Ο Αντρίκος στο Παλαιό Φάληρο είναι από τα μέρη που πας για μεζέ και φεύγεις με ψώνια

Υπάρχουν μαγαζιά που τα ανακαλύπτεις τυχαία και άλλα που σου τα προτείνουν ξανά και ξανά μέχρι να τα επισκεφθείς. Ο Αντρίκος, στη Ζησιμοπούλου στο Παλαιό Φάληρο, ήταν από τα δεύτερα και, μετά την πρώτη μου επίσκεψη, κατάλαβα γιατί έχει αποκτήσει τόσο πιστό κοινό.

Από την πρώτη στιγμή ο χώρος σε βάζει στο κλίμα. Δεν είναι ένα ακόμη μοντέρνο μεζεδοπωλείο, αλλά ένα μέρος που θυμίζει τα παλιά παντοπωλεία της γειτονιάς. Στα ράφια και στη βιτρίνα θα δεις τυριά, αλλαντικά και ελληνικά προϊόντα από μικρούς παραγωγούς, τα οποία μπορείς είτε να δοκιμάσεις εκεί είτε να πάρεις μαζί σου φεύγοντας. Είναι μια λεπτομέρεια που δίνει διαφορετικό χαρακτήρα στην εμπειρία και εξηγεί γιατί η λέξη «Παντοπωλείον» στην ταμπέλα δεν είναι καθόλου τυχαία.

Το ψυγείο με τα τυριά και τα αλλαντικά, τα ράφια με τα ποτά, οι ξύλινες λεπτομέρειες και η αίσθηση ενός παλιού παντοπωλείου δημιουργούν έναν χώρο με αύρα άλλης εποχής. Έχει μερικά τραπεζάκια μπροστά και μόνο δύο στον εσωτερικό χώρο, με την κουζίνα να εκτείνεται από πίσω. Καλό είναι, σε μέρες με κίνηση, να έχεις φροντίσει για κάποια κράτηση, γιατί με τέτοια νοστιμιά συνδυαστικά με τις τιμές που έχει δεν σου εγγυώμαι ότι θα βρεις. 

Πίσω από αυτόν τον χώρο, που έστησαν πριν από δέκα χρόνια ο Ανδρέας Μπουλέτος και ο Γιάννης Παπαδημητρίου, βρίσκεται μια κουζίνα που μαγειρεύει χωρίς βιασύνη. Η Χριστίνα Βαβάση δίνει στα πιάτα εκείνη τη ζεστασιά που δύσκολα περιγράφεται, αλλά αναγνωρίζεται εύκολα στην πρώτη μπουκιά. Είναι η νοστιμιά του σπιτικού φαγητού, όταν η απλότητα συναντά την καλή πρώτη ύλη και το μεράκι.

Τι παραγγέλνεις στον Αντρίκο 

Το μενού κινείται σε γνώριμες ελληνικές γεύσεις, αλλά οι εκτελέσεις είναι αυτές που κάνουν τη διαφορά. Από τα πρώτα ξεχώρισα αμέσως τα ντολμαδάκια και τα κεφτεδάκια, αφράτα και σωστά τηγανισμένα, ενώ οι σαλάτες, τόσο η ελληνική μπουράτα με τα ντοματίνια, όσο και εκείνη με τις φακές και το φρέσκο κρεμμυδάκι ήταν η δροσερή αρχή που είχε ανάγκη το τραπέζι μας. Ακόμα μου άρεσε πολύ για ξεκίνημα και το μαστέλο σαγανάκι με λίγο μέλι και σουσάμι που έλιωνε και ταίριαζε πολύ με το κόκκινο κρασί που επιλέξαμε να συνοδεύσουμε τα πιάτα μας. Μην προσπεράσεις φυσικά ούτε το ψωμί: προζυμένιο, με τραγανή κόρα και αφράτη ψίχα, είναι από αυτά που σε κάνουν να κόβεις ακόμη μία φέτα χωρίς να το καταλάβεις. 

Οι πατάτες τηγανητές που φτάνουν στο τραπέζι σου να ξέρεις ότι, είτε τις επιλέξεις σκέτες, είτε στο πιάτο με τα αυγά, η νοστιμιά τους δεν υπάρχει. Φρέσκες, χοντροκομμένες με το χοντρό αλάτι τους, αλάδωτες, τραγανές και με γεύση που σου γεμίζει το στόμα. Στη μέση αργότερα κατέφθασαν ο μπεκρής μεζές με το κρέας να λιώνει και τη σάλτσα να είναι τόση - όση χρειάζεσαι και το κοτόπουλο στη βέργα, ζουμερό, με ωραία καπνιστή γεύση. Το τελευταίο συνοδευόταν από πατατοσαλάτα, πίτες και μια πολύ νόστιμη σως γιαουρτιού που έκανε το πιάτο πιο ολοκληρωμένο. 

Κάποιες μέρες ανάλογα με τη διαθεσιμότητα των υλικών, υπάρχουν και πιάτα που δεν τα βρίσκεις στον κατάλογο. Στη δική μας επίσκεψη έτυχε ο σερβιτόρος, ο Κώστας που δουλεύει τα τελευταία χρόνια στο μαγαζί και ήταν άκρως εξυπηρετικός να μας ενημερώσει για το πιάτο με το συκώτι. Ίσως να μην είναι στη λίστα με τα αγαπημένα όλων, αλλά αν έστω και λίγο σου αρέσει ή θες να το δοκιμάσεις, εδώ πραγματικά αξίζει. Ήταν σωστά ψημένο, ζουμερό και τόσο απλό όσο χρειαζόταν. Είναι σίγουρα το πιάτο για το οποίο, προσωπικά, θα επέστρεφα στον Αντρίκο. 

Για γλυκό, αν και είχαμε σκάσει είναι η αλήθεια, επιλέξαμε εκμέκ κανταΐφι με παγωτό και ήταν αποθέωση. 

Έφυγα με την αίσθηση ότι ο Αντρίκος δεν προσπαθεί να γίνει κάτι περισσότερο από αυτό που είναι. Μάλιστα, αυτό που κράτησα περισσότερο είναι η ατμόσφαιρα. Παρότι το μαγαζί είναι δημοφιλές, δεν χάνει τη ζεστασιά του. Έχει εκείνη την αίσθηση της γειτονιάς που σε κάνει να χαλαρώνεις και να θέλεις να καθίσεις λίγο ακόμη στο τραπέζι. Ένα φιλόξενο μεζεδοπωλείο που βασίζεται στις καλές πρώτες ύλες, στις προσεγμένες συνταγές και στις γνώριμες γεύσεις που όλοι θέλουμε να βρίσκουμε όταν βγαίνουμε για φαγητό.