Ένα και μοναδικό συστατικό, αμέτρητες αναμνήσεις. Το μαλλί της γριάς, παρότι είναι κυριολεκτικά σκέτη ζάχαρη, αποτελεί σύμβολο της παιδικής μας ηλικίας. Ένα γλύκισμα παγκοσμίου βεληνεκούς, που έγινε συνώνυμο της βόλτας στο λούνα παρκ σε όλο τον κόσμο, του θερινού σινεμά, των υπαίθριων εκδηλώσεων και των πατροπαράδοτων πανηγυριών, εδώ στην Ελλάδα.
Σίγουρα έχεις να θυμάσαι την πρώτη φορά που είδες αυτό το αέρινο, περίεργο «σύννεφο», που στηρίζεται σε ένα ξυλάκι, έχει λευκό ή ροζ χρώμα και είναι γλυκό όσο τίποτα. Και βέβαια, όλες εκείνες τις φορές που το ζητούσες με λαχτάρα από τους γονείς ή τους παππούδες σου, όταν το έβλεπες να «περιφέρεται» στα χέρια άλλων παιδιών.
Και τι είναι στην ουσία το μαλλί της γριάς; Ένα γλύκισμα που δημιουργείται από νήματα κρυσταλλικής ζάχαρης που λιώνει και μέσω της φυγοκέντρησης και τυλίγονται γύρω από ένα καλαμάκι. Τόσο απλό.
Ένα αριστοκρατικό γλύκισμα με ιστορία
Η ιστορία του μαλλιού της γριάς ξεκινά πραγματικά πολλά χρόνια πίσω, αφού εφευρέθηκε στα τέλη του 19ου αιώνα (1897) στις ΗΠΑ, από τον οδοντίατρο Γουίλιαμ Μόρισον και τον ζαχαροπλάστη Τζον Γουόρτον, οι οποίοι δημιούργησαν την πρώτη μηχανή παραγωγής του.
Αρχικά ονομαζόταν «νήματα νεράιδας» και παρουσιάστηκε στο ευρύ κοινό στη Διεθνή Έκθεση του Σαιντ Λούις το 1904. Ο κόσμος τότε είχε μαζευτεί σύσσωμος και περίμενε με ενθουσιασμό να δει το καινούργιο προϊόν που έμοιαζε κάτι ανάμεσα σε απαλό βαμβάκι και κανονικά, άσπρα μαλλιά… γιαγιάς.
Στην Αμερική μάλιστα, το μαλλί της γριάς έχει και τη δική του γιορτή! Συγκεκριμένα, γιορτάζεται την 7η Δεκεμβρίου που είναι η Εθνική Ημέρα Μαλλιού της Γριάς (USA National Cotton Candy Day).
Και παρόλο που η μηχανική παραγωγή ξεκίνησε στις ΗΠΑ, η πρώτη αυτόματη μηχανή κατασκευάστηκε το 1972. Βέβαια, οι ρίζες του απλώνονται πιο βαθιά στους αιώνες, καθώς παρόμοια γλυκίσματα υπήρχαν στην Ευρώπη πολύ νωρίτερα. Συγκεκριμένα, λέγεται ότι η παρασκευή του ξεκίνησε στην Ιταλία ήδη από τον 15ο αιώνα. Στην αρχή προοριζόταν για τους αριστοκράτες, μετά έγινε αγαπημένο όλου του λαού, μέχρι που έφτασε και στα δικά μας πανηγύρια.
Επίσης, παρόμοιες τεχνικές με αλεύρι υπήρχαν στην Περσία και την Τουρκία. Ειδικότερα, υπάρχει το «πασμάκ» και το τουρκικό «πισμανίγε», τα οποία έχουν πιο στέρεα νήματα, αφού περιέχουν και αλεύρι. Τα συγκεκριμένα σερβίρονται είτε σε μπουκιές, είτε τρώγονται με πιρούνι.
Όσο για το όνομά τους, στη Γαλλία το λένε barbe à papa (γένια του μπαμπά), στην Αμερική και στην Αγγλία «cotton candy» (σαν να λέμε, βαμβακερό γλύκισμα). Στην Ελλάδα πάλι επιλέξαμε το «μαλλί της γριάς» και δεν θα ήταν υπερβολή να πούμε ότι για εμάς αποτελεί μία αυθεντική street food λιχουδιά.
Διάβασε ακόμη:
