Moche Sabores Latinos: Λατινοαμερικάνικες γεύσεις και κοκτέιλ στο νέο εστιατόριο της Νέας Φιλαδέλφειας

Η Αθήνα κάποιες φορές με κάνει να ξεχνάω πόσο μεγάλη πόλη είναι. Στην πραγματικότητα, έχει πολύ περισσότερα να δεις πέρα από το κέντρο, τα πέριξ αυτού και τη θάλασσα. Ειδικά όταν δεν οδηγείς, είναι σαν να της βάζεις μόνη σου διαφορετικά σύνορα, περιορίζοντας τον χάρτη σου σε όσα είναι εύκολα και βολικά. Και αυτό είναι κάπως άδικο, γιατί υπάρχουν πολύ ωραία μέρη λίγο πιο έξω από τη συνηθισμένη σου διαδρομή. Γι' αυτό και όταν μου δίνεται η ευκαιρία να βρεθώ σε μια περιοχή που δεν έχω εξερευνήσει, συνήθως τη χαίρομαι λίγο περισσότερο.

Κάπως έτσι, με αφορμή τη μετακόμιση μιας φίλης μου βρέθηκα στη Νέα Φιλαδέλφεια και συγκεκριμένα στο Moche Sabores Latinos, τη νέα άφιξη της περιοχής. Και, για ένα μαγαζί που μόλις έχει ανοίξει, ομολογώ πως μου έκανε εντύπωση ο κόσμος που είχε συγκεντρώσει.

Ο χώρος είναι μεγάλος, με άνετο εσωτερικό και εξωτερικό, και η διακόσμηση με έβαλει αμέσως στο κλίμα. Μεξικό, Περού, Κούβα, Βραζιλία και Αργεντινή συναντιούνται σε έναν χώρο με τροπική βλάστηση, εντυπωσιακές τοιχογραφίες, φυσικά υλικά και πολύ ξύλο. Ανάμεσα σε όλα, ένα επιβλητικό λάμα σε έναν από τους κεντρικούς τοίχους γίνεται αναπόφευκτα ένα από τα σημεία αναφοράς του

 Αυτό που μου άρεσε περισσότερο, όμως, είναι ότι το Moche μπορεί να προσαρμοστεί σε διαφορετικές διαθέσεις. Μπορείς να καθίσεις στη μεγάλη μπάρα για ένα κοκτέιλ και κάτι να τσιμπήσεις, να κάνεις ένα κανονικό γεύμα στο εσωτερικό, με όλη την αίσθηση ότι έχεις ταξιδέψει κάπου στη Λατινική Αμερική, ή να διαλέξεις ένα τραπέζι μπροστά στη μεγάλη τζαμαρία. Εκεί μπροστά καθίσαμε εμείς και είχαμε bonus τη θέα στη Λεωφόρο Δεκελείας, για να παρατηρούμε τον κόσμο που πηγαινοερχόταν όσο εμείς απολαμβάναμε το φαγητό μας - μη σου φανεί περίεργο, εγώ το νιώθω σαν να παρακολουθώ μια νέα ταινία, χωρίς να ξέρω τι θα συμβεί στην επόμενη σκηνή.

Τι δοκιμάσαμε

Σίγουρα, όταν ακούς «γεύσεις από τη Λατινική Αμερική», το μυαλό πηγαίνει κατευθείαν στα tacos. Και πράγματι, έχουν την τιμητική τους στο Moche, όχι όμως και την αποκλειστικότητα. Στον κατάλογο ανακάλυψα πιάτα εμπνευσμένα από διαφορετικές χώρες της Λατινικής Αμερικής και αυτό ήταν κάτι που βρήκα ιδιαίτερα ενδιαφέρον. Είναι σαν το μενού να λειτουργεί ως μίνι περιήγηση στις γεύσεις της ηπείρου.

Εμείς ξεκινήσαμε με μια σαλάτα με πολύχρωμα λαχανικά, κοτόπουλο, αβοκάντο και κόκκινα φασόλια. Δροσερή και ανάλαφρη, ήταν ό,τι έπρεπε για αρχή, με τον κόλιανδρο να δίνει το δικό του twist. Συνεχίσαμε με tacitos beef picadillo, με πικάντικο κιμά σε κουβανέζικο στυλ, λαχανικά, cheddar που έλιωνε γενναιόδωρα και BBQ sauce, η οποία ταίριαζε τέλεια και tacos με χοιρινό μπριζολάκι asado, chutney κρεμμυδιού, κρέμα cheddar και καραμελωμένο ανανά. Ο συνδυασμός λειτουργούσε πολύ καλά και, παρότι τα tacos ήταν αναμενόμενα από τα πιάτα που θέλαμε να δοκιμάσουμε, δεν ήταν αυτά που τελικά μου έμειναν περισσότερο.

Στα κυρίως, το al pastor de cerdo ήταν αυτό που με κέρδισε. Γύρος χοιρινός στη σχάρα, με μεξικάνικα αρώματα, καραμελωμένο κρεμμύδι και ψητό ανανά, μαζί με τηγανητές πατάτες και γλυκοπατάτες. Οι γεύσεις είχαν δέσει όμορφα μεταξύ τους, ενώ ο ανανάς έδινε την απαραίτητη φρεσκάδα και μια ευχάριστη γλυκύτητα στο πιάτο.

Ακολούθησε το lomo saltado με κοτόπουλο και αρωματικό ρύζι που κέρδιζε αρχικά με την εμφάνιση του, με τις πολύχρωμες πιπεριές και το κόκκινο κρεμμύδι να δίνουν ένταση στο πιάτο. Ευτυχώς, η γεύση επιβεβαίωνε την πρώτη εντύπωση.

Ο κατάλογος των signature cocktails έχει στηθεί σαν χάρτης της Λατινικής Αμερικής, με κάθε στάση να αντιστοιχεί σε διαφορετική χώρα και διαφορετικό γευστικό προφίλ. Το Μεξικό περιείχε τεκίλα, αγαύη και lime, το Περού βασίζεται σε pisco αρωματισμένο με cherimoya (εξωτικό φρούτο), βανίλια Μαδαγασκάρης και γάλα καρύδας, ενώ η Κούβα κινείται σε πιο πλούσιες, κρεμώδεις και τροπικές νότες με ρούμι, μάνγκο γάλα καρύδας. 

Η διαδρομή συνεχίζεται στον Ισημερινό με λευκό ρούμι και λικέρ μπανάνας, στην Αργεντινή με τζιν, λικέρ βερίκοκο και apricot liqueur και κυδώνι και στην Παραγουάη με ένα αρωματική μίξη από ρούμι, passion fruit, lime και βανίλια. Προσωπικά ταξίδεψα εκείνο το βράδυ μέχρι την Αργεντινή γιατί αγαπώ το τζίν και μου άρεσε πολύ γιατί ήταν τόσο όσο έπρεπε γλυκό, γεγονός που το φοβόμουν καθώς δεν τρελαίνομαι για τα γλυκά κοκτέιλ και τελικό προορισμό είχα το Περού που το βρήκα αρκετά εξωτικό, με το φρούτο να βγαίνει αρκετά και να σου θυμίζει έναν συνδυασμό μήλου και μπανάνας στο τελείωμα. 

Αυτό που μου άρεσε περισσότερο στα κοκτέιλ, όμως, ήταν ότι δεν προσπαθούσαν να κλέψουν την παράσταση από το φαγητό. Είχαν αρκετό χαρακτήρα ώστε να ξεχωρίζουν, αλλά ταυτόχρονα ταίριαζαν με τις γεύσεις του καταλόγου και κρατούσαν μια πολύ καλή ισορροπία. Και φυσικά, αν θέλεις κάτι πιο κλασικό, υπάρχει και η Margarita, μαζί με κοκτέιλ που έχουν τις ρίζες τους στις χώρες της Λατινικής Αμερικής.

Ολοκληρώσαμε το γεύμα μας με churros με κανέλα και ζάχαρη, κρέμα σοκολάτας και παγωτό βανίλια, που ήταν ομόφωνα σκέτη κόλαση. Την επόμενη φορά, πάντως, θέλω οπωσδήποτε να δοκιμάσω και το Helado Frito, το τηγανητό παγωτό με κρούστα καρύδας και δημητριακών και σάλτσα σοκολάτας. Αυτή τη φορά είχαμε φτάσει στα όριά μας και αποφύγαμε το δεύτερο γλυκό, παρότι είμαι σταθερά υπέρμαχος της θεωρίας ότι τα γλυκά πάνε στην καρδιά και όχι στο στομάχι.

Το Moche, από την εμπειρία μου, είναι σίγουρα ένας χώρος για παρέες και μεγάλα τραπέζια και θα επέστρεφα ευχαρίστως για ένα ακόμη ταξίδι στη Λατινική Αμερική. Άλλωστε, είναι πολύ πιο κοντά από το πραγματικό ταξίδι, και σίγουρα πιο εύκολο να το προγραμματίσω.