Αν βγαίνεις νύχτα στην Αθήνα σίγουρα έχεις περάσει τη φάση που πας μόνο Εξάρχεια, χώνεσαι στα διάφορα στενά και αποκτάς αγαπημένα μαγαζιά που γνωρίζεις τους θαμώνες και νιώθεις ότι έχουν ένα ξεχωριστό χαρακτήρα και στυλ. Με τον καιρό εσύ μεγαλώνεις, η φάση περνάει και νιώθεις ότι τα Εξάρχεια χάνουν λίγο από τη μοναδικότητά τους. 

Μέχρι να στρίψεις σ' ένα στενό, να συναντήσεις ένα μπαρ και να νιώσεις ότι έκανες λάθος και ότι μπορούν ακόμα να δημιουργούνται μαγαζιά τα οποία έχουν χαρακτήρα, μοντέρνα στοιχεία και ποιότητα. Σε αυτή την κατηγορία ανήκει και το Ham On Rye, το οποίο άνοιξε πριν δυο χρόνια και εγώ δυστυχώς ανακάλυψα σχετικά πρόσφατα. Βέβαια, καλλιο αργά παρά ποτέ, που λένε και στο νησί μου, την Ικαρία. 

Βρίσκεται κοντά στην πλατεία Κάνιγγος και το concept του εστιάζει σε κλασικά κοκτέιλ και καλή τεχνική. Εμένα προσωπικά μου θύμισε τη φιλοσοφία των ιαπωνικών μπαρ, που συναντώ σε βίντεο στα social media, και έχουν μια χαρακτηριστική ηρεμία και τελειομανία στον τρόπο που φτιάχνουν τα ποτά και κινούνται οι άνθρωποι πίσω από το μπαρ. Υπέυθυνος για αυτό το εγχείρημα είναι ο Μάρκος Πρίφτης, τον οποίο μπορεί να έχεις ακούσει από τη θητεία του στο κλασικό πλέον CV Distiller. 

Το όνομά του 

Στο ημι-αυτοβιογραφικό Ham on Rye – ή τοστ ζαμπόν στα πιο ελληνικά δεδομένα –, ο Τσαρλς Μπουκόφσκι καταγράφει την παιδική και εφηβική του ηλικία του, περιόδους της ζωής του που σημαδεύτηκαν από την κακοποιητική φιγούρα του πατέρα του και τις προκαταλήψεις που βίωσε εξαιτίας της γερμανική του καταγωγής.

Μάλιστα η καταγραφή αυτή ξεκινάει ήδη από τα βρεφικά του χρόνια, απ’ όταν ο συγγραφέας θυμάται τον εαυτό του, μόλις δύο ετών, να κάθεται κάτω από ένα τραπέζι στο οποίο έχουν μαζευτεί άντρες με μαύρα παπούτσια και ρυτίδες οι οποίοι πίνουν τον καφέ τους, και δεν θέλει να φύγει, του αρέσει αυτή η θέση. Αφορά μια πρωτοπρόσωπη αφήγηση του Μπουκόφσκι στο Ham on Rye, από την οποία δεν λείπει και η αυτοκαταστροφική σχέση του με το αλκοόλ.

Το συγκεκριμένο μπαρ της Αθήνας λοιπόν πήρε το όνομά του από αυτό το βιβλίο και μέσα στο χώρο υπάρχουν ακόμη και αντικείμενα που αποτελούν ειδική αναφορά στο περιεχόμενο του. Σίγουρα πρόκειται για ένα καθαρόαιμο μπαρ, αλλά μπορείς να βρεις και καφέ της εταιρίας Create, καθως λειτουργεί και πρωινές ώρες.

Τι πίνουμε 

Αυτό που μου άρεσε στο συγκεκριμένο μαγαζί και πιστεύω θα εκτιμήσεις είναι το στοιχείο του slow drinking. Μπορείς να επιλέξεις το ποτό που θα πιεις και να το απολαύσεις με ηρεμία, είτε κάτσεις μέσα στο μπαρ, είτε έξω, στα λίγα τραπεζάκια που υπάρχουν πάνω στον πεζόδρομο. 

Στα ράφια του έχει συλλέξει premium ετικέτες και διαθέτει ποικιλία από ουίσκι διαφορετικών προφίλ. Αν θέλεις δηλαδή να πιεις κάποιο καπνιστό ή παλαιωμένο έχει να σου προτείνει διάφορα, ενώ δεν λείπουν τα ποιοτικά τζιν και οι βότκες ή τα απεριτίφ.

Στον κατάλογο θα βρεις επίσης και ελαφρώς πειραγμένα, κλασικά κοκτέιλ που ποντάρουν στην καλή πρώτη ύλη, δίχως γαρνιτούρες. Για μένα αξίζει να δοκιμάσεις ένα Manhattan, Old Fashioned και Whisky Sour που με μια γουλιά θα σου επιβεβαιώσουν όσα γράφονται. Ακόμα αν σου αρέσει το Dirty Martini φρόντισε να το παραγγείλεις γιατί το ποτήρι είναι απόλυτα σωστά παγωμένο και οι ελιές έρχονται στο πλάι με ένα παγάκι από πάνω, αντί για μέσα στο κοκτέιλ. 

Tα ποτά πλαισιώνουν μικρά πιάτα φαγητού με τυριά και αλλαντικά, συν μία σαλάτα και ένα σάντουιτς με παστράμι. Δεν ρώτησα αλλά ακόμη και αυτό το πιάτο θα μπορούσε να αποτελεί μια ακόμη έμμεση αναφορά στο όνομα του μαγαζιού.