Εντάξει, χρειάστηκε να μπούμε στην Αττική οδό. Αλλά φτάσαμε σε λιγότερο από 30 λεπτά οδηγώντας από το κέντρο της Αθήνας και παρκάραμε με άνεση και χωρίς να βασανιστούμε καθόλου στο πάρκινγκ του ξενοδοχείου Sofitel, όπου βρίσκεται το εστιατόριο. 

Το Jenny’s Rooftop Restaurant & Bar πήρε το όνομά του από την Τζένη Μήτση, ένα από τα μέλη της οικογένειας Μήτση, η οποία και το οραματίστηκε. Ήθελε να φτιάξει έναν σύγχρονο ναό της ελληνικής φιλοξενίας με όλη τη σημασία της λέξης. Κατά τα άλλα, όπως δηλώνει το Rooftop, βρίσκεται στον 9ο, τον τελευταίο δηλαδή όροφο του ξενοδοχείου και το καλοκαίρι βγάζει τραπέζια και έξω στην ταράτσα, χαρίζοντας στους θαμώνες του μοναδική άποψη του γειτονικού Αεροδρομίου, με τα εκατοντάδες χιλιάδες φωτάκια του να λαμπυρίζουν μες στη νύχτα και τα αεροπλάνα να απογειώνονται και να προσγειώνονται κάθε ώρα και στιγμή. Δεν είχα ποτέ φανταστεί πόσο μαγικό μπορεί να είναι όλο αυτό και πραγματικά ενθουσιάστηκα. 

Η ατμόσφαιρα

Όπως ενθουσιάστηκα με την κοσμοπολίτικη διακόσμηση της εσωτερικής σάλας και του μπαρ του Jenny’s, που δε μοιάζει με τίποτε απ’ όσα έχω δει ως τώρα, συνδυάζοντας τα ήσυχα γκρι με ζωηρά ροζ κι ασπρόμαυρα μοτίβα, τις τερακότες με το πράσινο του μήλου, κάποιες κλασικές φόρμες με σούπερ μοντέρνες, το μίνιμαλ με το πλουραλιστικό, τις αυστηρές γραμμές με τον αυθορμητισμό και μια παιδική θαρρείς αθωότητα. 

Τίποτα δεν είναι επίπεδο εδώ, το μάτι δεν ησυχάζει ποτέ και πέφτει διαρκώς πάνω σε πτυχώσεις, σε γωνιές, σε καμπύλες, σε ατέλειωτες εναλλαγές χρωμάτων, δομικών υλικών και υφασμάτων. Με αποκορύφωμα τα υπερμεγέθη γλειφιτζούρια από χρωματιστό φυσητό γυαλί που κυριαρχούν στο κέντρο της σάλας και τα οποία λειτουργούν σαν διαχωριστικά - ίσως και συνδετικά αν το δεις αλλιώς. Και φυσικά, τα τεράστια φωτιστικά από μακριά ροζ κρόσια τα οποία αφενός διαγράφουν αέναους κύκλους στο ταβάνι, αφετέρου χορεύουν στο παραμικρό φύσημα του ανέμου. 

Τώρα που το ξανασκέφτομαι είναι απολύτως λογικό αφού ο σχεδιασμός του έχει γίνει από τον διάσημο Ισπανό αρχιτέκτονα Lazaro Rosa Violan. Πάντως ο εξωτερικός χώρος είναι πιο ήσυχος στιλιστικά. Ένας φροντισμένος κήπος δηλαδή, που εκτός από το πράσινο, αγαπά τα έπιπλα από φυσικό ξύλο και τις μπεζ ταπετσαρίες.

Το μενού

Η κουζίνα του Jenny’s είναι μεσογειακή με έντονα ελληνικά στοιχεία και φρέσκες πρώτες ύλες. Όμως η σύλληψη, ο συντονισμός και η εκτέλεση του μενού είναι συλλογική δουλειά και εκτελείται από μια πολύ μεγάλη και άξια ομάδα συντελεστών. 

Το μενού επιμελείται και ανανεώνεται από την ομάδα των executive chef Παναγιώτη Γιακαλή και Πέτρου Φωτείνη, σε συνεργασία με τον executive chef του Sofitel Athens Airport Θεοφάνη Στάθη, τον executive sous chef Δημήτριο Δήμτσο, τον chef Θεόδωρο Υψηλό και τον executive chef του ομίλου Μήτση, Δημήτριο Στειακάκη. Τη λίστα των ποτών και των κρασιών επιμελείται ο Χρήστος Χουσέας και το όλο concept συντονίζει ο executive chef Αλέξανδρος Παπανδρέου.  

Τι δοκιμάσαμε 

Ξεκινήσαμε με μια πράσινη σαλάτα από τρυφερά φύλλα kale και τραγανού λάχανου με φλέις παρμεζάνας, καβουρντισμένο σουσάμι, ξηρούς καρπούς και μια φανταστική σος με φυστικοβούτυρο. Συνεχίσαμε με ένα αλλιώτικο χταπόδι. Ήταν αριστουργηματικά ψημένο, περασμένο σε καλαμάκι για σουβλάκι και το σερβίρουν πάνω σε άχυρο πατάτας, περιχυμένο με πικάντικη μαγιονέζα. 

Οι υφές γλυκοπατάτας είναι ένα χορτοφαγικό πιάτο που αξίζει να δοκιμάσουν οι πάντες. Εδώ η γλυκοπατάτα σερβίρεται σε τρεις απίθανες εκδοχές: πουρές, τσιπς, ψητή σε steak και πραγματικά δεν ξέρω να σας πω ποια ήταν η καλύτερη. 

Τα κεφτεδάκια έρχονται μαγειρεμένα σε σάλτσα ντομάτας κι είναι κρυμμένα κάτω από ένα παχύ, μα αφράτο στρώμα “χιονιού” από αρσενικό Νάξου. 

Το φιλέτο κοτόπουλο ελευθέρας βοσκής ήταν ένα πολύ ιδιαίτερο πιάτο, εξαιρετικά δουλεμένο. Το φιλέτο από το στήθος ήταν ψημένο με μια τραγανή κρούστα προσούτο και το μπούτι ήταν μαγειρεμένο κονφί και μεταμορφωμένο σε μια ζουμερή κροκέτα. Συνοδευόταν από φρέσκο αρακά σοτέ και τον πουρέ του. 

Όσο για το χριστόψαρο φρικασέ είναι ένα πιάτο βαθειάς θαλασσινής νοστιμιάς, όλο φρεσκάδα, σπιρτάδα και αρώματα από σελινόριζα πουρέ, άγρια χόρτα και βότανα. 

Ο κόκορας είναι μαγειρεμένος με κόκκινο κρασί, χωρίς ντομάτα, ξεψαχνισμένος και σερβίρεται με άριστα βρασμένες παπαρδέλες μέσα σε ένα πεντανόστιμο ζωμό. 

Η βραδιά έκλεισε γλυκά, με μια έντονα σοκολατένια αλλά sugar free πινελιά. Κρέμα και παγωτό σοκολάτας, χωρίς ενοχές. 

Γενικότερα το Jenny’s είναι ένα πολύ ιδιαίτερο από κάθε άποψη εστιατόριο και το προτείνω ανεπιφύλακτα για μια ξεχωριστή έξοδο που θέλεις να κακομάθεις τον εαυτό σου ή το έτερο ήμισυ. Φτηνό δεν το λες, όμως το κάθετι εκεί μέσα είναι τόσο προσεγμένο, από το φαγητό, το σέρβις, το περιβάλλον, τη διακόσμηση, που δε σου κάνει παραφωνία.