«Μπάμιες». Φαγητό που παλιά μπορεί να μισούσες και τώρα να αγαπάς. Άλλοι τις λατρεύουν και άλλοι τις αποφεύγουν σαν τον ανεπιθύμητο γνωστό που είδαν στον δρόμο. Δεν είμαι εδώ για να σε πείσω να τις δοκιμάσεις, παρότι υπάρχουν πολλοί καλοί λόγοι, όπως οι συνταγές μας που θα σε κάνουν να αλλάξεις γνώμη, αλλά για να σου μιλήσω για το όνομά τους. 

Διότι η λέξη «μπάμια», όπως πολλές ακόμη που χρησιμοποιούμε αυθορμήτως καθημερινά, δεν είναι ελληνική. Αντιθέτως, έχει αραβική ρίζα και πέρασε στην ελληνική γλώσσα μέσω της οθωμανικής τουρκικής «bamye» - όπως πολλές ακόμη - βλ. γιαούρτι, ντολμάς, μπακλαβάς κτλ.. Και η αλήθεια είναι ότι, όπως φαίνεται, η λέξη παρέμεινε αναλλοίωτη. 

Η λέξη μπορεί να είναι ανατολίτικη, όμως οι μπάμιες έχουν εδώ και πολλά χρόνια ενσωματωθεί στην ελληνική κουζίνα, προσφέροντάς μας ένα από τα πιο παραδοσιακά, μελωμένα και νόστιμα λαδερά. 

Μπάμιες ή ιβίσκος; 

Αυτό που ίσως αξίζει να κρατήσεις και να πεις ανά πάσα στιγμή σε οποιονδήποτε σου αναφέρει κάτι για τις μπάμιες, τώρα που είναι και η εποχή τους, για να τον ξαφνιάσεις πραγματικά, είναι ότι η επίσημη βοτανική ονομασία του φυτού στα ελληνικά είναι ιβίσκος ο εδώδιμος (ή αβελμόσχος ο εδώδιμος). 

Το ίδιο το φυτό θεωρείται ότι κατάγεται από την περιοχή της βορειοανατολικής Αφρικής, πιθανότατα από την περιοχή της σημερινής Αιθιοπία ή του Σουδάν. Από εκεί εξαπλώθηκε στον αραβικό κόσμο, στην Αίγυπτος, στη Μέση Ανατολή, στην Οθωμανική Αυτοκρατορία και αργότερα στα Βαλκάνια.

Όπως και να τις πεις, οι μπάμιες - όταν φτιάχνονται ωραία, είναι το κάτι άλλο!