Ακούγαμε καιρό για το μαγαζί που θα άνοιγαν ο Λουκάκης κι ο Πεδιαδιτάκης (των Άκρων) μαζί με τον Κοσκινά και τον Κοροβέση (της Cookoovaya) αλλά αργούσε. Κι εκεί που το είχαμε σχεδόν ξεχάσει, να σου κι έκανε το μπαμ μέσα στον Οκτώβριο. 

Μαγειρείο - καφενείο-ψησταριά- αναψυκτήριο αυτοπροσδιορίζεται και βρίσκεται σε μια άγνωστη για πολλούς γειτονιά που ούτε κι εγώ είχε τύχει να βρεθώ. Το είπανε “Πλυτά” γιατί βρίσκεται πάνω στην ομώνυμη πλατεία και βρίσκω πολύ όμορφη την σύνδεσή του με τη γειτονιά και τον μικρόκοσμό της. Η Αμβοσίου Πλυτά της συνοικίας Άγιος Αρτέμιος -πρώην Γούβα- είναι μια μεγαλούτσικη πράσινη πλατεία με ανοιχτωσιά, ψηλά δέντρα και παγκάκια που το όνομά της παλιότερα είχε συνδεθεί με λαϊκές κινητοποιήσεις και αγώνες. 

Σήμερα στα παρτέρια της θα συναντήσεις μαμάδες με παιδάκια σε καροτσάκια, πιτσιρίκια σκαρφαλωμένα σε ποδηλατάκια, έφηβους, αθλητές, ανθρώπους της γειτονιάς, συνταξιούχους και αργόσχολους. Δίπλα της έχει σχολεία, νηπιαγωγεία, γήπεδο μπάσκετ και γύρω γύρω μαγαζιά και κάποια καφέ. Δεν είναι καμιά πιάτσα δηλαδή, απλώς βρίσκεται κολλητά με το Παγκράτι και τον Νέο Κόσμο, κι όμως τον τελευταίο καιρό την πιάνουν όλοι στο στόμα τους. Για καλό σκοπό φυσικά.

Ο χώρος

Όπως ένα κλασικό καφενείο με τζαμαρία από πάνω ως κάτω, μηδαμινή διακόσμηση, καλογυαλισμένο μωσαϊκό, ξύλινες καρέκλες και τραπέζια με μαρμάρινη επιφάνεια. Τι κάνει τη διαφορά και σε βάζει στο νόημα για το τι θα ακολουθήσει στη συνέχεια; Η ορθάνοιχτη κουζίνα στα δεξιά σου. Είναι φτιαγμένη από αστραφτερό inox, με ψησταριά και ξυλόφουρνο και συνεχίζεται διατρέχοντας το υπόλοιπο μαγαζί με πάγκους-ψυγεία κι εταζέρες φορτωμένες με πιάτα, ποτήρια και τουρσιά, ένας μαυροπίνακας που γράφει με κιμωλία τα πιάτα ημέρας, καφάσια φορτωμένα με λαχανικά. 

Η κουζίνα και τα παιδιά, μέσα κι έξω απ’ αυτή, είναι συνεχώς υπ’ ατμόν. Ώρες-ώρες θαρρείς πως πετάνε σπίθες. Είναι τόσο απορροφημένοι σε ό,τι κάνουν. Στο πεζοδρόμιο κι απέναντι στην πλατεία ξανά τραπέζια με άνετες ανοξείδωτες καρεκλοπολυθρόνες. Το μαγαζί κατάμεστο, αγόρια και κορίτσια όλων των ηλικιών, γενικότερα όμορφος κόσμος, ο ίδιος πάνω κάτω των Άκρων. Καθίσαμε στο πεζοδρόμιο και μας έφεραν τα κουβέρ. Ένα κατακόκκινο «Π» από το Πλυτά μέσα σε έναν ασημένιο κύκλο είναι το σήμα κατατεθέν του μαγαζιού που το βλέπεις στην ταμπέλα και πάνω στην ολόλευκη χαρτοπετσέτα του. Με έστειλε πολλά χρόνια πίσω στον κόκκινο άσσο που είχε το πακέτο των τσιγάρων του πατέρα μου. Άσσο Παπαστράτου κάπνιζε...

Το φαγητό 

Το Πλυτά ξεκινά από νωρίς το μεσημέρι και φτάνει ως το βράδυ. Μέσα στη μέρα όμως το μενού εξελίσσεται: μαγειρείο και καφενείο το μεσημέρι, ψησταριά το βράδυ, με φαγητό από τον ξυλόφουρνο και τα κάρβουνα. Υπάρχουν κάποια στάνταρντ πιάτα -λέμε τώρα- όμως τα πιάτα ημέρας αλλάζουν καθημερινά, σύμφωνα με τη διαθεσιμότητα της αγοράς και την εποχή. Το ψωμί δικής τους παραγωγής και το λάδι τους μαζί με την ντομάτα και τις ελιές που μας έφεραν για αρχή είναι ένας πολύ καλός κι απόλυτα κατανοητός λόγος για να επιστρέφεις κάθε μέρα στο Πλυτά. 

Ωστόσο δεν μπορώ να μην αναφερθώ στη φρέσκια γαρίδα Κοιλάδας -ωμή και κυριολεκτικά βελούδινη- που χρεώνεται με το κομμάτι. Στο τηγανητό μπακαλιαράκι μέσα σε εκείνη την υπέροχα τραγανή κρούστα, στις ψητές φλούδες κρεμμυδιού - τι νόστιμη διαολιά Θέε μου, στο φιλεταρισμένο ψαράκι σχάρας, στο πρωτοφανώς ζουμερό μοσχαρίσιο συκώτι σχάρας και στη μαγική σούπα αυγολέμονο από κοκορόζουμο. Η νοστιμιά της σημαδεύει καρδιά κι άμα μπει, εκεί μένει για πάντα.

Αφήσαμε το διάσημο γαλακτοπούρεκο του Πεδιαδιτάκη για την επόμενη φορά και γλυκαθήκαμε με το παγωτό του που σερβίρεται κι εκείνο το μαγικό κράμπλ από ψίχουλα μπαγιάτικου ψωμιού. Μόνο μάγος μπορεί να τα κάνει έτσι νόστιμα και τραγανά κι ο Σπύρος είναι!

Το Πλυτά είναι ένα σύγχρονο γαστροκαφενείο με μικρά πιάτα που μπαίνουν στη μέση και που εύκολα κάνεις στέκι σου. Φαγητά απλά και απόλυτα κατανοητά, που δεν νιώθουν άβολα γιατί έμειναν αμακιγιάριστα στο πιάτο, χωρίς food styling, και που σε γυρνούν πίσω στο χωριό ή στο νησί σου. Αν κι εσύ ξέρεις πως από πίσω κρύβουν πολλή σκέψη και ακόμη περισσότερη γνώση.