Ο executive sushi chef του εστιατορίου Ιθάκη στη Βουλιαγμένη, Αντώνης Κουρκούτας, που έχει «γράψει» χρόνια θητείας σε ιαπωνικές κουζίνες, αποφάσισε να ανοίξει στις αρχές του 2025 το δικό του spot, αυτή τη φορά στη Γλυφάδα και μάλιστα όχι στο κέντρο της, αλλά σε έναν μικρό χώρο στην οδό Δημ. Γούναρη, στην Άνω πόλη. Την ομάδα του συμπλήρωσαν οι σεφ Κατερίνα Κουρμούλη και Γιάννης Τζοινάλ, καθώς και ο διατροφολόγος Ανδρέας Κωνσταντουδάκης. 

Η έμπνευση για το όνομά του 

Το εστιατόριο του Κουρκούτα δανείζεται το όνομά του από τα ιαπωνικά, φυσικά, με βάση τα οποία η λέξη αναφέρεται σε ένα ιστορικό, παραδοσιακό εστιατόριο υψηλής γαστρονομίας. Τα ryōtei της Ιαπωνίας λοιπόν γοήτευσαν τον Αντώνη, και κάπως έτσι έφερε την κουλτούρα τους στη Γλυφάδα. Βέβαια, τα αυθεντικά ryōtei ήταν πολυτελή και συχνά κλειστά εστιατόρια, όπου πραγματοποιούνταν λίγο μυστικά, επαγγελματικά δείπνα, ενώ παλαιότερα στα γεύματα παρευρίσκονταν ακόμη και γκέισες.

Ωστόσο, ο χώρος του Ryōtei της Γλυφάδας είναι σύγχρονος, με σκούρα χρώματα, μπάρα περιμετρικά της ανοιχτής κουζίνας, στην οποία μπορείς να καθίσεις για φαγητό, καθώς και μερικά τραπέζια στον εξωτερικό χώρο, επί του πεζοδρομίου. 

Και παρ' ότι η Άνω Γλυφάδα και τα στέκια της δεν μπορώ να πω ότι είναι ό,τι πιο viral στα social media, το Ryōtei άρχισε γρήγορα, με το άνοιγμά του, να κυκλοφορεί στα feed μας. Και κάπως έτσι ξεκίνησα κι εγώ να το βλέπω και να το λιγουρεύομαι. Είχα ακούσει δε, διθυραμβικά σχόλια για το ένα και μοναδικό smashed burger του μενού, οπότε ανυπομονούσα να διαπιστώσω αν αξίζει το hype.

Να μη μακρηγορώ, η ευκαιρία ήρθε και βρέθηκα εκεί ένα απόγευμα Σαββάτου για φαγητό με μία φίλη. Είχαμε φροντίσει να κάνουμε κράτηση, γιατί ειδικά τέτοια μέρα, το Ryōtei γεμίζει. 

Ο κατάλογος περιλαμβάνει ξεχωριστό section με signature sushi, nigiri, sashimi και hosomaki rolls, ωστόσο, για να είμαι ειλικρινής, πήγαμε καταρχάς στοχευμένα για το burger, ενώ το μάτι μου έπεσε επίσης στο ράμεν, το sando και ένα πιάτο με κουνουπίδι tempura που είχα ήδη σταμπάρει από τα social, οπότε τα σούσι τα αφήσαμε για επόμενη φορά.

Ξεκινήσαμε λοιπόν με το τελευταίο και, αν ομολογώ πως αν κάποιος με ρωτούσε ποιο είναι το αγαπημένο μου πιάτο απ’ όσα έχω δοκιμάσει τελευταία σε όλα τα εστιατόρια της Αθήνας, αυτό το, καθόλου ταπεινό, κουνουπίδι θα έμπαινε σίγουρα  στο top 3.

Τραγανές μπουκιές κουνουπιδιού λοιπόν, με γλυκόξινη σως που ισορρόπησε μοναδικά με την πληθωρική κρέμα παρμεζάνας και από πάνω σουσάμι από κίμτσι. Αν τότε που η μητέρα μου με παρακαλούσε να φάω κουνουπίδι γιατί κάνει καλό, το έφτιαχνε έτσι, θα έτρωγα χωρίς καμία δεύτερη σκέψη. Τώρα όχι απλά το έφαγα, αλλά σκεφτήκαμε σοβαρά να πάρουμε μία ακόμη μερίδα. 

Στη συνέχεια δοκιμάσαμε το ramen με noodles, σιγομαγειρεμένο μπούτι κοτόπουλο, βραστό αυγό σε σως σόγιας και φύκι nori. Είχε πλούσια umami γεύση, ενώ μετά ήρθε και το sando με ψωμάκι με νόστιμο milkbread, τραγανό κοτόπουλο, τσένταρ, ιαπωνική μαγιονέζα με μαύρο πιπέρι, iceberg, ντομάτα και tonkatsu sauce, η οποία είχε γλυκόξινη και ελαφρώς πικάντικη γεύση. Ήταν αρκετά καλό, όμως όχι κάτι που δεν έχω δοκιμάσει ξανά σε αντίστοιχο εστιατόριο. 

Για το burger όμως που ήρθε στη συνέχεια θα πλέξω εγκώμιο. Αντιλαμβάνομαι ότι μπορεί να μην ταιριάζει στη γεύση του καθενός, αφού είναι λίγο ιδιαίτερο. Το ψωμάκι είναι και αυτό - όπως το μπιφτέκι - ίσως το πιο smashed που έχω δει και δοκιμάσει, καθώς έχει τραβήξει αρκετή υγρασία από τα υλικά του εσωτερικού του burger, χωρίς όμως να πανιάζει, με έναν μαγικό τρόπο. Επίσης, το burger συνολικά είναι πραγματικά πολύ ζουμερό, στο σερβίρουν σε πιάτο, τυλιγμένο σε χαρτί και, όσο το τρως με τα χέρια, θα δεις να στάζει από κάτω.

Όμως εμένα αυτό είναι που με ξετρέλανε γευστικά. Το μπιφτέκι ήταν λεπτό, καραμελωμένο και καψαλισμένο στις άκρες και γενικά, ένα ποίημα. Ταίριαξε μοναδικά και με την μπίρα Asahi - μία από τις συνολικά 6 ιαπωνικές μπίρες του καταλόγου.

Το  Ryōtei έχει μπει στη λίστα με τα μαγαζιά της πόλης που θέλω να ξαναπάω, εννοείται για το μπέργκερ του, αλλά και για να δοκιμάσω το σούσι. Και αν πετύχω και το κουνουπίδι tempura, θα νιώσω έξτρα τυχερή.