Υπάρχουν κάποια κυριακάτικα μεσημέρια που θέλεις απλώς να καθίσεις σε μια ωραία ταβέρνα, να παραγγείλεις διάφορα για τη μέση, να πιεις το κρασί σου και να χαρείς το φαγητό με την οικογένειά σου. Χωρίς επισημότητες, χωρίς βιασύνη και χωρίς να χρειάζεται να αναλύεις κάθε μπουκιά που φτάνει στο τραπέζι.
Κάπως έτσι βρεθήκαμε μια Κυριακή με τον άντρα μου και τα δύο παιδιά μας στα Δώδεκα πιάτα, στο Κουκάκι. Ήθελα καιρό να πάω, είχα ακούσει πολλά καλά σχόλια και, ομολογώ, είχα αρκετά υψηλές προσδοκίες. Ευτυχώς, οι προσδοκίες μου επιβεβαιώθηκαν και με το παραπάνω.
Μάλιστα, δεν ενθουσιαστήκαμε μόνο οι μεγάλοι. Τα παιδιά το ευχαριστήθηκαν ακόμα περισσότερο, κάτι που από μόνο του λέει αρκετά για το πόσο πετυχημένη ήταν η έξοδός μας.
Ένας βραβευμένος σεφ επιστρέφει στην ελληνική ταβέρνα
Πίσω από τα Δώδεκα πιάτα βρίσκεται ο Παύλος Κυριάκης, ένας σεφ που έχει περάσει από απαιτητικές κουζίνες υψηλής γαστρονομίας και οδήγησε, το 2022, το αθηναϊκό εστιατόριο The Zillers στην κατάκτηση ενός αστεριού Michelin. Στο δικό του εστιατόριο, όμως, αποφάσισε να κάνει κάτι διαφορετικό. Να αφήσει στην άκρη τις περίπλοκες δημιουργίες και να ασχοληθεί με την ελληνική κουζίνα στην πιο οικεία και αγαπημένη εκδοχή της: την ταβέρνα.
Η ιδέα είναι τόσο απλή όσο και το όνομα του μαγαζιού. Ο βασικός κατάλογος έχει όλα κι όλα 12 πιάτα, ενώ υπάρχουν και κάποιες επιπλέον επιλογές ημέρας, που αλλάζουν ανάλογα με την εποχή.
Εδώ, λοιπόν, θα βρεις γύρο, μπιφτεκάκια, τηγανητές πατάτες, τυροκαυτερή, λαχανικά, κρέατα στη σχάρα και μαγειρευτά. Φαγητά που όλοι γνωρίζουμε, έχουμε φάει αμέτρητες φορές και εξακολουθούμε να αγαπάμε. Μόνο που εδώ υπάρχει η γνώση και η τεχνική ενός σεφ που μπορεί να δώσει ξεχωριστό ενδιαφέρον ακόμη και στις πιο απλές παρασκευές. Και τελικά, αυτό είναι που μου άρεσε περισσότερο. Ότι τίποτα δεν προσπαθεί να εντυπωσιάσει με το ζόρι.
Λευκά τραπεζομάντιλα, πολυέλαιοι και μια ταβέρνα όπως παλιά
Πριν ακόμη φτάσει το φαγητό, είχα ήδη συμπαθήσει τον χώρο. Λευκά τραπεζομάντιλα, ξύλινες καρέκλες, μεγάλα παράθυρα με λευκές κουρτίνες, πολυέλαιοι και καθρέφτες που δίνουν μια νοσταλγική αίσθηση. Η διακόσμηση παραπέμπει σε μια άλλη εποχή, αλλά χωρίς να μοιάζει στημένη ή υπερβολική.
Μου άρεσε ιδιαίτερα αυτή η ισορροπία. Είναι ένα απλό, όμορφο μαγαζί, με χαρακτήρα, που δεν προσπαθεί να γίνει κάτι περισσότερο από αυτό που είναι. Και ο κόσμος το ίδιο. Άνθρωποι που έχουν βγει για φαγητό, παρέες, οικογένειες, χωρίς επιτήδευση και ιδιαίτερα ντυσίματα. Ένας χώρος όπου αισθάνεσαι άνετα από την πρώτη στιγμή.
Ο Νίκος, στο σέρβις, ήταν επίσης πολύ καλός. Ευγενικός, αποτελεσματικός και με τη σωστή διάθεση, κάτι που εκτιμώ ιδιαίτερα όταν βγαίνουμε όλοι μαζί. Το ίδιο και η Βάσω που παρακολουθούσα να σερβίρει τα υπόλοιπα τραπέζια.
Στη μέση όλα τα καλά
Όπως συμβαίνει συνήθως όταν βγαίνουμε ξεκινήσαμε με διάφορα πιάτα για τη μέση. Και ευτυχώς, γιατί έτσι είχαμε την ευκαιρία να δοκιμάσουμε περισσότερα. Πήραμε κολοκυθοκεφτέδες με φέτα και δυόσμο από τα πιάτα ημέρας και μια πίτα με χόρτα εποχής, που εκείνη την Κυριακή ήταν η δική μας σπανακόπιτα.
Ακολούθησε η τυροκαυτερή, με φέτα, ανθότυρο και πιπεριά Φλωρίνης. Ένα πικάντικο πιάτο που αποδεικνύει ότι ακόμη και μια απλή αλοιφή μπορεί να σε εντυπωσιάσει. Πολύ ωραία και η σαλάτα ντομάτα, που εδώ σερβίρεται με τσαλαφούτι, παξιμάδι χαρουπιού, κρεμμύδι, αγγούρι και κάπαρη. Μια εναλλακτική της κλασικής ντοματοσαλάτας.
Στο τραπέζι ήρθαν και οι τηγανητές πατάτες, κομμένες σε χοντρές, στρογγυλές φέτες. Χρυσαφένιες και λαχταριστές, από εκείνες που δύσκολα μένουν για πολλή ώρα στο πιάτο. Και κάπου ανάμεσα στις πρώτες μπουκιές και στις συζητήσεις μας, επιβεβαιώθηκε ότι είχαμε διαλέξει πολύ σωστά το πού θα φάμε εκείνη την Κυριακή.
Ο καθένας το πιάτο του. Ή μήπως όχι;
Για τα κυρίως, χωριστήκαμε σε τέσσερις διαφορετικές επιλογές. Ο γιος μου, Ίωνας, παρήγγειλε τον χειροποίητο χοιρινό γύρο με γλυκό μπούκοβο. Η Δανάη διάλεξε τα μπιφτεκάκια, που έμοιαζαν περισσότερο με κεμπάπ, με μείγμα μοσχαρίσιου, πρόβειου και χοιρινού κιμά, σερβιρισμένα πάνω σε χειροποίητη πίτα. Ο άντρας μου προτίμησε τα μακαρόνια με μοσχαρίσιο κιμά και κεφαλογραβιέρα, από τα πιάτα ημέρας.
Εγώ, πάλι, είχα αποφασίσει από την αρχή ότι ήθελα το μοσχαρίσιο διάφραγμα, που έρχεται κομμένο σε φέτες, με λίγο ανθό αλατιού. Ένα πιάτο χωρίς περιττά στολίδια, όπου όλο το ενδιαφέρον βρίσκεται στο ίδιο το κρέας και στο ψήσιμό του. Μόνο που υπήρχε ένα μικρό πρόβλημα.
Ο Ίωνας, παρόλο που είχε μπροστά του τον γύρο του και δεν μας άφηνε να του πάρουμε μπουκιά, αποφάσισε ότι το δικό μου πιάτο ήταν πολύ πιο ενδιαφέρον. Και κάπως έτσι, κάθε τόσο εμφανιζόταν ένα μικρό χεράκι και μου έκλεβε κι από ένα κομμάτι. Αλλά τι να κάνεις; Όταν το φαγητό είναι τόσο καλό, το μοιράζεσαι. Ακόμη κι όταν δεν το είχες ακριβώς προγραμματίσει.
Πάντως, όλα τα κυρίως μάς άρεσαν πολύ. Ο γύρος, τα μπιφτεκάκια, τα μακαρόνια με κιμά και το διάφραγμα είχαν το καθένα την πινελιά του, χωρίς να απομακρύνονται από τη φιλοσοφία της καλής ελληνικής ταβέρνας.
Και για το τέλος, μωσαϊκό
Όσο χορτάτοι κι αν ήμασταν, δεν μπορούσαμε να φύγουμε χωρίς κάτι γλυκό. Επιλέξαμε το μωσαϊκό με παγωτό βανίλια χωρίς ζάχαρη, ένα γλυκό που ταιριάζει απόλυτα στη λογική του εστιατορίου. Απλό, οικείο, από εκείνα που έχουμε συνδέσει με τα παιδικά μας χρόνια και τα οικογενειακά τραπέζια. Και κάπως έτσι ολοκληρώθηκε ένα από τα πιο ευχάριστα κυριακάτικα γεύματα που έχουμε κάνει τελευταία.
Μια ταβέρνα που θέλεις να ξαναπάς
Αυτό που κράτησα περισσότερο από τα Δώδεκα πιάτα είναι η αίσθηση ότι όλα βρίσκονται στη σωστή θέση. Το φαγητό είναι πραγματικά νόστιμο, ο χώρος όμορφος χωρίς υπερβολές, το σέρβις προσεγμένο και η ατμόσφαιρα τόσο χαλαρή όσο χρειάζεται. Δεν προσπαθεί να σου παρουσιάσει την ελληνική κουζίνα σαν κάτι που δεν έχεις ξαναδεί. Αντιθέτως, παίρνει αυτά που αγαπάμε και μάς τα προσφέρει φτιαγμένα με γνώση, φροντίδα και σεβασμό στη γεύση τους.
Ο Παύλος Κυριάκης έχει δημιουργήσει μια ταβέρνα στην οποία μπορείς να πας με την οικογένεια, με φίλους ή απλώς επειδή έχεις όρεξη για ένα πολύ καλό γεύμα. Μετά το κλείσιμο του δεύτερου καταστήματος στη Ρόμβης, τα Δώδεκα πιάτα συνεχίζουν στο Κουκάκι, εκεί όπου τα γνωρίσαμε κι εμείς.
Στο μεταξύ, ο σεφ έχει ανοίξει και το Ristorante di Caravaggio, το νέο του ιταλικό εστιατόριο, το οποίο έχω ήδη βάλει πολύ ψηλά στη λίστα με τα μέρη που θέλω να επισκεφθώ. Μέχρι τότε, πάντως, θα επέστρεφα με μεγάλη χαρά στα Δώδεκα πιάτα. Μόνο που την επόμενη φορά θα παραγγείλω δύο διαφράγματα. Ένα για μένα κι ένα για τον Ίωνα!
Δώδεκα πιάτα
Οδυσσέα Ανδρούτσου 36, Αθήνα
Τηλέφωνο: 210-92.42.514
Ωράριο Λειτουργίας: Δευτέρα-Πέμπτη 14:00-23:00, Παρασκευή-Σάββατο 12:00-00:30, Κυριακή 12:00-22:00
Κόστος: €25-30/άτομο