Σε αυτή τη συνέντευξη ο Τάσος Αντωνίου μιλά για τις γεύσεις που τον μεγάλωσαν, τη διαδρομή από το blog και τα πρώτα βίντεο μέχρι τα βιβλία και την τηλεόραση, αλλά και για τη φιλοσοφία μιας κουζίνας που δεν είναι απλώς νόστιμη, αλλά βαθιά ανθρώπινη.

Με περίμενε λίγο πίσω από το Δημοτικό Θέατρο Πειραιά, στο προσωπικό του στούντιο, στο μέρος που γεννήθηκε και μεγάλωσε. Εκεί ξεκίνησε να γυρίζει τα πρώτα του βίντεο για το κανάλι του στο Youtube. Εκεί φωτογραφίζει τις συνταγές για το blog και τα βιβλία του, εκεί είναι το προσωπικό του εργαστήριο, χώρος δημιουργίας, δουλειάς, αλλά και καταφύγιο. 

Μπαίνοντας βλέπω παντού αμέτρητες συσκευές μαγειρικής, σκεύη που φτιάχνουν ένα ολόκληρο νοικοκυριό – μπορεί και περισσότερα – και στο κέντρο την κουζίνα και τον πάγκο εργασίας του. Εκεί όπου περνά ώρες ατελείωτες. 

Αγαπούσε πάρα πολύ το φαγητό από πάντα. Θυμάται πως όταν ήταν έφηβος, γυρνούσε στο σπίτι τα βράδια και πάντα είχε έτοιμο, ζεστό φαγητό. Και αν δεν υπήρχε, πάντα θα του έφτιαχναν κάτι σε χρόνο μηδέν. Και οι δύο του γονείς μαγείρευαν -και μάλιστα καλά. Και αυτό που θυμάται πιο πολύ σαν τώρα είναι το κοκκινιστό τους, με ό,τι κρεατικό υπήρχε διαθέσιμο, συνοδευόμενο από κριθαράκι. Φαγητό γεμάτο αναμνήσεις και θαλπωρή που τον συντροφεύει ακόμη. 

Θυμάται επίσης τη γιαγιά του που έψηνε συνεχώς πίτες στο χωριό του στην Ακράτα, τα δέντρα που είχαν στον κήπο τους και το απίστευτο κοτόπουλο με πατάτες στο φούρνο που ήταν πολλά περισσότερα από ένα απλό φαγητό. 

Κάθε πρωί με το που ξυπνούσε έτρεχε για να πάει στο κοτέτσι. Έπαιρνε τα αυγά και πήγαινε στην κουζίνα για να φτιάξει μαζί με τους γονείς του αυγόφετες. Μαζί με αυτές, ο μπαμπάς του του έφτιαχνε σπιτική «μερέντα» με κακάο και ζαχαρούχο γάλα, μια συνταγή που ήθελε να μοιραστεί με όλους και έχει και στο πρώτο του βιβλίο. Γεύσεις και αρώματα που παραμένουν ανεξίτηλα στο μυαλό και την καρδιά και, που, τελικά, τον καθόρισαν για μια ζωή. 

Έμπαινε συχνά λοιπόν στην κουζίνα από μικρός, παρακολουθούσε όσα έκαναν οι «μεγάλοι» και κάπως έτσι, δημιουργήθηκε στο μυαλό του μία ιδέα που εξελίχθηκε σε όνειρο. «Ήθελα να κάνω ένα βιβλίο μαγειρικής. Μου αρέσει να κάνω τη συνολική επιμέλεια, από το να μαζέψω τις συνταγές μου, να τις γράψω, να φωτογραφήσω, να επιλέξω το εξώφυλλο, τα κείμενα, όλα». 

Ένας φίλος του τότε τού πρότεινε να φτιάξει ένα blog μέχρι να κυκλοφορήσει το βιβλίο. Δεν ήταν άλλωστε και εύκολη υπόθεση. Αυτό που ήθελε, λοιπόν, ήταν να δείξει στον κόσμο ότι μπορούσε, για παράδειγμα, ένα ριζότο, που μέχρι τότε θα έβρισκε μόνο στα εστιατόρια, να το φτιάξει στο σπίτι μόνος του, με λίγα απλά υλικά. Έτσι, το 2009, το mamapeinao.gr έγινε πραγματικότητα. 

Παράλληλα, αφού τελείωσε τις σπουδές του στην Επικοινωνία, πηγαινοερχόταν στο Λονδίνο για μαθήματα μαγειρικής, σεμινάρια κλπ. Εκεί γνώρισε μια νέα κουλτούρα στο φαγητό, έκανε πολλές δοκιμές, έμαθε πράγματα, τεχνικές και υλικά. Και όλα αυτά σταδιακά αποτυπώθηκαν στη δουλειά του. Σήμερα, συνεχίζει να ταξιδεύει και να δοκιμάζει όσο περισσότερο μπορεί. 

«Μαμά πεινάω»: Δύο λέξεις, τόσα συναισθήματα 

Ποιος δεν θυμάται να το έχει πει έστω μία φορά στη ζωή του; Είτε γυρνώντας από το σχολείο, είτε από το παιχνίδι. Φράση τόσο απλή, συνώνυμη της φροντίδας. Δεν μπορώ παρά να μην τον ρωτήσω πώς σκέφτηκε να δώσει αυτό το όνομα στο blog του. 

«Από την αρχή της ζωής μας, οι μητέρες μας μάς φροντίζουν και μάς προσφέρουν φαγητό. Είναι κάτι που έστω και υποσυνείδητα, πάντα συνοδεύεται με ευχάριστα συναισθήματα. Και εγώ στο blog μου ήθελα κατά βάση να υπάρχει συναίσθημα, νοιάξιμο και φροντίδα. Θεώρησα λοιπόν ότι το καλύτερο όνομα που υπάρχει είναι κάτι που συνδέεται με το φαγητό της μαμάς», μού εξηγεί για το τόσο άμεσο όνομα που σκέφτηκε για το blog του. Και ήταν τελικά αυτό που τον οδήγησε στην επιτυχία. 

Τι πιστεύει όμως εκείνος ότι ήταν αυτό που τον έκανε να ξεχωρίσει; «Η ειλικρίνειά μας. Παρότι δεν ήμουν σε κανέναν όμιλο, και τα έκανα όλα μόνος μου με μία μικρή ομάδα, μάς αγάπησαν κατευθείαν τα brands. Το ότι καταφέραμε άμεσα να έχουμε και έσοδο, ήταν για εμένα μεγάλη νίκη». 

Λόγω του ονόματος βέβαια, πολλοί νόμιζαν στην αρχή ότι αποτελούσε blog για φαγητό για παιδιά. Ο Τάσος όμως απευθυνόταν κυρίως σε συνομήλικούς του, που αγαπούσαν το μαμαδίστικο φαγητό, αλλά ήθελαν να δοκιμάσουν και κάτι πιο ιδιαίτερο στο σπίτι. Πάντα όμως νόστιμο και φτιαγμένο με μεράκι. Τον έμαθαν λοιπόν και τον αγάπησαν. 

Βιβλία που μιλούν στη μαμά, αλλά τελικά σε όλους μας

Το πρώτο βιβλίο του με τίτλο «Για να μην πεις ποτέ … "Μαμα Πεινάω"» κυκλοφόρησε το 2014 και περιέχει συνταγές απλές, για τις οποίες οι περισσότεροι θα λέγαμε: «Μα καλά, μάς δείχνει πώς να φτιάξουμε πατάτες τηγανητές και αυγό;». Κι όμως, ο Τάσος πιστεύει ότι ακόμη και αυτά έχουν τα μυστικά και την τέχνη τους. Το σκεύος που θα χρησιμοποιήσει κανείς, η θερμοκρασία στην οποία θα είναι, όλα μετρούν. 

Στόχος του ήταν να βάλει τον καθένα μέσα στην κουζίνα. Να είναι σαν ένα σεμινάριο μαγειρικής για αρχάριους, με αγάπη και φροντίδα, όπως της μαμάς. Μαθαίνοντάς τους τα βασικά, αλλά απαραίτητα. Γι’ αυτό ξεφυλλίζοντάς το θα δεις ότι, εκτός από συνταγές, περιλαμβάνει τα βασικότερα μυστικά και συμβουλές που χρειάζεται κανείς για να μάθει να μαγειρεύει. Το βιβλίο έλαβε μάλιστα το πρώτο βραβείο του Best Easy Recipes Cookbook, του θεσμού Gourmand World Cookbook Awards. 

«Θυμάμαι μάλιστα όταν ήμουν σε ταξίδι στη Νάξο, με σταματά μία κοπέλα στη reception του ξενοδοχείο και μου λέει “είστε ο κύριος Αντωνίου;”. “Ναι”, είπα εγώ. “Καλά δεν το πιστεύω, από εσάς έμαθα να μαγειρεύω, μέσα από το βιβλίο σας, όταν ήμουν φοιτήτρια. Η μητέρα μου μάλιστα μου το είχε βάλει στην τσάντα μαζί με όλα τα απαραίτητα για τη φοιτητική ζωή. Και όχι μόνο αυτό, αλλά μαγειρεύω πια και στο παιδί μου τις συνταγές σας”, μου είπε και το θυμάμαι ακόμα. Ένιωσα πολύ όμορφα».

Το δεύτερο βιβλίο του, που μπήκε στα ράφια το 2023 με τίτλο «Μαμά πεινάω, αλλά θα μαγειρέψω εγώ», έρχεται ως η ενήλικη εκδοχή του πρώτου. «Αφού μάθαμε να μαγειρεύουμε, πάμε ένα στάδιο παραπάνω, με υλικά τα οποία έχεις ως επί το πλείστον στο σπίτι, αλλά ακόμη και αν δεν τα έχεις, μπορείς εύκολα να τα βρεις στο εμπόριο» Σε αυτό βρίσκουμε γεύσεις από τον κόσμο, εύκολες, για να τις εκτελέσει κανείς στο σπίτι, από street food όπως το smashed burger, μέχρι ένα ασιατικό πιάτο.

Σε αυτό το στάδιο, ο Τάσος έδωσε λίγη έμφαση παραπάνω στο healthy στοιχείο, ανταποκρινόμενος στην τάση της εποχής. Ή μάλλον καλύτερα, στις πραγματικές ανάγκες του σύγχρονου Έλληνα, αυτές που έχει και ο ίδιος δηλαδή. Να φάει νόστιμα, αλλά και λίγο πιο ελαφριά. Γι’ αυτό άλλωστε και λέγεται «Μαμά πεινάω, αλλά θα μαγειρέψω εγώ». Τι πιο αληθινό και γλυκό; 

Από τις σελίδες, στο γυαλί

Παράλληλα με τα βιβλία, ήρθαν και τα βίντεο στο Youtube. Στα πρώτα του, κοκκίνιζε. Άλλο να γράφεις άλλωστε σε ένα βιβλίο και να ανοίγεις έτσι την ψυχή σου στον κόσμο, άλλο να το να φαίνεσαι και να μιλάς άμεσα στο γυαλί. 

Το ακόμη «χειρότερο» βέβαια, ήταν όταν ξεκίνησε να βγαίνει στις τηλεοπτικές εκπομπές για να μαγειρέψει. Έχει περάσει από πάρα πολλά πρωινά προγράμματα, από καλέσματα, από μαγειρικά τηλεοπτικά projects, κι όμως, όπως μου λέει, όταν το πρωί ήταν καλεσμένος σε κάποια εκπομπή, το βράδυ δεν κοιμόταν από το άγχος. Με τον καιρό αυτό το φαινόμενο μειώθηκε, όμως πάντα είχε αυτό το άγχος πριν από κάθε εμφάνιση. 

Όσο για δική του εκπομπή; Έχει φυσικά το δικό του στούντιο, όλον τον εξοπλισμό και ό,τι χρειάζεται κανείς. Γιατί όμως δεν το έκανε μέχρι τώρα; «Πίστευα πάντα ότι η τηλεόραση θέλει μία δέσμευση και εγώ επειδή μέχρι τώρα πηγαινοερχόμουν στο Λονδίνο, δεν ήμουν διατεθειμένος γι’ αυτή. Τώρα πια, μπορεί και να το έκανα», εξομολογείται. 

Με το κινητό του Jamie στο χέρι

Στο πλαίσιο συνεργασίας του με μία εταιρία, βρέθηκε κάποτε στο Λονδίνο και συνεργάστηκε με τον Jamie Oliver. «Ήταν για εμένα ένα σοκ. Καθώς μιλούσαμε, μου άφησε το κινητό του και έφυγε και βρέθηκα να κρατάω στο χέρι μου το κινητό του Jamie Oliver. Έμεινα για λίγο παγωμένος». 

«Είναι ακριβώς αυτό που βλέπεις στην τηλεόραση. Απλός, άμεσος, φιλικός, φιλόξενος, αποτέλεσε σίγουρα έμπνευση για εμένα και ήμουν πολύ τυχερός που τον γνώρισα από κοντά». 

Μάγειρας και όχι σεφ 

Θα μπορούσε να γίνει σεφ, έχει πια τις γνώσεις, όπως παραδέχεται. Δεν το έκανε όμως, γιατί θεωρεί ότι η κουζίνα είναι μια δύσκολη και ζόρικη κατάσταση και εκείνος, έχοντας μάλιστα γνώσεις πάνω στην Επικοινωνία, μέσα από τις σπουδές του, αλλά και πολύχρονης εμπειρίας σε ΜΜΕ ως δημοσιογράφος (από αρχισυνταξία ως τηλεοπτικά projects, μέχρι συγγραφή άρθρων στα πιο γνωστά ελληνικά περιοδικά), θέλησε να παραμείνει στη «fan» πλευρά της μαγειρικής, την πιο απλή και δημιουργική. 

Η αγαπημένη του κουζίνα

«Λατρεύω την ιταλική κουζίνα. Ασχολήθηκα πολύ με την ωρίμαση ζύμης για πίτσα και δυσκολεύτηκα επίσης πολύ με αυτή, όμως πια δηλώνω υπερήφανα ότι φτιάχνω καλή ναπολιτάνικη πίτσα που ανταγωνίζεται επάξια το επίπεδο των εστιατορίων της γειτονικής χώρας». 

Όποτε ταξιδεύει στην Ιταλία πάντα γεμίζει τη βαλίτσα με τοπικά προϊόντα. Τα φέρνει εδώ και οι φούρνοι παίρνουν φωτιά. 

Αγαπά επίσης το ταϋλανδέζικο και στο ντουλάπι του θα βρεις διάφορα ψαγμένα υλικά που απαιτούνται γι’ αυτό. Περνάει φάσεις, όμως, όπως λέει. Άλλοτε κολλάει με το ιταλικό, άλλοτε με το ινδικό, το γιαπωνέζικο και πάει λέγοντας...

Για τον Τάσο βέβαια, τίποτα δεν συγκρίνεται με το φαγητό με το οποίο έχει μεγαλώσει. «Για εμένα δεν είναι απλά φαγητό, αλλά ψυχοθεραπεία. Το αγαπημένο μου, εκτός από το κοκκινιστό, είναι το bbq που έκανα με τον μπαμπά μου και είναι κάτι που θα κάνω πλέον με τους φίλους μου. Θα τους καλέσω και θα ψήσουμε, θα φτιάξω μια ωραία μπριζόλα ακριβώς όπως τη θέλω εγώ και αυτό είναι κάτι που απολαμβάνω». 

Η συνεργασία με τη UNICEF

Αυτή την περίοδο, ο Τάσος συνδυάζει τη μεγάλη του αγάπη, τη μαγειρική, με το στοιχείο της  φιλανθρωπίας, μέσα από μία πολύ ωραία πρωτοβουλία για την παιδική παχυσαρκία. Σε συνεργασία με τη UNICEF και το Υπουργείο Υγείας ταξιδεύει σε όλη την Ελλάδα και, μαζί με την ομάδα του, κάνει live cooking και μιλά στα παιδιά για το φαγητό, και την αξία του να τρώνε σωστά. «Η επαφή με τα παιδιά είναι κάτι που σε γεμίζει ασύγκριτα. Και αυτό γιατί όταν σου μιλούν τα παιδιά δεν έχουν δεύτερες σκέψεις, είναι αυθόρμητα και ειλικρινή και παίρνεις όλη τους την αγάπη μέσα από την πιο απλή κουβέντα που θα σου πουν».  

Παράλληλα, αυτό το διάστημα ο Τάσος έχει κολλήσει με το κομμάτι του καφέ. Το «φτιάχνω τον πρωινό μου καφέ» δεν έχει για εκείνον καμία σχέση με αυτό που έχουμε οι περισσότεροι στο μυαλό μας, όταν πατάμε βιαστικά το κουμπί της καφετιέρας το πρωί πριν φύγουμε για δουλειά. Ίσως, παρότι δεν μπορούμε χωρίς αυτόν, δεν του δίνουμε τη σημασία που του αξίζει. 

Ο Τάσος, όμως, έχει ολόκληρη ιεροτελεστία. Η ετοιμασία του καφέ του μπορεί να πάρει ακόμη και 10-15 λεπτά. Είναι όμως κάτι που το ψάχνει, το γουστάρει και τελικά του δίνει ένα υπέροχο, αρωματικό και απολαυστικό αποτέλεσμα για ένα ρόφημα που πίνει καθημερινά, οπότε γιατί να μην ασχοληθεί λίγο περισσότερο; Και βέβαια, όσα μαθαίνει τα μοιράζεται με όσους τον παρακολουθούν. 

«Θέλω όσοι έχουν μία καφετιέρα στο σπίτι να μάθουν να τη χρησιμοποιούν σωστά, να αγοράζουν πραγματικά καλό καφέ, να γνωρίσουν τους διάφορους τρόπους εκχύλισης και γενικά όλα όσα αξίζει να προσέξουμε για να απολαμβάνουμε πραγματικά τον καθημερινό μας καφέ». 

Όλα αυτά, μου τα είπε πάνω από το μυρωδάτο φλιτζάνι με καφέ που μόλις μου έφτιαξε. Και ορκίζομαι πως, αν και πίνω καφέ κάθε μέρα, αυτές οι μικρές γουλιές απόλαυσης ήταν η απόδειξη πως κάθε τι με το οποίο καταπιάνεται ο Τάσος Αντωνίου το κάνει καλά.

Κορμός με μπισκότα speculoos του Τάσου Αντωνίου