Ήμουν και εγώ εκεί, στην τέταρτη σειρά ανάμεσα στην κόρη μου και τον Σταμάτη, ένα συνάδελφο δημοσιογράφο από τη Σύρο. Μπροστά και πίσω μου και άλλοι συνάδερφοι, και άλλοι Συριανοί, παγωτατζήδες, άνθρωποι από το χώρο της γαστρονομίας ή και όχι, γνωστοί και άγνωστοι.
Όλοι ήμασταν εκεί καλεσμένοι του Κωνσταντίνου Καρακατσάνη, του Django των φυσικών παγωτών, στην πρώτη προβολή του ντοκιμαντέρ Gelato for the gods, που δημιουργήθηκε για εκείνον και τη δουλειά του που ενέπνευσαν τον παραγωγό, με τον ίδιο πρωταγωνιστή. Όλοι ανυπομονούσαμε, το περιμέναμε καιρό τώρα. Και ο ίδιος επίσης, γιατί μπορεί να είναι πρωταγωνιστής, ποτέ όμως δεν το επεδίωξε, αλλά ούτε και το είχε δει ολοκληρωμένο. Τι παράξενο και ωραίο…
Τα φώτα έσβησαν, η προβολή ξεκίνησε, κράτησε μια ώρα και κάτι ή τουλάχιστον έτσι μου φάνηκε και όταν άναψαν ξανά, με βρήκαν να χειροκροτώ με ένα χαμόγελο στο στόμα και δυο μάτια υγρά ακόμα. Η ιστορία πάνω κάτω είχε να κάνει ως εξής: ένας τρελός παγωτατζής βάζει στόχο να φτιάξει παγωτό «αμβροσία», την τροφή των θεών του Ολύμπου, αλλά με τι υλικά και πού να τα βρει;
Κίνησε γη και ουρανό, όργωσε στεριές και θάλασσες, ανέβηκε βουνά, τα κατέβηκε, τρύγησε αμπέλια και συκιές, μπήκε σε κυψέλες για να βρει το μέλι το σωστό, αναζήτησε θεραπευτικά βότανα, πειραματίστηκε, δοκίμασε, απέρριψε και στο τέλος τα κατάφερε. Το έφτιαξε το παγωτάκι, κέρασε και τους θεούς για να μην τον τιμωρήσουν σαν τον έρμο τον Προμηθέα. Σαν νεράκι κύλησε η ιστορία, χωρίς κορώνες, χωρίς κοιλιές, μόνο με θετικά μηνύματα, με χιούμορ και αλήθειες.
Ναι, για μια ακόμη φορά τον καμάρωσα τον Κωνσταντίνο λες και ήταν δικό μου παιδί. Συγκινήθηκα με αυτά που ήξερα και αυτά που δεν ήξερα για εκείνον, γέλασα - κυρίως με τα ωραία animation των θεών του Ολύμπου, έμαθα για τη δουλειά κάποιων σπουδαίων μικρών παραγωγών που ήξερα και άλλων που δεν ήξερα, είδα τα πρόσωπα γνωστών και φίλων να κάνουν ένα μικρό πέρασμα από την οθόνη και άλλους να μιλούν για εκείνον με λόγια γλυκά και ανθρώπινα.
Έτσι όμως είναι ο Κωνσταντίνος. Γλυκός και ανθρώπινος. Αληθινός και φυσικός σαν τα παγωτά του. Χωρίς φκιασίδια, χωρίς ψηλά καπέλα. Η τραγιάσκα και η βερμούδα είναι το δικό του κουστούμι. Το καλό και το καθημερινό του. Με αυτό έπαιξε το ρόλο του στην ταινία και μας πέρασε τα μηνύματα που ήθελε. Για βιωσιμότητα, εποχικότητα και για τη φυσικότητα των πρώτων υλών, για την προσωπική του «τρέλα», για το τι εστί πραγματικά «υψηλή γαστρονομία», για τους δικούς του μικρούς ήρωες - παραγωγούς, τους Έλληνες αγρότες που παλεύουν καθημερινά με θεούς και δαίμονες για να επιβιώσουν και να σώσουν ποικιλίες ειδών προς εξαφάνιση, για την οικογένειά του - τη στενή και την ευρύτερη, για τους συνεργάτες και συνοδοιπόρους στο δρόμο που χάραξε.
Με αυτό το ίδιο «κουστούμι» μας υποδέχτηκε και στη δική του γιορτή την Κυριακή που πέρασε. Με το ίδιο «κουστούμι» μας κέρασε τα πρώτα αμήχανα και από καρδιάς λόγια μετά την προβολή, με τα ίδιο κουστούμι μας κέρασε το θεϊκό παγωτό του λίγο αργότερα. Μαζί, γευτήκαμε τη χαρά και την ικανοποίησή του πως τελικά κάτι έχει καταφέρει. Και δεν είναι λίγα, πίστεψέ με είναι τόσα πολλά όσα έχεις κάνει ως εδώ και μπράβο σου!
Κωνσταντίνε, είμαστε πολύ περήφανοι για σένα. Γιατί μεγαλώνοντας γίνεσαι όλο και καλύτερος!
Συγχαρητήρια σε όλους τους δημιουργούς! Εύχομαι η ταινία σας να παιχτεί σε πολλές πλατφόρμες, κανάλια και αίθουσες. Να λάμψει, να γοητεύσει, να εμπνεύσει, να κινητοποιήσει. Καλοτάξιδη και αέρα στα πανιά της!
Credits:
Παραγωγός - σκηνοθέτης - σεναριογράφος: Yan Fisher
Σεναριογράφος - παραγωγός: Omni Rose
Παραγωγοί: Ksenia Boisvert, Βαγγέλης Λυμπερόπουλος,
Animation: Felix Kiner
Διεύθυνση φωτογραφίας: Gatis Grinbergs, David Bourla, Danil Dedkov
Επεξεργασία: Μπάμπης Πετρίδης, Metleb Mukhtarov, Danil Dedkov
Μουσική: Ermis, ο Κωνσταντίνος Καρακατσάνης συμμετέχει στα φωνητικά
Διάβασε εδώ και ακόμη περισσότερα για τον Κωνσταντίνο Καρακατσάνη του Django
