Υπάρχουν αντικείμενα τόσο οικεία στην καθημερινότητά μας που σπάνια τα παρατηρούμε πραγματικά. Μια κονσέρβα ντομάτας είναι ένα από αυτά. Βρίσκεται σε κάθε ελληνικό - και φυσικά ιταλικό - ντουλάπι και συνδέεται με απλές οικογενειακές συνταγές.
Στη φετινή Milan Design Week, όμως, αυτό το ταπεινό προϊόν μετατράπηκε σε πρωταγωνιστή μιας αρχιτεκτονικής εγκατάστασης που προσκάλεσε το κοινό να το δει με εντελώς διαφορετικό τρόπο. Ως έργο τέχνης!
Το House of Polpa, που σχεδιάστηκε από την Carlo Ratti Associati σε συνεργασία με τη Mutti, παρουσιάστηκε στο ιστορικό Portico Richini του Πανεπιστημίου του Μιλάνου, στο πλαίσιο της έκθεσης Interni Materiai. Η εγκατάσταση δημιουργήθηκε για να γιορτάσει τα 55 χρόνια της διάσημης Polpa Mutti και είχε ως βασικό υλικό περίπου 20.000 κονσέρβες ντομάτας, όσες περίπου και οι ημέρες που έχουν περάσει από την κυκλοφορία του προϊόντος το 1971.
Η κατασκευή εκτεινόταν σε μήκος άνω των 25 μέτρων και αποτελούνταν από τρεις κυλινδρικούς όγκους που παρέπεμπαν άμεσα στο σχήμα της χαρακτηριστικής κονσέρβας. Και μάλιστα, είχε βιωματικό χαρακτήρα, αφού οι επισκέπτες μπορούσαν να περπατήσουν στο εσωτερικό της και να μπουν σε έναν χώρο που συνδύαζε εικόνες, ήχους και αρώματα εμπνευσμένα από την καλλιέργεια και την επεξεργασία της ντομάτας. Κοινώς, να ανακαλύψουν τη διαδρομή του προϊόντος από το χωράφι μέχρι το τραπέζι.
Η αξία της αποδόμησης
Και εδώ θα μάθεις το ακόμη πιο περίεργο της υπόθεσης, αφού μετά το τέλος της έκθεσης οι επισκέπτες κλήθηκαν να αποσυναρμολογήσουν σταδιακά την εγκατάσταση, παίρνοντας μαζί τους μία ή περισσότερες κονσέρβες για να τις χρησιμοποιήσουν στο σπίτι. Με αυτόν τον τρόπο, το έργο ολοκλήρωνε τον κύκλο ζωής του: από αρχιτεκτονικό αντικείμενο, μετατρεπόταν ξανά σε τρόφιμο.
Ο αρχιτέκτονας, Carlo Ratti περιέγραψε το House of Polpa ως μια «βρώσιμη αρχιτεκτονική», ένα πείραμα που εξερευνά τις ομοιότητες ανάμεσα στον σχεδιασμό και τη μαγειρική. Όπως ένα πιάτο δημιουργείται, καταναλώνεται και μεταμορφώνεται, έτσι και η εγκατάσταση γεννήθηκε για να αποδομηθεί και να διασκορπιστεί στις κουζίνες των επισκεπτών, αφήνοντας ελάχιστα ίχνη πίσω της.
Η έννοια της κυκλικότητας επεκτάθηκε και στα υλικά της κατασκευής. Το δάπεδο της εγκατάστασης δημιουργήθηκε από ειδική ρητίνη που περιείχε αποξηραμένες φλούδες ντομάτας, οι οποίες προέρχονταν από υπολείμματα της παραγωγικής διαδικασίας. Έτσι, ακόμη και τα οργανικά απόβλητα μετατράπηκαν σε αρχιτεκτονικό υλικό, υπογραμμίζοντας τη σημασία της επαναχρησιμοποίησης και της βιώσιμης διαχείρισης των πόρων.
Διάβασε ακόμη:
