Πριν από κάποιες μέρες είχα την τύχη να επισκεφτώ το Λουτράκι Κορινθίας. Έναν προορισμό που συχνά βρίσκεται ψηλά στη λίστα μου όταν αναζητώ μια σύντομη απόδραση χωρίς να χρειαστεί να αφιερώσω πολύ χρόνο στη διαδρομή και στην προετοιμασία ή να ξεφύγω οικονομικά. Άλλωστε, η απόσταση από την Αθήνα είναι τόσο μικρή, που το καθιστά σχεδόν αυτονόητη επιλογή για ένα διήμερο.
Η αλήθεια όμως είναι ότι δεν είχα σκεφτεί πόσες ομορφιές μπορεί να κρύβει και πάντα κατέληγα στην κεντρική παραλία για μπάνιο και βόλτα. Δεν λέω, είναι πολύ όμορφα, αλλά ευτυχώς χάρη στο Taste of Lοutraki, το μεγαλύτερο γαστρονομικό φεστιβάλ της Κορινθίας, μπόρεσα να ανακαλύψω εστιατόρια, παραγωγούς, ιδιαίτερες δραστηριότητες και να γνωρίσω την περιοχή πολύ καλύτερα και πιο ουσιαστικά.
Το γαστρονομικό φεστιβάλ που έχει πλέον καθιερωθεί ως θεσμός στο Λουτράκι, αναδεικνύοντας τον πλούτο της τοπικής κουζίνας, τα προϊόντα, τις επιχειρήσεις εστίασης και, πάνω απ’ όλα, τους ανθρώπους που βρίσκονται πίσω από αυτά, πραγματοποιήθηκε φέτος για 5η χρονιά και συμμετείχαν περισσότερες από 48 επιχειρήσεις εστίασης και ξενοδοχεία. Στο πλαίσιο της διοργάνωσης προσέφεραν ειδικά μενού και προνομιακές τιμές, δίνοντας στους επισκέπτες την ευκαιρία να γνωρίσουν τις γεύσεις του τόπου με τον καλύτερο τρόπο. Συγκεκριμένα έλαβε χώρα από τις 5 έως 7 Ιουνίου και αποτέλεσε την ιδανική αφορμή για την πρώτη καλοκαιρινή απόδραση.
Ηλιοβασίλεμα στο Ηραίο και live cooking
Έφτασα στο Λουτράκι το μεσημέρι της Παρασκευής και, έπειτα από λίγη ξεκούραση, ετοιμάστηκα για μια εμπειρία που δύσκολα μπορεί να αποδοθεί πλήρως με λέξεις. Η αυλαία του φεστιβάλ άνοιξε με ένα live cooking και γευσιγνωσία, όπου οι σεφ Σωτήρης Φιλίππου από το Paladar, Κώστας Σακκούλης από το Ριγάνι και Τάκης Διαμαντόπουλος από το Πιπέρι ανέλαβαν να συστήσουν στο κοινό τη δική τους εκδοχή της κορινθιακής γαστρονομίας.
Με τα τηγάνια αναμμένα και τις δημιουργικές τους ιδέες σε πρώτο πλάνο, παρουσίασαν πρωτότυπους συνδυασμούς γεύσεων, ενώ παράλληλα μίλησαν για τη σημασία του πρωτογενούς τομέα και τον καθοριστικό ρόλο που παίζει η ποιότητα της πρώτης ύλης. Άλλωστε, όπως τόνισαν, όταν τα υλικά είναι εξαιρετικά, το αποτέλεσμα στο πιάτο δεν μπορεί παρά να τα δικαιώσει.
Όλα αυτά συνέβησαν στο Ηραίο Περαχώρας καθώς έδυε ο ήλιος, σε έναν υπέροχο χώρο που θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους αρχαιολογικούς θησαυρούς της χώρας, το οποίο είναι αφιερωμένο στην Ήρα Ακραία με τα ερείπιά του να μαρτυρούν τη σπουδαιότητα που είχε κάποτε το ιερό. Εδώ, στο δυτικό άκρο της χερσονήσου της Περαχώρας - την οποία οι αρχαίοι αποκαλούσαν Πειραίον ή Πειραία, δηλαδή «η χώρα πέρα από την Κόρινθο» - ο δρόμος ουσιαστικά τελειώνει και παραδίδει τη σκυτάλη στην ιστορία και τη φύση.
Από ψηλά, ο μικρός γαλήνιος όρμος αποκάλυπτε ένα σκηνικό σχεδόν κινηματογραφικό. Τα απομεινάρια του ιερού της Ήρας μοιάζουν να συνυπάρχουν αρμονικά με τον άνεμο και τη θαλασσινή αύρα, κουβαλώντας μύθους που χάνονται στα βάθη των αιώνων. Σύμφωνα με την παράδοση, ήταν σε αυτό το σημείο που η Μήδεια έθαψε τα παιδιά της, αφού τα σκότωσε για να εκδικηθεί τον Ιάσονα για την προδοσία του.
Στις γεύσεις που με εντυπωσίασαν ήταν το καρπάτσιο του Κώστα Σακκούλη με τόνο και καρπούζι, που όχι μόνο ήταν πολύ νόστιμο και ιδιαίτερο αλλά είχε και μια τρομερά εντυπωσιακή εμφάνιση. Όλα αυτά συνδυάστηκαν με λευκές ποικιλίες κρασιού από το κτήμα Κίσσα, που ξεκίνησε το 1949 και τώρα έχει αναλάβει η τρίτη γενιά. Το Ασύρτικο και η Μαλαγουζιά ταίριαζαν ιδανικά όχι μόνο με τις γεύσεις που είχαμε μπροστά μας, αλλά με τη θερμοκρασία, αφού ήδη είχε ξεκινήσει η ζέστη.
Η βραδιά ολοκληρώθηκε με ένα δείπνο στην ταβέρνα Βασίλης, στην καταπράσινη Περαχώρα, σε ένα σκηνικό απόλυτα ταιριαστό με την ατμόσφαιρα της ημέρας. Πλέον στα ηνία βρίσκεται ο γιος του, Λευτέρης, ο οποίος έχει καταφέρει να εξελίξει την παράδοση του μαγαζιού, κρατώντας αναλλοίωτο τον αυθεντικό του χαρακτήρα και προσθέτοντας διακριτικά σύγχρονες πινελιές, χωρίς όμως να χάνεται τίποτα από τη γευστική του ταυτότητα. Όπως λένε σχεδόν όλοι όσοι την έχουν επισκεφθεί - και θα συμφωνήσω μαζί τους - η συγκεκριμένη ταβέρνα αποτελεί σταθερή αξία για την περιοχή, όχι μόνο για τη φιλοξενία της, αλλά κυρίως για το θρυλικό μπιφτέκι προβατίνας και τα απίστευτα παϊδάκια της, σκέτο λουκούμι.
Χαλάρωση, θαλασσινά και γνωριμία με τα τοπικά προϊόντα της περιοχής
Η δεύτερη μέρα ξεκίνησε με τον πιο όμορφο τρόπο και αυτή είναι μια εμπειρία που σίγουρα θα σου πρότεινα να ζήσεις, την επόμενη φορά που θα βρεθείς στο Λουτράκι: μια επίσκεψη στο Loutraki Thermal Spa, μια δημοτική επιχείρηση πρότυπο. Λίγη ώρα στην πισίνα με το υδρομασάζ, ακολουθούμενη από σάουνα και χαμάμ, ήταν αρκετή για να με κάνουν να ξεχάσω εντελώς την καθημερινότητα.
Η ζεστή φιλοξενία του προσωπικού και η αίσθηση ευεξίας που προσφέρουν τα ιαματικά νερά της περιοχής ολοκληρώνουν την εμπειρία. Όσο για το αποτέλεσμα; Έφυγα νιώθοντας ανανεωμένη, με την επιδερμίδα μου πιο απαλή από ποτέ. Και όλα αυτά, χωρίς να χρειαστεί να ξοδέψεις μια περιουσία.
Μην παραλείψεις, αν βρεθείς στον χώρο, να δοκιμάσεις το νερό από την πηγή που υπάρχει στις εγκαταστάσεις, καθώς θεωρείται ότι έχει ευεργετικές ιδιότητες για τον οργανισμό και συνιστάται, μεταξύ άλλων, για άτομα με υψηλή χοληστερίνη.
Μετά τη χαλάρωση, η συνέχεια επιβάλλει μια στάση για φαγητό στην Ιχθυόεσσα, ένα εστιατόριο πάνω στην παραλία. Ο Χρήστος Μελέτης δίνει από μόνος του ένα μάθημα φιλοξενίας, καθώς, παρότι ιδιοκτήτης, βρίσκεται διαρκώς ανάμεσα στα τραπέζια, ρωτώντας τους επισκέπτες αν έμειναν ικανοποιημένοι και τι θα μπορούσε να βελτιωθεί. Τα πιάτα ξεχώριζαν για τη φρεσκάδα τους - και αν υπάρχει κάτι που, ως γνήσια Ικαριώτισσα, μπορώ να αναγνωρίσω εύκολα, αυτό είναι το καλό ψάρι. Από όσα δοκίμασα, εκείνο που μου έμεινε περισσότερο ήταν η ψαρόσουπα με φιλεταρισμένο μπακαλιάρο, καρότο και πατάτα· μια γεύση που θύμιζε μαμαδίστικο φαγητό.
Συνδυαστικά με τα πιάτα, δοκιμάσαμε και τα κρασιά του οινοποιείου Μπαραφάκας, ενός παραγωγού που προσωπικά γνώριζα ήδη και εκτιμώ ιδιαίτερα, καθώς θεωρώ το Αγιωργίτικο του από τα πιο αξιόλογα της αγοράς. Η Έλσα Τόλιου, υπεύθυνη και βασικό στέλεχος του οινοποιείου, μας παρουσίασε κάθε ετικέτα ξεχωριστά, εξηγώντας πώς ταιριάζει με τα συγκεκριμένα πιάτα, αλλά και τη συνολική φιλοσοφία πίσω από τα food and wine pairings που είχαν σχεδιαστεί για τη βραδιά.
Λίγο αργότερα, η εμπειρία συνεχίστηκε στην κεντρική εκδήλωση του φεστιβάλ, στην Πλατεία Κρήνης, στην παραλία του Λουτρακίου. Εκεί, αυτό που πραγματικά ξεχώρισε δεν ήταν μόνο η άρτια οργάνωση, αλλά και η ζωντανή σχέση που αναπτύχθηκε ανάμεσα στους παραγωγούς και το κοινό. Οι επισκέπτες δοκίμαζαν προϊόντα, συζητούσαν μαζί τους και έδειχναν ειλικρινές ενδιαφέρον να μάθουν περισσότερα και να τα αναζητήσουν και εκτός φεστιβάλ.
Ακόμη, ξεχωριστή θέση στην εμπειρία είχε η συμμετοχή του Εργαστηρίου Ειδικής Επαγγελματικής Εκπαίδευσης, με τους σπουδαστές να παρουσιάζουν δικές τους δημιουργίες, αποσπώντας το πιο θερμό χειροκρότημα. Ήταν ιδιαίτερα συγκινητικό να βλέπει κανείς την τοπική κοινωνία να αγκαλιάζει και να στηρίζει έμπρακτα τέτοιες πρωτοβουλίες.
Σίγουρα εκείνο που μου έμεινε ήταν το κοκτέιλ με λουκούμι από τον Στέλιο Καλογερή, του Moments. Ισορροπημένο και αρωματικό, χωρίς η γλυκύτητα να υπερισχύει ή να καλύπτει τις υπόλοιπες γεύσεις, κατάφερνε να κρατά μια λεπτή ισορροπία που το έκανε πραγματικά ξεχωριστό. Ήταν από εκείνα τα ποτά που θα έπινα ξανά χωρίς δεύτερη σκέψη.
Η βραδιά έκλεισε με δείπνο στο εστιατόριο Ωκεανός του Καζίνο Λουτρακίου, όπου το αεράκι από τη θέα προς τη θάλασσα ολοκλήρωνε με τον πιο μαγικό τρόπο αυτή την τόσο γεμάτη μέρα. Από τα πιάτα που ήταν ειδικά για το φεστιβάλ ξεχώρισα το καρπάτσιο χταποδιού με κρέμα φάβας Φενεού, ψητό baby μαρούλι και πουρέ μαύρου σκόρδου και την τάρτα χαρουπιού με αμύγδαλα, κορινθιακή σταφίδα, μους γιαουρτιού και βερίκοκα Μπεμπέκου.
Όλες οι γεύσεις συνοδεύτηκαν από τα κρασιά του οινοποιείου Μανωλάκης, τα οποία ήξερα σαν γεύση και ένταση, αυτό όμως που βρήκα πολύ ενδιαφέρον και δεν γνώριζα ήταν η προσπάθεια για το βιολογικό τσίπουρο χωρίς γλυκάνισο, όπου βασίστηκε και το κοκτέιλ που άνοιξε το γεύμα μας. Μου άρεσε ο πειραματισμός και πόσο σωστά εξέφραζε το terroir της περιοχής.
Πίσω από την επιτυχία του Taste of Loutraki βρίσκεται μια ευρεία σύμπραξη τοπικών φορέων και επιχειρήσεων. Όπως μου εξήγησε στο τραπέζι η Ανδριάννα Αριστοδήμου από τον Τουριστικό Οργανισμό Λουτρακίου, «το φεστιβάλ αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα του τι μπορεί να επιτευχθεί όταν μια ολόκληρη περιοχή λειτουργεί με κοινό όραμα και στόχο».
Παράδοση, ιστορία και γεύση
Η ολοκλήρωση του φεστιβάλ μας βρήκε στο Λαογραφικό Μουσείο Περαχώρας, όπου είχα την τύχη να δοκιμάσω τις πιο νόστιμες τηγανητές ελιές με κρεμμύδια που έχω φάει ποτέ. Σίγουρα μπορεί να σκεφτείς ότι υπερβάλλω, αλλά στην απλότητα φαίνεται η τέχνη και ό,τι δοκιμάσαμε από τις κυρίες του χωριού ήταν εξαιρετικό. Ειδικά οι ντρέδουρες, το παραδοσιακό έδεσμα της Περαχώρας. Είναι πολύ σημαντικό να βλέπεις οι άνθρωποι να αγαπούν τον τόπο τους και να προσπαθούν όχι μόνο να τον βελτιώσουν, αλλά και να τον αναδείξουν.
Εκεί μίλησα και με τον Γιάννη Κόντη, διευθυντή του Τουριστικού Οργανισμού Λουτρακίου, για τον οποίο όσοι είχα γνωρίσει αυτό το τριήμερο - από τους μικρούς παραγωγούς μέχρι τους σεφ και τους εστιάτορες -, όλοι μου έλεγαν πως πρόκειται για την ψυχή του φεστιβάλ. Λίγο να συνομιλήσεις μαζί του, καταλαβαίνεις αμέσως το ειλικρινές νιάξιμο για τον τόπο του. «Η Κορινθία διαθέτει έναν ιδιαίτερα πλούσιο γαστρονομικό χαρακτήρα και μέσα από το φεστιβάλ επιδιώκουμε να τον αναδείξουμε και να τον συστήσουμε σε ένα ευρύτερο κοινό, τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό. Η γαστρονομία αποτελεί έναν τομέα με διαρκώς αυξανόμενη δυναμική, ειδικά σε ό,τι αφορά τον τουρισμό, γι’ αυτό και θέλουμε να επενδύσουμε ακόμη περισσότερο σε αυτήν. Μέσα από αυτή την προσπάθεια, έχουμε συμβάλει στο να αποκτήσει ο τόπος μια νέα ταυτότητα, φέρνοντας στο προσκήνιο μια πλευρά της Κορινθίας που μέχρι πρότινος παρέμενε άγνωστη σε πολλούς.», μου είπε.
Έπειτα, πήραμε τον δρόμο προς τη λίμνη Βουλιαγμένης, με προορισμό το εστιατόριο Βαρκαλάς, που βρίσκεται κυριολεκτικά πάνω στο κύμα. Εκεί δοκιμάσαμε φρέσκα θαλασσινά και ένα από τα πιάτα που μου έμειναν ήταν το εξαιρετικό κριθαρότο θαλασσινών, με μπισκ από γαρίδα και καραβίδα που του χάριζε απίστευτη νοστιμιά και μύδια, αχιβάδες και γαρίδες να συμπληρώνουν το αποτέλεσμα. Είναι από εκείνα τα μέρη που σε κάνουν να σκέφτεσαι ότι αξίζει να οδηγήσεις μέχρι εκεί ακόμη και για μια μονοήμερη εκδρομή, συνδυάζοντας μια βουτιά στη θάλασσα με καλό ψάρι.
Το φεστιβάλ ολοκληρώθηκε με τον πιο γλυκό τρόπο, με μια στάση στο Dino Gelato, λίγα μόλις βήματα από την κεντρική πλατεία του Λουτρακίου. Και ευτυχώς που δεν την παραλείψαμε, γιατί είχα πραγματικά πολύ καιρό να δοκιμάσω τόσο καλό παγωτό. Ο Ντίνος Πέτρου άφησε την οικογενειακή επιχείρηση με τα κρεοπωλεία και αποφάσισε να ακολουθήσει την αγάπη του για το gelato. Ταξίδεψε στην Ιταλία, σπούδασε στη σχολή Gelato Natural, δίπλα στο διάσημο gelato chef Manuel Presenti και σήμερα δημιουργεί παγωτά που ξεχωρίζουν για την ποιότητα και την προσοχή στη λεπτομέρεια.
Στο πλαίσιο του Taste of Loutraki, δημιούργησε μια ειδική γεύση με σοκολάτα, κορινθιακή σταφίδα και ρούμι, η οποία έγινε ανάρπαστη – ευτυχώς προλάβαμε να τη δοκιμάσουμε. Και αν υπάρχει κάτι που είμαι σίγουρη ότι θα κάνω την επόμενη φορά που θα βρεθώ στο Λουτράκι, είναι να περάσω ξανά από τον Ντίνο. Γιατί πέρα από το εξαιρετικό αποτέλεσμα, σπάνια συναντά κανείς ανθρώπους που έχουν αφιερωθεί με τόσο μεράκι και τόσο υψηλά στάνταρ ποιότητας σε αυτό που αγαπούν.
Τελικά, αυτό το τριήμερο στο Λουτράκι μού απέδειξε ότι ένας προορισμός δεν χρειάζεται να βρίσκεται μακριά για να σε κάνει να νιώσεις ότι ξέφυγες πραγματικά. Και κυρίως ότι πίσω από κάθε γεύση, κάθε πιάτο και κάθε όμορφο τοπίο, υπάρχουν άνθρωποι που αγαπούν τον τόπο τους και δουλεύουν καθημερινά για να τον αναδείξουν. Αν μη τι άλλο, έφυγα με την αίσθηση ότι γνώρισα μια πλευρά της Κορινθίας που μέχρι σήμερα αγνοούσα. Και αυτό είναι ίσως ο καλύτερος λόγος για να επιστρέψω.
