Via Maris: Η βερμουτερία του Ψυρρή που ταξιδεύει σε όλη τη Μεσόγειο

Δίπλα στους πολυσύχναστους δρόμους στου Ψυρρή, υπάρχουν ακόμη κάποια στενά που αντιστέκονται στον θόρυβο. Δρόμοι που δεν κατακλύζονται από δυνατές μουσικές, ουρές και βιαστικούς περαστικούς. Σε ένα από αυτά, στην οδό Μίκωνος, βρίσκεται το Via Maris, μία βερμουτερία που προσφέρεται για απόλυτα χαλαρές εξόδους σε μία από τις πιο ζωντανές γειτονιές του κέντρου.

Τραπέζια στρωμένα με λευκά τραπεζομάντιλα, ζεστός φωτισμός, χαμηλής έντασης μουσικές και μια ατμόσφαιρα που σε κάνει να θέλεις να καθίσεις χωρίς να κοιτάζεις το ρολόι. Το Via Maris είναι λιτό και απέριττο, με μια ηρεμία που σπάνια συναντάς στο κέντρο της Αθήνας. Ο χώρος ανοίγεται περισσότερο απ' όσο φαντάζεσαι κοιτώντας τον από τον δρόμο, ενώ η μικρή αυλή στο πίσω μέρος μοιάζει φτιαγμένη για καλοκαιρινά βράδια με φίλους.

Και κάπως έτσι ξεκινά η εμπειρία. Με ένα ποτήρι βερμούτ στο χέρι.

Άλλωστε, το Via Maris που λειτουργεί εδώ και 1,5 χρόνο, δεν είναι απλώς ένα εστιατόριο με καλή λίστα ποτών. Είναι από τα μέρη που έχουν αγκαλιάσει τη φιλοσοφία της ισπανικής hora del vermut (ώρα του βερμούτ, στα ελληνικά), εκείνης της όμορφης συνήθειας που θέλει τους ανθρώπους να σταματούν για λίγο ό,τι κάνουν και να αφιερώνουν χρόνο στην απόλαυση. Ένα ποτήρι αρωματικό βερμούτ σερβιρισμένο με πάγο, μια φλούδα πορτοκάλι και ελιά, λίγοι μεζέδες στη μέση, καλή παρέα και συζήτηση χωρίς βιασύνη.

Η λίστα περιλαμβάνει ενδιαφέρουσες επιλογές βερμούτ από την Ελλάδα και το εξωτερικό, δίνοντας την ευκαιρία να εξερευνήσεις διαφορετικά στυλ και αρώματα. Εγώ προτίμησα ένα βερμούτ με τόνικ, δροσιστικό και αρωματικό, που λειτούργησε ιδανικά ως εισαγωγή στο γεύμα. Εξίσου καλή όμως είναι και η λίστα κρασιών, με επιλογές από τον ελληνικό και τον διεθνή αμπελώνα.

Η φιλοσοφία του μενού

Το Via Maris μπορεί να έχει μεσογειακή ταυτότητα, αλλά όπως λένε και οι ίδιοι, στόχος τους είναι να προβάλουν την «ξεχασμένη» πλευρά της Μεσογείου, με επιρροές από την Ανατολή. Και αυτή ακριβώς η ιδέα της σύνδεσης διαφορετικών πολιτισμών αποτυπώνεται στο μενού, το οποίο χωρίζεται σε aperitivos, crudo & cold και hot, με πιάτα που αντλούν έμπνευση από ολόκληρη τη λεκάνη της Μεσογείου.

Η δική μας hora del vermut

Φτάσαμε στο Via Maris ένα απόγευμα καθημερινής, αμέσως μετά το γραφείο, για after office drinks που μετατράπηκαν σε μία ολοκληρωμένη γευστική εμπειρία. Τώρα που το εστιατόριο έχει ανανεώσει και το μενού του για τους καλοκαιρινούς μήνες, ήταν ευκαιρία να το ζήσουμε και εμείς λίγο σαν τουρίστες στην πόλη μας.

Αφού παραγγείλαμε όλοι τα βερμούτ μας - είπαμε να το ζήσουμε ολοκληρωμένα και να μην παρεκκλίνει κανένας προς το κρασί - άρχισαν να καταφθάνουν στο τραπέζι μας και τα πιάτα που μπήκαν όλα στη μέση.

Το πρώτο που έφτασε ήταν η προζυμένια φοκάτσια με μαυροκούκι. Ζεστή και αφράτη, συνοδευόταν από ελαιόλαδο αρωματισμένο με παστά λεμόνια και το ανατολίτικο καρύκευμα duqqa και έδινε αμέσως το στίγμα της κουζίνας: γνώριμες γεύσεις με μικρά twists.

Μαζί της ήρθε και μία πολύ ωραία μους ταραμοσαλάτας με λάδι κόλιανδρου και πιπέρι urfa με τη διακριτική καπνιστή ένταση, που σε έκανε να ζητάς ακόμη μία μπουκιά φοκάτσιας.

Στα aperitivos ξεχώρισαν επίσης τα μύδια escabeche με καπνιστή πάπρικα, πιπέρι Χαλεπίου και εσαλότ που με λίγες σταγόνες από φρεσκοστυμμένο χυμό λάιμ γινόταν, ένα πιάτο με ένταση, φρεσκάδα και χαρακτήρα. Όσο για τις πιπεριές Padrón που είναι ένα από τα πιο διάσημα ισπανικά tapas, ήρθαν πασπαλισμένα με φέτα και απλώς δεν μπορούσα να σταματήσω να τις τσιμπάω.

Από τα ωμά πιάτα, το crudo τόνου με νεκταρίνια ζύμωσης και καβουρδισμένα αμύγδαλα ήταν πολύ καλό, έτσι όπως οι πικάντικες νότες ενώνονταν με τη γλυκύτητα του φρούτου και τη λιπαρότητα του ψαριού, δημιουργώντας ένα ισορροπημένο πιάτο. Δυστυχώς δεν μπορώ να πω το ίδιο για το σασίμι ψαριού με κόκκινο τσίλι, τζίντζερ και αποξηραμένο λεμόνι που ακολούθησε, το οποίο είχε τόσο έντονες γεύσεις και κάψα, που δεν μπορούσα να νιώσω καθόλου το ψάρι.

Ενδιαφέρουσα και η σαλάτα μας, που ήταν βλίτα με μους μυζήθρας, καβουρδισμένους σπόρους και duqqa, που έδινε διαφορετική διάσταση σε μια κλασική ελληνική σαλάτα.

Κάπου εδώ ήταν η ώρα για το δεύτερο βερμούτ της βραδιάς, που ήρθε μαζί με τα ζεστά πιάτα.

Το αρνί που ήρθε σε μεταλλικές σούβλες ήταν καλοψημένο, ζουμερό και πολύ νόστιμο και συνοδευόταν με πράσινη πιπεριά τσίλι, ντομάτα, κουκουνάρια, σουμάκ και μαϊντανό. Πολύ ωραία μου φάνηκαν όμως και τα shish barak, τα γεμιστά ζυμαρικά με κρέας, που σερβίρονται με γιαούρτι, κουκουνάρι και δυόσμο, τα οποία πρέπει να πω ότι ήταν από τα πρώτα που μου έκαναν εντύπωση όταν διάβασα το μενού και αμέσως τα ζήτησα και ευτυχώς η επιλογή μου με δικαίωσε.

Για το τέλος, η σοκολατένια κρέμα με αλάτι έκλεισε όπως έπρεπε αυτό το γεύμα.

Φεύγοντας, συνειδητοποίησα ότι είχαμε περάσει αρκετές ώρες στο τραπέζι χωρίς να το καταλάβουμε. Ίσως αυτό να είναι και η μεγαλύτερη επιτυχία του Via Maris. Σε κάνει να επιβραδύνεις, να μοιραστείς πιάτα, να παραγγείλεις ακόμη ένα ποτήρι βερμούτ και να απολαύσεις τη βραδιά χωρίς βιασύνη.