Φάγαμε στο Mappemonde και η Αθήνα μάς φάνηκε πιο νόστιμη από ψηλά

Υπάρχουν εστιατόρια που σε κερδίζουν πριν ακόμη δοκιμάσεις την πρώτη μπουκιά. Όχι απαραίτητα επειδή θέλουν να εντυπωσιάσουν, αλλά επειδή καταφέρνουν να σου φτιάξουν τη διάθεση. Το Mappemonde είναι ένα από αυτά. Ανεβαίνοντας στον 10ο όροφο του Athens Capital Hotel, στην καρδιά της πόλης, νιώθεις ότι αφήνεις για λίγο πίσω σου τον θόρυβο του Συντάγματος και μπαίνεις σε μια πιο ήρεμη, πιο λαμπερή εκδοχή της Αθήνας.

Η θέα, φυσικά, είναι το πρώτο πράγμα που σε τραβάει. Η Αθήνα απλώνεται μπροστά σου, με την Ακρόπολη, τον Λυκαβηττό και τα φώτα της πόλης να αλλάζουν συνεχώς όσο προχωρά η βραδιά. Κι όμως, ακόμα και η θέα εδώ έχει κάτι διαφορετικό: από αυτή την πλευρά βλέπεις και την Πανεπιστημίου, ενώ από ορισμένα σημεία του εστιατορίου η πόλη ανοίγεται σχεδόν σε 360°. Παρ’ όλα αυτά, το Mappemonde δεν επαναπαύεται σε αυτό το προνόμιο.

Μενού με ελληνικότητα και σύγχρονη κατεύθυνση

Το βράδυ που το επισκέφτηκα δοκίμασα ένα μενού που ξεχείλιζε ελληνικότητα. Η αρχή έγινε με τη μελιτζάνα, τη φράουλα, το μετσοβόνε και το φιστίκι Αιγίνης. Καπνιστό, γλυκό, γήινο και τραγανό στοιχείο συνυπήρχαν σε μια σύνθεση που είχε ενδιαφέρον χωρίς να γίνεται επιτηδευμένη. Ακολούθησε η καραβίδα με ροδάκινο, αβοκάντο και δυόσμο, ένα πιάτο πιο δροσερό, πιο καλοκαιρινό, σχεδόν ανάλαφρο.

Tο κανελόνι με μοσχαρίσια στηθοπλευρά, τοματάκια San Marzano, μελιτζάνα και Σαν Μιχάλη Σύρου έφερε μια πιο comfort διάσταση, ενώ το φαγκρί με baby κολοκυθάκια, σύκο και λεμόνι κονφί κινήθηκε σε άλλη κατεύθυνση, πιο φίνα.

Gardenia: Για φαγητό με live σαξόφωνο κάτω από τα δέντρα

Από τα πιάτα που είχαν πιο έντονη αναφορά στην ελληνική κουζίνα, ο κόκκορας παστιτσάδα ήταν ίσως το πιο χαρακτηριστικό. Με γεμιστό μακαρόνι, σκληρογραβιέρα Κέρκυρας και κρέμα κρεμμυδιού, μετέφερε την παστιτσάδα στο σήμερα. Η αρνίσια πικάνια με πουρέ σελινόριζας, τρούφα Ολύμπου και σκοπελίτικο πιτάκι έκλεισε το αλμυρό μέρος με περισσότερη ένταση και γήινο χαρακτήρα.

Και κάπου εκεί, ήρθε η ώρα των γλυκών. Το πέρασμα έγινε με ένα ρυζόγαλο με λευκή σοκολάτα και μαστίχα Χίου, που λειτούργησε σαν μικρή ανάσα ανάμεσα στα αλμυρά και στο φινάλε. Ένα γλυκό γνώριμο, σχεδόν νοσταλγικό. Και μετά ήρθε η σοκολάτα με ελαιόλαδο, φιστίκι Αιγίνης και ανθό αλατιού: ένα επιδόρπιο με ένταση, αλλά και ισορροπία.

Τα γλυκά της Νάντιας Μακρυγιάννη δεν ήρθαν απλώς για να κλείσουν το μενού, αλλά για να ολοκληρώσουν την αφήγησή του. Το λουκούμι περγαμόντο και το sablé βουτύρου στα mignardises έβαλαν την τελευταία πινελιά.

Αυτό που κράτησα τελικά από το Mappemonde δεν ήταν μόνο ένα πιάτο, ούτε μόνο η θέα. Ήταν η συνολική αίσθηση μιας βραδιάς με γεύση και φροντίδα. Μιας βραδιάς με αρκετές αναφορές στην Ελλάδα μέσα από το μενού που περιείχε από φιστίκι Αιγίνης, μαστίχα Χίου και Σαν Μιχάλη Σύρου μέχρι σκληρογραβιέρα Κέρκυρας και σκοπελίτικο πιτάκι.