν ταξιδεύεις στην άλλη άκρη του κόσμου.
Στην Ιαπωνία, για παράδειγμα, το παραδοσιακό πρωινό μπορεί να περιλαμβάνει ψάρι και άλλα τρόφιμα που εμείς δεν έχουμε συνηθίσει να τρώμε εκείνη την ώρα. Είναι συναρπαστικό να βλέπεις πόσο διαφορετικά μπορεί να αντιμετωπίζουν οι άνθρωποι μια τόσο καθημερινή συνήθεια.
Μου αρέσει να πηγαίνω σε μέρη που είναι διαφορετικά από όσα γνωρίζω. Η Ευρώπη έχει υπέροχα πράγματα, αλλά εμένα με ελκύει περισσότερο να ανακαλύπτω κουλτούρες που δεν ξέρω καθόλου. Να παρατηρώ πώς ζουν οι άνθρωποι, να μαθαίνω τους τρόπους τους, να προσαρμόζομαι για όσο διάστημα βρίσκομαι εκεί και να σέβομαι την κουλτούρα τους. Μου αρέσει πολύ και η φύση. Είτε πρόκειται για βουνά είτε για θάλασσα, ακόμη και για τον κόσμο κάτω από αυτή, πάντα αναζητώ αυτή την επαφή.
Αν έπρεπε να ξεχωρίσεις ένα ταξίδι, ποιο θα ήταν;
Αυτή τη στιγμή θα έλεγα την Ιαπωνία. Αν με ρωτούσες έναν μήνα αργότερα, μπορεί να σου έδινα διαφορετική απάντηση, αλλά η Ιαπωνία είναι μια χώρα που με ελκύει πάρα πολύ, όπως και τον άντρα μου, για πολλούς λόγους. Είναι ένας προορισμός που σου προσφέρει την ευκαιρία να ανακαλύψεις έναν εντελώς διαφορετικό τρόπο ζωής. Και αυτό είναι που αναζητώ στα ταξίδια μου: να επιστρέφω και να σκέφτομαι πόσα πράγματα έζησα και πόσα καινούργια έμαθα.
Από τα ταξίδια σου, όμως, δεν επιστρέφεις μόνο με εμπειρίες. Φέρνεις μαζί σου και αντικείμενα, τα οποία φαίνεται να έχουν ξεχωριστή θέση στην καρδιά σου.
Ναι, όπου και αν πάω, θέλω να πάρω κάτι μαζί μου. Στην Ιαπωνία, μάλιστα, είχα αφήσει την τελευταία μέρα για να επισκεφθώ έναν δρόμο με μαγαζιά που πουλούσαν κεραμικά. Οι Ιάπωνες έχουν εξαιρετική παράδοση στα κεραμικά και θυμάμαι να σκέφτομαι πόσα χρήματα μπορούσα ακόμη να διαθέσω για να αγοράσω πράγματα. Ήθελα να πάρω τόσα πολλά, που έπρεπε να υπολογίσω μέχρι και πόσο θα βάρυνε η βαλίτσα μου! Τα τύλιξα με μεγάλη προσοχή μέσα στα ρούχα μου και τα έφερα πίσω. Τα προσέχω σαν τα μάτια μου. Κάποια τα χρησιμοποιώ καθημερινά, όπως τα μπολάκια και τις κούπες μου, ενώ άλλα τα κρατάω για τη δουλειά μου. Έχω, επίσης, κάποια μπολ για ράμεν που μου έστειλε η αδερφή μου από τη Δανία. Έχουν πάνω το αγαπημένο μου ζώο, τις φάλαινες, οπότε είναι ακόμη πιο ξεχωριστά για μένα.
Υπάρχουν, όμως, και αντικείμενα που δεν χρειάζεται να ταξιδέψω μακριά για να τα αποκτήσω. Πριν φύγει από τη ζωή η γιαγιά μου η Ειρήνη, της είχα ζητήσει να μου δώσει κάποια από τα παλιά της πιάτα. Είχε υπέροχα vintage σερβίτσια, με σχέδια και χρώματα που δύσκολα βρίσκεις σήμερα. Ροζ και μπλε πιάτα, όμορφα κουτάλια με λεπτομέρειες, αντικείμενα που κουβαλούν κάτι από μια άλλη εποχή. Έχω ένα ντουλάπι με όλα αυτά και μπορώ να κάνω μια μικρή αναδρομή στο παρελθόν όποτε θέλω. Μπορεί να τα χρησιμοποιήσω στην καθημερινότητά μου ή να τα εντάξω στη δουλειά μου, αλλά και μόνο που τα βλέπω, με ταξιδεύουν σε μια άλλη εποχή, σε μια άλλη ζωή.
Η μαγειρική ως πράξη φροντίδας
Οι άνθρωποι που έχεις στη ζωή σου ζητούν συχνά να τους μαγειρεύεις;
Ναι και όχι. Εξαρτάται από το πού βρισκόμαστε. Μπορεί να συναντηθούμε με τις φίλες μου στην Αθήνα ή στη Θεσσαλονίκη και να μην έχω τον χώρο ή την άνεση που έχω στο σπίτι μου. Όταν, όμως, βρισκόμαστε, συνήθως θα έχω φροντίσει να υπάρχει κάτι για να φάνε. Για μένα, αυτό είναι πολύ φυσικό. Με την αδερφή μου, για παράδειγμα, επειδή όταν έρχεται συνήθως μένει στο σπίτι μου, είναι σχεδόν δεδομένο ότι θα της μαγειρέψω. Ακόμη και αν βρεθούμε στο δικό της σπίτι, μπορεί να αναλάβω εγώ το πρωινό ή να φτιάξω κάτι να φάμε. Το θεωρώ ένα είδος χρέους απέναντι στους ανθρώπους που αγαπώ, αλλά όχι με την έννοια της υποχρέωσης που σε βαραίνει. Είναι ένα χρέος που το κάνω με χαρά. Νομίζω ότι εκεί βρίσκεται και η ουσία της δικής μου σχέσης με τη μαγειρική. Δεν είναι μόνο οι συνταγές, οι φωτογραφίες ή το αποτέλεσμα. Είναι η ανάγκη μου να φροντίζω τους ανθρώπους μου.
Έχεις ζήσει τα τελευταία χρόνια στον Βόλο, αν και μεγάλωσες στα Γιαννιτσά. Τι είναι αυτό που σε κρατά εκεί;
Μεγάλωσα στα Γιαννιτσά και ήρθα στον Βόλο για να σπουδάσω ειδική αγωγή. Έμεινα τέσσερα χρόνια για τις σπουδές μου, εργάστηκα άλλα δύο και στη συνέχεια παντρεύτηκα. Τελικά, έχω συμπληρώσει περίπου έντεκα χρόνια στον Βόλο. Νομίζω ότι θα μπορούσα να ζήσω εδώ και στο μέλλον. Είμαι κορίτσι της θάλασσας και δεν θα μπορούσα εύκολα να επιστρέψω σε ένα μέρος από όπου δεν θα μπορούσα να βρίσκομαι σε μισή ώρα σε μια όμορφη παραλία. Ο Βόλος δεν είναι μια πόλη που θα χαρακτήριζα εντυπωσιακή από μόνη της. Τον βοηθούν πολύ η θάλασσα και το Πήλιο, αλλά και το γεγονός ότι μπορείς να κάνεις πολλά διαφορετικά πράγματα σε μικρές αποστάσεις. Μου αρέσει η ποιότητα ζωής που προσφέρει. Μπορώ να κινηθώ εύκολα, να πάω με τα πόδια εκεί που θέλω και να έχω κοντά μου όσα χρειάζομαι. Κατά κάποιον τρόπο, είναι σαν να βρίσκομαι στα Γιαννιτσά, αλλά με θάλασσα και Πήλιο. Και αυτό είναι κάτι που εκτιμώ πολύ.
Όταν μια συνταγή γίνεται αφορμή για καβγά
Η έκθεση στα social media έχει και μια δύσκολη πλευρά. Ακόμη και μια απλή συνταγή μπορεί να προκαλέσει αντιδράσεις ή επιθετικά σχόλια. Πώς το έχεις βιώσει εσύ αυτό;
Θεωρώ ότι οι γονείς μας είχαν δίκιο όταν μας έλεγαν ότι τα κινητά μπορούν να κάνουν κακό. Και αυτό δεν αφορά μόνο τις νεότερες γενιές. Έχω παρατηρήσει ότι αρκετά από τα αρνητικά σχόλια που δέχομαι προέρχονται από ανθρώπους μεγαλύτερης ηλικίας, ακόμη και άνω των 50 ετών. Φυσικά, υπάρχουν και νεότεροι που σχολιάζουν αρνητικά, αλλά μου κάνει εντύπωση ότι πολλές φορές πρόκειται για ανθρώπους που θα μπορούσαν να είναι φίλοι των γονιών μου. Και αναρωτιέμαι: γιατί να επιτεθεί κάποιος σε έναν άνθρωπο για τον τρόπο με τον οποίο έκοψε μια σαλάτα ή έφαγε τα μακαρόνια του;
Μπορεί να ανεβάσεις έναν μπακλαβά και να αρχίσουν από κάτω οι συζητήσεις για το αν είναι ελληνικός ή τουρκικός, να μπουν στη συζήτηση άνθρωποι από τα Βαλκάνια και τελικά να δημιουργηθεί ένας καβγάς για το ποιος έχει την καλύτερη συνταγή. Ο κόσμος φαίνεται πολλές φορές να ψάχνει αφορμή για να πιαστεί από κάτι. Και όμως, έχουμε την επιλογή να προσπεράσουμε ένα βίντεο που δεν μας αρέσει. Αν κάτι μας ενοχλεί, μπορούμε απλώς να μην το παρακολουθήσουμε. Δεν χρειάζεται να μπούμε στη διαδικασία να προσβάλουμε τον άνθρωπο που το δημιούργησε. Πιστεύω ότι όλη αυτή η επιθετικότητα συνδέεται και με τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουμε τα τελευταία χρόνια. Δεν είναι μόνο τα οικονομικά προβλήματα. Είναι όλα όσα συμβαίνουν γύρω μας, οι πόλεμοι, η βία, η σκληρότητα και η ένταση που υπάρχει παντού.
